Twenty Five Twenty One (2022)

Przyznam szczerze, dawno żadna drama nie wywarła na mnie tak pozytywnego wrażenia. Po wielu tegorocznych rozczarowaniach trafiłam na prawdziwą perełkę - Twenty Five, Twenty One. 

cr. mydramalist.com

Twenty Five, Twenty One jest historią o sile przyjaźni, walce o własne marzenia, dorastaniu oraz tak ważnej w życiu młodych ludzi rzeczy, jaką bywa pierwsza miłość. Drama utrzymana w klimacie komedii, jednak nie zabrakło w niej gorzkich momentów oraz trudnych tematów. Przeplecione ze sobą wzloty i upadki bohaterów, szczęście spotykające się na drodze ze smutkiem. W moim odczuciu drama ta była bardzo ludzka, a bohaterowie od razu zdobyli moje serce. W role główne wcielili się Kim Tae Ri, Nam Joo Hyuk, Bona, Choi Hyun Wook i Lee Joo Myung. 

Nastoletnia baletnica przeżywa kryzys i myśli o porzuceniu baletu. Podczas pobytu u babci, w dawnym pokoju swojej mamy, niegdyś mistrzyni olimpijskiej w szermierce, odnajduje jej notes treningowy i tym samym pamiętnik. Ciekawska dziewczynka rusza w sentymentalną podróż do czasów młodości florecistki Na Hee Do. 

Akcja dzieje się głównie na przełomie końca lat '90 i początku lat '00. Uwielbiam klimat tamtych czasów i zawsze bardzo chętnie sięgam po seriale czy filmy ukazujące ten właśnie okres. Podczas seansu razem z mamą mogłam cofnąć się w czasie, nie tylko do czasów mojego dzieciństwa, ale też do chwil, kiedy ja sama byłam uczennicą. Moje życie też wyglądało podobnie do tego Hee Do i jej przyjaciół. Czatowałam w internecie ze znajomymi, biegałam do pobliskiej biblioteki po najnowsze tomy ulubionych powieści. Mama zaś, która w latach dziewięćdziesiątych była młodą dorosłą (simsomaniacy, jesteście tu?^^), z nostalgią patrzyła na dawne przedmioty i sprzęty ukazane w dramie, sposób w jaki ludzie radzili sobie w określonych sytuacjach. Tłumaczyła mi, jak działał pager. Serial jest istną podróżą w czasie dla starszych i ciekawym doświadczeniem dla młodszych widzów, którzy w ten sposób mogli się dowiedzieć, jak żyli ich rodzice czy starsze rodzeństwo. Ja na przykład się dowiedziałam, że technika w Korei rozwijała się trochę szybciej, niż u nas, a nastolatkowie mieli podobne zainteresowania do moich. 

Jednym z głównych tematów dramy była przyjaźń. To przy niej chciałabym się na chwilę zatrzymać. Twórcy przedstawili nam różne jej odsłony. Pierwsza z nich to przyjaźń łącząca Hee Do i Yu Rim. Dziewczyny poznały się przez internet. Nie zdradzając sobie prawdziwych imion i  szczegółów na swój temat, nawiązały ze sobą silną więź. Życie w realu jednak okazało się zupełnie inne. Gdy stanęły przed sobą jako koleżanki z drużyny oraz rywalki, nie pałały do siebie sympatią. Yu Rim była wredna dla nowej znajomej, choć Hee Do starała się przekonać ją do siebie. Zdecydowanie łatwiej było im się dogadać w sieci, gdzie były wolne od trosk świata zewnętrznego, anonimowe i nikt ich nie oceniał. Poza siecią miały swoje osobiste problemy, a presja ze strony społeczeństwa nie ułatwiała nawiązania relacji. Koniec końców, dziewczyny dowiadują się o sobie, a ich przyjaźń przezwycięża wszelkie burze i zawirowania. Drugim przykładem jest relacja Seung Wan i Ji Woonga. Tych dwoje zna się od małego, za sprawą ich matek, które również się przyjaźnią. Od zawsze trzymają się razem, co staje się narzędziem plotek wśród rówieśników. Nie szczędzą sobie szczerych, drobnych uszczypliwości, ale też są skłonni do poświęceń względem siebie. Ich relacja jest również dowodem na to, że przyjaźń między dziewczyną, a chłopakiem jest możliwa i nie zawsze musi ona przerodzić się w coś więcej. Wisienką na torcie, w mojej opinii była jednak relacja, jaką rozwinęli Yi Jin oraz Hee Do. Obydwoje poznali się w trudnym dla nich momencie w życiu, gdzie niejeden człowiek by się załamał. Chłopak wychował się w zamożnej rodzinie, jednak w czasach kryzysu firma rodzinna zbankrutowała, a on musiał zacząć sam zarabiać na własne utrzymanie. Ścigany przez wierzycieli ojca, nie mogąc znaleźć pracy bez studiów, czuł się nieszczęśliwy. Dziewczyna zaś została pozbawiona przez szkołę możliwości trenowania szermierki. Nie mająca wsparcia w rodzinie Hee Do nie załamuje się jednak i walczy o marzenia. Pogoda ducha nastolatki pomaga chłopakowi odnaleźć światełko w tunelu i gdy już myśli, że jest w sytuacji bez wyjścia, dziewczyna daje mu nadzieję, że może jeszcze nie wszystko stracone. 

Jak to właściwie jest z tą pierwszą miłością? Czy rzeczywiście jest ona tylko jakimś epizodem w naszym życiu? Kiedyś usłyszałam takie stwierdzenie, że pierwsza miłość jest tą, dzięki której dojrzewamy. I myślę, że idealnie się ono wpisuje w fabułę naszej dramy. Yi Jin i Hee Do, choć ich drogi się rozeszły, wiele sobie zawdzięczają. Stworzyli piękną relację w oparciu o przyjaźń, zaufanie, wzajemny szacunek i wsparcie. Oboje byli dla siebie motywacją, jedno uczyło się czegoś od drugiego. Ich związek, choć krótki, pozwolił zbudować im fundamenty pod ich przyszłość. Osobiście jednak bardzo cierpiałam z ich powodu, że nie przetrwali próby. Okazuje się jednak, że właśnie ta pierwsza osoba, którą pokochamy, może być tą jedyną. Takim przykładem są Ji Woong i Yu Rim, którzy przetrwali rozłąkę i trudne chwile. Jak widzicie, nie ma rzeczy niemożliwych i tak naprawdę nigdy nie wiadomo, co nas w życiu spotka.

Jak już wcześniej wspomniałam, drama porusza wiele ważnych kwestii, takich jak skutki kryzysu gospodarczego, bieda, ale chyba najbardziej uderzył mnie wątek przemocy w szkole, gdzie to nauczyciel był agresorem. Nie byłam i dalej nie jestem w stanie pojąć, jak dorośli mogli nie dostrzegać tego problemu, a co gorsza umywać ręce. Podziwiałam Seung Wan za jej odwagę i postawę w obliczu niesprawiedliwości. Była moją małą wielką bohaterką. 

Twenty Five, Twenty One to zdecydowanie drama dla całej rodziny. Mamy tu ciekawie przedstawiony wątek sportowy, subtelny lecz chwytający za serce wątek romantyczny oraz obraz szczerej, bezwarunkowej przyjaźni, której życzę każdemu z Was. Bohaterowie to prości ludzie, z którymi łatwo się utożsamić, a sama drama jest tak przyjemna i ciepła w odbiorze, że oglądanie jej było dla mnie czystą przyjemnością. Polecam Wam ją z całego serca!

The Hymn of Death (2018)

Woleli odejść razem, niż żyć osobno...  

Zapraszam Was na pierwszą recenzję z serii "2022 Drama Challenge", w której to Wy wybraliście dramy, o których będę pisać. Dziękuję za wszystkie propozycje!

Dzisiaj chciałbym podzielić się z Wami opinią o "The Hymn of Death", czyli krótkiej k-dramie biograficznej, opowiadającej historię pisarza Kim Woo Jina oraz śpiewaczki Yoon Sim Deok. W główne rolę wcielili się Lee Jong Suk i Shin Hye Sun. 

cr. mydramalist.com

Oglądając "The Hymn of Death", w pierwszej kolejności uderzyły mnie różnice między życiem moim,  a bohaterów. W momencie, gdy ich poznajemy, są oni studentami, mają po dwadzieścia kilka lat, czyli tyle, ile ja mam w tej chwili. W moich oczach jednak wyglądali oni tak dojrzale, zachowywali się również jak na dorosłych przystało. Tacy, bym powiedziała, młodzi, ale poważni już ludzie. Zaczęłam się mocno zastanawiać, czy aby nie czas na mnie, by spoważnieć? Z drugiej strony, cieszy mnie, że czasy pozwalają mi na bycie czasami beztroską i niepoważną. Myślę, że młodzi ludzie wtedy mieli zupełnie inne spojrzenie na świat i inny system wartości. Żyli w okupowanym kraju, musieli pilnować się na każdym kroku, uważać co głośno mówią, co robią. Takie sytuacje sprawiają chyba, że człowiek szybciej dorasta. To, co dla obecnych młodych dorosłych zdaje się być czymś trudnym, dla ludzi w tamtych czasach mogło być mniej istotne, bo były rzeczy znacznie ważniejsze.

Co mnie urzekło w tej produkcji, to świat przedstawiony. Pierwsza połowa XX. wieku, wciąż widoczne tradycyjne elementy strojów i budynków, przeplatające się z zachodnimi, nowoczesnymi wpływami. Ciekawym kontrastem był w moim odczuciu widok kobiet na ulicach, zarówno w hanbokach, jak i pięknych, nowoczesnych sukniach. W pamięć zapadł mi też budynek komisariatu policji, który bardzo mi przypominał niektóre z łódzkich pofabrykanckich pałacyków. Do tego przepiękne ścieżki otoczone roślinnością, rozmaite drzewa i krzaczki, morze, które zdawałoby się nie mieć końca. Zakochałam się w krajobrazie przedstawionym w tejże dramie.

Ośmieliłam się stwierdzić, że z naszych głównych bohaterów los boleśnie sobie zakpił. Ich historia bardzo mnie poruszyła, a fakt iż jest ona prawdziwa, spotęgował uczucie smutku, jakie odczuwałam podczas seansu. Od samego początku mieli pod górkę, ich ścieżki się rozchodziły i ponownie schodziły. Dużo ryzykowali, gdyż Woo Jin był żonaty, a romanse nie były dobrze postrzegane. Ich uczucie, moim zdaniem, mimo iż zakazane, było piękne i dojrzałe. Obydwoje byli dla siebie wsparciem w trudnych momentach, a nawet natchnieniem. Podobał mi się sposób, w jaki twórcy przedstawili wątek romantyczny w tej dramie. Subtelnie, bez przesytu tych typowo romantycznych scen, ale przy tym czuć było pewnego rodzaju intymność między bohaterami. Pełne uczucia prywatne listy, wspólne rozmowy o życiu, sztuce. Gesty, choć delikatne, były bardzo wymowne. Czułam chemię między nimi. Napotykali mnóstwo przeszkód, stawali przed ogromnymi dylematami, aż w pewnym momencie znaleźli się w sytuacji, gdzie jakiej decyzji by nie podjęli, ucierpieliby na tym. Woo Jin, wracając do domu, do żony i chorego ojca, by przejąć obowiązki w rodzinnej firmie, straciłby szansę, by dalej pisać. Sim Deok, starając się chronić rodzinę i zapewnić jej dobry byt, musiałaby zdradzić swoją ojczyznę, czego robić nie chciała. Obydwoje też straciliby siebie nawzajem. Było to dla mnie osobiście bardzo bolesne i niesprawiedliwe, że jedynym wyjściem z sytuacji, jakie uznali za słuszne, była wspólna śmierć. Woleli odejść razem, niż żyć osobno. Pewnie ktoś pomyśli, że może był to akt tchórzostwa z ich strony, taka ucieczka od problemów. Ja jednak nie zamierzam oceniać ich decyzji, nie mam do tego prawa. Ubolewam za to nad ich losem, bo myślę, że nie zasłużyli na to, by ich historia miała tak tragiczny finał. Przypominali mi trochę szekspirowskich Romea i Julię. 

Woo Jin kochał pisać, było to jego wielką pasją. Niestety, z jakiegoś powodu konserwatywny ojciec mu tego zabraniał. Z początku myślałam, że może jest to zwykły kaprys starszego pana, który chciał, by syn zajął się firmą i rodziną, a nie fanaberiami, z których nie ma zysku. Uważałam, jako osoba obserwująca z boku, jako widz, że można połączyć obowiązek z pasją. Teraz jednak zastanawiam się, czy ojcu Woo Jina nie chodziło też o to, by po prostu chronić syna. Być może obawiał się, że jego twórczość może nie spodobać się ówczesnej władzy i może sprowadzić na chłopaka i ich rodzinę problemy? Inne podejście, w mojej ocenie bardziej liberalne do pasji dzieci mieli rodzice Sim Deok. Mimo trudnej sytuacji materialnej pozwalali dzieciom realizować się twórczo. Była to jednak pewnego rodzaju inwestycja. Pieniądze wykorzystane na naukę miały sprawić, że w przyszłości dzięki swoim umiejętnościom, dzieci zapewnią rodzinie lepszy byt. Nasza główna bohaterka swoje zarobione dzięki śpiewaniu pieniądze oddawała rodzicom. Można powiedzieć, że była żywicielką rodziny, a presja wywierana na nią była ogromna. Skoro o inwestycjach mowa, warto też zwrócić uwagę na zjawisko aranżowanych małżeństw, dość częste w dawnych czasach. Przeważnie swatano ze sobą osoby o podobnym statusie społecznym, a często takie małżeństwa niosły korzyści dla rodzinnych interesów. Bardzo podobna sytuacja pojawia się w kontekście głównej bohaterki, którą planowano wydać za bogacza, który w zamian miał opłacić jej rodzeństwu zagraniczne studia, a rodzicom zapewnić życie w dostatku. Czy to aby nie kupczenie własnym dzieckiem? Nie podobał mi się szantaż emocjonalny w wykonaniu matki śpiewaczki, typu "umrzyjmy najlepiej z głodu". Miałam też podejrzenia, co do ojca pisarza, który rzekomo podupadł na zdrowiu po wyjeździe syna. Czy aby na pewno tak było?

Podsumowując, w trzy godziny, bo tyle mniej więcej trwa całość, twórcy pokazali nam najważniejsze momenty z życia bohaterów, bez zbędnych wypełniaczy czasowych. Zobaczyliśmy piękne uczucie między dwojgiem bliskich sobie ludzi, obraz społeczeństwa w tamtych czasach, jego problemy i zwyczaje, szczyptę historii oraz przepiękne krajobrazy, a to wszystko przy akompaniamencie idealnie wpisującego się w klimat serialu soundtracku. Na wspomnienie tej dramy wciąż kłuje mnie w sercu, ale polecam ją gorąco. Warto usiąść i pochłonąć ją w jeden wieczór. Tylko nie zapomnijcie o chusteczkach! Z pewnością się przydadzą! 

Full House (2004)

K-drama z najciekawszą fabułą? K-drama z najlepszą obsadą? Najzabawniejsza k-drama? Tego typu pytania pojawiają się dość często w różnych challenge'ach czy Q&A. Tym razem jednak opowiem Wam o najstarszej k-dramie, jaką do tej pory obejrzałam. Kontynuujemy serię postów o koreańskich klasykach. Dzisiaj na tapetę weźmiemy słynne Full House. 

cr. mydramalist.com

Full House moim zdaniem można zakwalifikować jako komedię romantyczną. Fabuła oparta jest na dość popularnych motywach występujących w azjatyckich dramach, czyli kontrakcie małżeńskim oraz "enemies to lovers". Nic nowego, można by rzec, biorąc pod uwagę obecne czasy. Jest jednak jedna... nie, jednak dwie rzeczy, które mnie zaskoczyły. Pierwsza to czworokąt miłosny, jakiego jeszcze nigdzie nie spotkałam oraz Song Hye Kyo, która nie irytowała mnie swoją grą aktorską. W rolach głównych wystąpili: Rain, Song Hye Kyo, Kim Sung Soo i Han Da Gam. 

Han Ji Eun jest pisarką, wciąż czekającą na moment w swojej karierze, który pozwoli jej odnieść sukces. Mieszka w domu odziedziczonym po rodzicach, który wiele dla niej znaczy. Pewnego dnia, podstępem zostaje go chamsko pozbawiona. Pod jej nieobecność, przyjaciele sprzedają dom, po czym uciekają z miasta. Nowym nabywcą nieruchomości zostaje Lee Yeong Jae, aktor, celebryta, który co rusz wplątuje się w różne skandale. Żadne z nich nie zamierza ustąpić i rezygnować z domu. Różne zbiegi okoliczności sprawiają, że obydwoje decydują się wziąć fikcyjny ślub. Co z tego wyniknie? 

Fabuła pozornie niczym się nie wyróżnia. Dobra i miła dziewczyna, niepokorny i kapryśny chłopak. Nic nowego, czego bym jeszcze nie znała. Warto jednak zwrócić uwagę na początkowy schemat relacji między głównymi bohaterami. Zwykle spotyka się trójkąty miłosne lub dwutorowe losy bohaterów. Tu mamy do czynienia z kwadratem. Ji Eun zaczyna darzyć uczuciem Yeong Jae, który od lat podkochuje się w swojej przyjaciółce, Hye Won. Ta znowu kocha bez wzajemności Min Hyuka, który wydaje się być zainteresowany młodą pisarką i żoną przyjaciela. Pierwszy raz spotkałam się z taką sytuacją, gdzie linie relacji między bohaterami nie krzyżowały się ze sobą. Ciekawie to wyglądało z perspektywy widza. Szczególnie, kiedy cała czwórka usiadła przy jednym stole w restauracji. Troszkę niezręcznie, troszkę zabawnie. 

Jedną z rzeczy, które mi dokuczały podczas seansu to egoizm bijący od bohaterów w mniejszym lub większym stopniu. Samolubna Hye Won, która nie dość, że robiła złudne nadzieje zadurzonemu w niej Yeong Jae, to jeszcze nie pozwalała mu ułożyć sobie na nowo życia z kimś innym. Zdawała sobie sprawę, że ma go na wyłączność. Jedno jej skinienie palcem, a on biegł do niej, jak szalony. Jej manipulatorskie gierki bardzo mnie denerwowały, a rzadko kiedy mam ochotę wyrzucić laptopa przez okno, oglądając jakiś serial czy film. Sam Yeong Jae, jako postać również potrafił mnie zdenerwować. Był wobec Ji Eun opryskliwy i chamski, sprawiając jej tym samym wiele przykrości. Ona zrobiła mu przysługę, pomagając wybrnąć mu z kłopotliwej sytuacji, a on odpłacał jej się docinkami. Wziął też za pewnik, że Ji Eun będzie cały czas z nim mieszkać, sprzątać, gotować i dotrzymywać mu towarzystwa. Możemy jednak dostrzec przemianę, jaka dokonała się w Yeong Jae. Z biegiem czasu i dzięki wsparciu żony, zaczął dostrzegać swoje błędy i doceniać to, co ma. Jednym słowem, dojrzał. Dzięki temu, byłam w stanie spojrzeć na niego nieco łaskawszym okiem. 

Warto jednak spojrzeć też na plusy tej dramy. Mimo, że główny bohater miał słabe strony, wątek "enemies to lovers" był jednym z moich ulubionych. Przekomarzanki i psikusy (te w granicach dobrego smaku), jakie sobie sprawiali Ji Eun i Yeong Jae były zabawne, a oni byli w tym bardzo naturalni w mojej opinii. Przypominali stare małżeństwo. Tu na siebie narzekają, mają siebie wzajemnie dosyć, ale jednocześnie nie potrafią bez siebie żyć. Były też łapiące mnie za serce momenty, jak nauka jazdy na rowerze, szczere rozmowy czy nawet wzajemne okazywanie bezinteresownej troski. Jako para byli bardzo uroczy, wręcz zachęcali do dalszego śledzenia ich losów. Każdy najmniejszy gest, zbliżający ich do siebie, był dla mnie w jakiś sposób szczególny. 

Podsumowując, Full House, choć ma już swoje lata, a charakteryzacja obsady może bardziej odstraszać niż zachęcać do obejrzenia, jest dramą wartą uwagi. Pokazuje nam, że nawet najbliższy przyjaciel może Ci wbić nóż w plecy, że ciężka praca popłaca i nie należy się zrażać porażkami oraz że nigdy nie jest za późno, by stać się lepszym człowiekiem. Jest zabawnie, romantycznie, a niektórym może się podnieść ciśnienie. Osobiście, gorąco zachęcam do obejrzenia!

Coffee Prince (2007)

Nie ważne, czy jesteś facetem, czy kosmitą - i tak Cię kocham!

Dzisiaj przychodzę do Was z kolejnym k-dramowym klasykiem, o którym na pewno każdy fan koreańskich seriali gdzieś słyszał, a może nawet oglądał. Mowa oczywiście o Coffee Prince, czyli komedii romantycznej, z nutką chaosu i zapachem pysznej kawy w tle. Jesteście zainteresowani?

cr. mydramalist.com

Obsada jest moim zdaniem ogromnym atutem tej dramy, gdyż wśród niej są same znane i lubiane twarze. Fanów Goblina przyciągnąć powinien wcielający się w główną rolę Gong Yoo, a partnerującą mu Yoon Eun Hye powinniście kojarzyć m.in z Princess Hours. Towarzyszą im jeszcze m.in. Lee Sun Kyun i Chae Jung An. 

Fabuła Coffee Prince jest na pierwszy rzut oka dość prosta, typowa dla tego gatunku. Mamy bogacza i biedaczkę, kogoś trzeciego i tajemnicę, by nadać akcji nieco dramatyzmu i napięcia oraz pojawiający się często wątek, gdzie główny bohater przebiera się za osobę płci przeciwnej, by czegoś dokonać. Jest w tej dramie jednak coś, co mnie, jako widza trzymało przed ekranem, nie pozwalając mi się od niego oderwać. 

Choi Han Gyul to beztroski mężczyzna zbliżający się do trzydziestki, dziedzic ogromnej fortuny. Rodzina naciska na niego, by w końcu zaczął żyć odpowiedzialnie i się ustatkował, choć jemu wcale się nie spieszy do ożenku i sprytnie spławia podstawione przez babcię kandydatki na żonę. Go Eun Chan jest prostą dziewczyną z biednego domu. Po śmierci ojca to właśnie na nią spadł ciężar zadbania o rodzinę. Ima się rozmaitych dorywczych prac, a przez swój styl chłopczycy, często jest brana za chłopaka. Nie wyprowadza jednak innych z błędu. Pewnego dnia Han Gyul, przekonany o tym, że ma do czynienia z młodym chłopcem, składa Eun Chan dość nietypową propozycję. Ma ona udawać przed ludźmi i potencjalnymi narzeczonymi, jego partnera. Myśli, że dzięki temu rodzina da mu święty spokój. Tak się jednak nie dzieje. Mężczyzna dostaje ultimatum od babci. Musi poprowadzić kawiarnię, by ta zaczęła przynosić dochód, a on sam ma się usamodzielnić. Tak powstaje "Coffee Prince" - kawiarnia, która ma przyciągać żeńską klientelę personelem, a mianowicie przystojnymi baristami i kelnerami. Głównym warunkiem zatrudnienia postawionym przez nowego szefa jest bycie mężczyzną. Eun Chan, która potrzebuje pracy, postanawia dalej udawać mężczyznę i zatrudnia się w kawiarni. Sprawy zaczynają się jednak komplikować, kiedy między nią, a Han Gyulem zaczyna rodzić się uczucie, a ukrywanie swojej prawdziwej tożsamości z dnia na dzień robi się coraz trudniejsze.

Twórcy stawiają bohaterów dramy w kompletnie nowych dla nich sytuacjach. Han Gyul mierzy się z czymś, czego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył i czego, mimo iż jest już dorosły, nie rozumie. Zaczyna żywić romantyczne uczucia do osoby, jak sądzi, tej samej płci. Początkowo próbuje to wyprzeć, ucieka od konfrontacji z tym, co tak naprawdę czuje. Nie przychodzi mu to łatwo, jednak z czasem akceptuje "nowego" siebie. W końcu liczy się człowiek i miłość, a nie płeć. Spodobało mi się również zdanie, które wypowiedział do Eun Chan, że "nie ważne, czy jest facetem czy kosmitą, i tak ją lubi". Eun Chan zaś przeżywa swoją pierwszą miłość. Do tej pory nie postrzegała siebie jako osoby, która mogłaby być dla kogoś atrakcyjna. Zawsze była bardziej kumplem, niż koleżanką. Ceniła sobie prostotę i wygodę, nie w głowie jej były typowe damskie zajęcia, jak zakupy czy makijaż. Chłopięcy wygląd i styl nie był dla niej problemem, a nawet wykorzystała go jako atut, dzięki któremu zdobędzie pracę. Randki były ostatnim, o czym myślała, a fakt, iż ktoś się nią zainteresował jest dla niej czymś kompletnie nowym. 

Warto wspomnieć o tym, w jaki sposób przedstawiono relacje między bohaterami. Z jednej strony mamy młodzieńczy romans, gdzie każdy gest, każda wspólnie spędzona chwila jest źródłem szczęścia. Han Gyul i Eun Chan cieszą się z najdrobniejszych rzeczy, niczym nastolatkowie. Z drugiej strony mamy parę po przejściach, która już ten sielankowy okres ma za sobą. Han Sung i Yoo Joo mierzą się zupełnie z innymi problemami, niż ich przyjaciele. Muszą wykazać się dojrzałością i życiowym doświadczeniem, by sobie z nimi poradzić. W obydwu przypadkach jednak nie brakuje typowych dla romantycznych dram, pełnych czułości scen, przy których zrobi się Wam cieplej na sercu, czy też szczerych rozmów, zbliżających bohaterów do siebie. Nie obyło się jednak bez kilku mankamentów, w postaci wymuszonych gestów, które mogą zostać źle odebrane i wykraczać poza strefę komfortu. Poza tymi szczegółami, uważam, że obydwie pary były na swój sposób urocze i wywarły na mnie pozytywne wrażenie. Wspomniałam tu jedynie o głównych bohaterach, jednak nie na nich wątek romantyczny się kończy. Oglądając dramę, poznacie jeszcze kilka pobocznych, jednak wciąż ciekawych historii pozostałych bohaterów.

Kłamstwo, czy nieporozumienie? Czy wina za powstałe zamieszanie leży po stronie jednej osoby, dwóch, czy może jednak po niczyjej? Długo się zastanawiałam nad tym, podczas planowania tego posta. Zaczęło się od przypadkowego spotkania, kiedy Eun Chan pracując jako dostawca jedzenia została wzięta za chłopca przez swojego klienta. Nie czuła potrzeby wyjaśniania tego nieporozumienia. W końcu tylko przywiozła posiłek i być może już więcej nie spotka tego człowieka w swoim życiu. Dzieje się jednak inaczej. Han Gyul zostaje jej szefem, a ona by utrzymać rodzinę, musi zachować pracę. Ujawnienie swojej prawdziwej tożsamości nie wchodziło w grę. Liczne zmienne w relacji między dwójką bohaterów stają się składnikami bomby zegarowej, która z czasem wybucha. Skołowany Han Gyul ma żal do Eun Chan, że nie była z nim szczera. Ona również cierpi z powodu swojego kłamstwa, gdyż odbiło się ono na relacjach z najbliższymi i wystawiło jej związek na próbę. 

Można by było zadać sobie kolejne pytanie, jakim cudem pomylono dziewczynę z chłopakiem? Czy jest to w ogóle możliwe? Pamiętajmy jednak, że Coffee Prince jest komedią. Wiele rzeczy będzie tu przerysowanych i wyolbrzymionych, by przede wszystkim rozbawić widza. Humor w tej dramie jest specyficzny i może być momentami odbierany przez niektórych jako żenujący, jednak mi on jak najbardziej odpowiadał i myślę, że właśnie za ten humor cenię starsze produkcje. 

Każdy bohater swoją osobowością sprawiał, że pokochałam tę dramę i z pewnością jeszcze kiedyś do niej wrócę. Jest też to także kolejna produkcja, którą obejrzałam, z silną żeńską postacią. Zauważmy, że Eun Chan jest właśnie jedną z tych silnych i niezależnych kobiet w świecie k-dram, których jest niewiele. Zdecydowanie polecam obejrzeć tę k-dramę, chociażby z ciekawości. Może tak, jak i ja, przepadniecie dla niej i będziecie się świetnie bawić? Jeśli szukacie mniej cukierkowego, a bardziej namiętnego romansu, dobrego humoru, zgranej ekipy i gwiazdorskiej obsady, Coffee Prince jest dla Was! 

Secret Garden (2010)

O Secret Garden usłyszałam jeszcze długo przed tym, zanim zaczęłam regularnie oglądać dramy, a to za sprawą jej parodii nakręconej przez zespół BIGBANG. Bawiłam się przednio! Przez dłuższy czas jednak nie było mi po drodze, by obejrzeć oryginał. Gdy w końcu się zdecydowałam, utwierdziłam się w przekonaniu, że starsze dramy mają swój urok. Będzie to też kolejna recenzja, gdzie nie będę bezkrytyczna. 

cr. mydramalist.com

Na początku kilka słów wstępu. Secret Garden to komedia romantyczna z motywem fantasy, a dokładniej zamianą ciał. Mamy tu również, ośmielę się powiedzieć typowy duet dramowych głównych bohaterów - bogacza i biedaczkę. W główne role wcielili się Hyun Bin, Ha Ji Won, Yoon Sang Hyun i Kim Sa Rang, ale na nich nie kończy się świetna obsada w tej dramie. 

Teraz trochę o fabule. Kim Joo Won jest prezesem wielkiego centrum handlowego oraz spadkobiercą fortuny. Jest pewny siebie, ma wysokie mniemanie o sobie i równie wysokie wymagania, co do przyszłej żony. Musi ona pochodzić z dobrej rodziny, mieć nienaganne maniery i dobre wykształcenie, jednym zdaniem pasować do niego statusem społecznym. Sam jednak nigdy nie był w związku, nie wierzy też w miłość. Gil Ra Im jest kaskaderką, aspirującą na aktorkę. Ledwo wiąże koniec z końcem, ale idzie przez życie z uśmiechem. Bolesna przeszłość oraz męskie towarzystwo, w którym się obraca, zaprawiły ją w bojach. Za sprawą pomyłki, (chociaż czy aby na pewno?) tych dwoje wpada na siebie. Joo Won od początku jest zafascynowany nową znajomą, która zupełnie odbiega od jego ideału. Postanawia za wszelką cenę zbliżyć się do niej. Ra Im jednak nie jest nim zainteresowana. Jak zakończy się ta znajomość?

Najpierw wypadałoby wspomnieć o plusach dramy. Jak wyżej wspomniałam, jest to komedia romantyczna, więc nie brakuje w niej błyskotliwych dialogów i zabawnych sytuacji, w których zostają postawieni nasi bohaterowie. Sam motyw "enemies to lovers", dość często spotykany w romansach daje również twórcom pole do popisu, by ciekawie poprowadzić fabułę. Humor będzie nieco się różnił od tego w nowszych produkcjach, z racji że jest to jedna ze starszych k-dram. Pod tym względem daję duźy plus. Zarówno ja i moja mama świetnie się bawiłyśmy. 

Skoro już wspomniałam o "enemies to lovers", przejdźmy do głównej pary bohaterów, oraz ich wzajemnej relacji. Przyznam się, że to była pierwsza drama, w której miałam tak mieszane uczucia względem męskiego głównego bohatera. Joo Won na początku nie traktował poważnie Ra Im. Dziewczyna go fascynowała, bo była biedna, zachowaniem przypominała bardziej łobuza, niż dystyngowaną damę. Była dla niego czymś egzotycznym, czego nigdy nie doświadczył. Wiedział, że się z nią nie ożeni, lecz mimo to ciągle za nią chodził, wzbudzając złudne nadzieje. Gryzło mnie trochę, że mimo iż Ra Im wyraźnie dawała mu do zrozumienia, że nie chce mieć z nim nic wspólnego, ten wciąż pojawiał się obok. Myślę, że jej reakcja była odruchem obronnym. Chciała uniknąć rozczarowania i cierpienia. Wiedziała, że obydwoje pochodzą z dwóch różnych światów. W tym momencie warto wspomnieć o motywie z bajki o Małej Syrence, która zakochała się w człowieku, a gdy miłość została nieodwzajemniona, syrenka zamieniła się w morską pianę i zniknęła. Ra Im miała być, jak ta syrenka. Spędzić z Joo Wonem miłe chwile, a potem zniknąć z jego życia. Z czasem jednak do relacji tych dwojga zaczynają wkradać się uczucia. Joo Won zdaje się dorastać, odkrywać, czym jest miłość. Młoda kaskaderka przestaje być dla niego zabawką, a staje się dla niego ważna. Ra Im postanawia zaś dać szansę tej relacji i stawić czoła przeciwnościom losu. Okazuje się, że obydwoje są sobie nawzajem potrzebni bardziej, niż sądzili.

Moje serce zdecydowanie zyskała druga para bohaterów, czyli piosenkarz Oska i reżyserka Yoon Seul. Ich historia, choć pełna goryczy i nieporozumień, chwyciła mnie za serce. Dawniej zakochani, teraz wrogowie. Ale czy na pewno wszystko stracone? Obydwoje, choć mają złamane serca, wciąż żywią do siebie uczucia. Podobało mi się, że ich wątek był bardziej dojrzalszy od wątku głównych bohaterów. Sam Oska, mimo że sprawiał wrażenie nieodpowiedzialnego, bujającego wiecznie w obłokach artysty, który wiecznie się bawi, był głosem rozsądku w całej tej historii. Bohaterem, który potrafił mądrze doradzić, podnieść na duchu i wskazać drogę, jednocześnie samemu nie potrafiąc sobie poradzić z własnymi problemami. Wnosił też ogrom humoru do fabuły, gdyż właśnie jego postać w dużej mierze prowokowała zabawne sytuacje. Bardzo go polubiłam i chyba głównie dla niego obejrzałam tę dramę do końca.

Chociaż motyw zamiany ciał był mi już znany, pierwszy raz spotkałam się z nim w k-dramie. Dwoje głównych bohaterów podczas wędrówki po lesie, trafiają do dość osobliwie wyglądającego miejsca, nazwanego Tajemniczym Ogrodem. Tam pewna kobieta daje im po buteleczce napoju. Po jego wypiciu, nazajutrz budzą się w nieswoich ciałach. Muszą tym samym razem współpracować, gdyż obydwoje mają ważne zadania w pracy przed sobą, a nawet taka anomalia nie może pokrzyżować ich planów. Zbawienny dla nich może być deszcz, który sprawia, źe wracają "do siebie". Zaklęcie rzucone na parę miało na celu zbliżenie ich do siebie, a także uświadomienie im pewnych rzeczy. Zaczynają spędzać ze sobą więcej czasu, poznawać się lepiej. Motyw zamiany ciał idealnie sprawdził się jako element komediowy. Z początku był dla mnie nawet ciekawy, ale z każdym nadchodzącym deszczem, a co za nim idzie, kolejną zamianą, zaczął mnie nudzić. Moim zdaniem za dużo tego było i z czasem ten motyw stracił swój urok. 

Szczęśliwe zakończenie? Z pewnością, jednak twórcy pozostawili nieco goryczki widzom. Matka Joo Wona jest jedną z najbardziej zawziętych i wrednych k-dramowych matek, jakie widziałam. Kobieta, choć nigdy nie zaakceptowała wyboru syna, co do żony, ciepło przyjęła wnuki. Scena, gdzie Joo Won i Ra Im przyprowadzają dzieci na spotkanie z babcią, z jednej strony cieszy, z drugiej smuci. Pierwszy raz się spotkałam z takim zakończeniem. 

Secret Garden jest k-dramą, którą na pewno warto obejrzeć. Klasyka gatunku, świetny humor, bohaterowie, których można pokochać. Do tego cudowna ścieżka dźwiękowa, która towarzyszyć będzie Wam jeszcze długo po seansie. Dramę tę wspominam bardzo dobrze, choć z perspektywy czasu uważam, że jest przeciągnięta i spokojnie 16 odcinków by wystarczyło. Oceniam na 8/10 i zachęcam do oglądania starszych k-dram. 

Walentynkowe Polecajki Filmowe 2022

Witajcie kochani! 

Mamy dzisiaj Walentynki - święto zakochanych. Ale czy tylko? Przygotowałam dla Was propozycje dwóch komedii romantycznych, które możecie obejrzeć z każdym, kogo kochacie - drugą połówką, przyjacielem, a nawet z rodziną!

Like For Likes (2016)

cr. mydramalist.com

Gratka dla fanów komedii romantycznych, formatem przypominająca te amerykańskie świąteczne romansidła. Mamy trzy pary i trzy różne, choć lekko powiązane ze sobą historie. Beztroski aktor i scenarzystka, którzy nie pałają do siebie sympatią, właściciel baru i stewardessa, którzy zbiegiem okoliczności stają się współlokatorami oraz młody kompozytor, który podkochuje się w swojej znajomej, jednak skrywa pewien sekret. Podobało mi się zróżnicowanie wiekowe bohaterów, gdyż możemy zobaczyć podejście do uczuć z różnych perspektyw. Drugim plusem jest lekka forma. Bardzo przyjemnie mi się oglądało ten film, zero stresu i nerwów. Idealna pozycja nie tylko na Walentynki, ale też na rodzinne popołudnie czy babski wieczór, do tego z gwiazdorską obsadą. 

W rolach głównych: Lee Mi Yeon, Yoo Ah In, Kim Joo Hyuk, Choi Ji Woo; Kang Ha Neul i Esom.

Love and Leashes (2022)

cr. mydramalist.com

Nowość z Netflixa, która wzbudziła zainteresowanie wielu fanów koreańskich produkcji. A wszystko za sprawą głównego wątku, jakim jest BDSM. Szczerze, nie spotkałam się jeszcze z tym motywem w azjatyckim kinie, dlatego z ciekawości obejrzałam. Film opowiada historię dwojga współpracowników. Ji Hoo zostaje przeniesiony do działu PR firmy, w której pracuje. Tam poznaje  charyzmatyczną Ji Woo, która mimo seksistowskich komentarzy przełożonych, nie daje sobą pomiatać. Pewnego dnia

dziewczyna otwiera paczkę należącą do niego i tym samym odkrywa jego sekret. Daje to początek ich szczególnej relacji. Co się wydarzy, gdy w grę wejdą uczucia? Lekka komedia, przy której na pewno się zrelaksujecie i pośmiejecie, aczkolwiek nie jest to jakieś głębokie kino. Momentami pewne sytuacje wydawały mi się też przerysowane, jednak nie przeszkadzało mi to w odbiorze. Na plus postać głównej bohaterki, która jak już wyżej wspomniałam, nie dawała się tłamsić w zdominowanym przez mężczyzn biurze.  Więcej takich silnych bohaterek proszę! 

W rolach głównych: Seo Hyun i Lee Jun Young.

Życzę Wam miłych Walentynek, obojętnie z kim go spędzacie. A jeśli tak, jak ja, nie obchodzicie tego dnia w szczególny sposób - miłego popołudnia i wieczoru! 

The Red Sleeve Cuff (2021)

Miałam ogromne oczekiwania co do tej dramy. Historyczna, melodramat i do tego Lee Jun Ho w głównej roli. Pomyślałam, że to musi być coś naprawdę dobrego i nie mogłam się doczekać, aż obejrzę tę dramę. Na początku miałam czekać na wszystkie odcinki, ale koniec końców oglądałam na bieżąco. Intuicja i przeczucie mnie i tym razem nie oszukały. The Red Sleeve Cuff skradło moje serce. 

cr. mydramalist.com

Zdecydowanie można zaliczyć tę dramę gatunkowo do melodramatów. Nie brakuje tu wesołych akcentów i trzymających w napięciu sytuacji, jednak w głównej mierze przeważa tutaj ta dramatyczna część. W główne role wcielili się m. in. wspomniany już wcześniej przeze mnie Lee Jun Ho, Lee Se Young, Kang Hoon i Lee Deok Hwa.

Akcja dzieje się w XVIII-wiecznym Joseon. Młoda służka Sung Deok Im od dziecka pracuje na dworze królewskim, w pałacu księcia koronnego Yi Sana. Pierwszy raz spotykają się jako dzieci, a następnie już jako młodzi dorośli wpadają na siebie w pałacowej bibliotece. To spotkanie po latach daje początek ciekawej relacji.

Pierwsze, co przykuło moją uwagę w tej dramie to sposób, w jaki została poprowadzona fabuła i jak zostały napisane postaci. Zwykle w tego typu dramach, gdzie akcja ma miejsce w okresie panowania królów, widziałam powielane schematy. Król, który nie do końca wie, co się wokół niego dzieje, posłowie i doradcy, którzy kontrolują każdy ruch władcy, trzymają go na smyczy. Tutaj mamy króla tyrana, który jest o tyle ciekawą postacią, że naprawdę ciężko było przewidzieć, co zrobi. Jego nastroje były zmienne, niczym pogoda w górach. Książe Yi San, w odróżnieniu od innych znanych mi "dramowych" książąt, wykazywał się ogromną rozwagą i trzeźwością umysłu, ale też dobrym sercem. Podejmował własne decyzje, nie pozwalał sobą manipulować. Miał na względzie dobro poddanych, co uczyniło go później dobrym władcą. Rolę manipulatorek zaś przejęły tutaj damy dworu, co było dla mnie czymś zupełnie nowym. Kobiety zdecydowanie przejęły stery w tej dramie.  

Skoro mowa o kobietach, poznajemy tutaj zarówno silne, dominujące osobowości, jak i te skromniejsze, niewychylające się przed szereg. Wcześniej wspomniałam o damach dworu, które wręcz zdominowały pałac i stały się jednym z filarów fabuły. Pozornie wypełniały polecenia rodziny królewskiej, służyły jej z oddaniem. W prawdzie jednak były bardziej wpływowe, niż niejeden wysoko postawiony oficjel. Swoimi czynami były zdolne odwrócić bieg historii, były cichymi agentkami, małymi wielkimi bohaterkami, powierniczkami sekretów, obserwatorkami, bratnimi duszami, ale też były też przepełnione żądzą władzy. Same chciały sobie wybrać pana, któremu będą służyć. W tym celu uciekały się do podstępów i zamachów. Część z nich była wyszkolona w zakresie sztuk walki, co też może być nowym elementem w tego typu dramach, choć coraz częściej się widzi wojowniczki na ekranach. Nie możemy też zapomnieć o reprezentantkach rodziny królewskiej. Młoda królowa, która jako druga żona króla była obiektem drwin ze strony księżniczki, osamotniona, bez nikogo, kto byłby dla niej duchowym wsparciem. Mimo to, była bardzo dzielną i silną kobietą.

Sama główna bohaterka także wyłamuje się z powszechnego schematu damy dworu, która chodzi ze spuszczoną głową na paluszkach i stara się trzymać w cieniu. Deok Im jest żywiołowa, pełna radości i fantazji. Zna swoją wartość, jest także odważna i niezależna, można też pokusić się o określenie "zuchwała". Gdy otrzymuje propozycję zostania królewską konkubina, staje przed życiowym dylematem. Życie u boku ukochanego z pozoru wydaje się być spełnieniem marzeń. Rzeczywistość jednak jest już inna. Z chwilą przyjęcia propozycji, zyskałaby między innymi wyższy status, jednak straciłaby wolność i niezależność, którą miała będąc damą dworu i którą tak bardzo sobie ceniła. Pałac stałby się więzieniem. Deok Im nigdy nie marzyła o bogactwie czy byciu kobietą władcy. Chciała za to wiernie służyć swojemu panu.

Skupmy się przez chwilę na Deok Im i Sanie jako parze. Przez całą dramę byliśmy świadkami, jak z małego ziarenka kiełkuje piękna relacja. W małych gestach, spojrzeniach i rozmowach czuć było chemię między tym dwojgiem, mimo że takich typowo romantycznych scen nie było zbyt wiele. Dopiero w drugiej połowie mogliśmy podziwiać większy wylew uczuć. San zakochał się w swojej dwórce od pierwszego wejrzenia i do tego szczerze. Szanował jej decyzje, nie chciał siłą zmuszać jej do niczego. Czekał na odpowiednią chwilę. Ucztą dla oka był dla mnie widok szczęśliwego, zakochanego księcia. Jestem absolutnie pewna, że gdyby mógł, przychyliłby jej nieba. Czy można to samo powiedzieć o Deok Im? Z pewnością darzyła Sana uczuciem, ale odnoszę wrażenie, że siebie kochała bardziej niż jego. Jak jej troska o przyjaciół czy chęć bycia niezależną i wolną jest dla mnie zrozumiała, tak odnoszę wrażenie że w pewnym momencie wyewoluowała ona w egoizm. A może od samego początku tak było? Deok Im zachowywała się, jakby za karę żyła z Sanem, wpędzając go w poczucie winy, choć to była jej decyzja, by przy nim zostać jako konkubina. Miała wybór i go dokonała. Pretensje mogła mieć tylko do siebie. Bardzo mnie rozczarowała na koniec swoim zachowaniem. Trzymanie swych prawdziwych uczuć w tajemnicy oraz gorzkie, bolesne słowa, które nie były prawdą, wypowiedziane do Sana przed odejściem były nie aktem zuchwalstwa, jak to sama Deok Im określiła, a aktem czystego egoizmu. Nie pomyślała, że dla Sana też ta cała sytuacja była trudna, że jemu też może być ciężko. Ważne było to, że jej było źle. 

Na koniec chciałabym zatrzymać się przy samym zakończeniu. Po maratonie płaczu i bolesnych wydarzeń staje się coś nieoczekiwanego. San zasypia w swoim łóżku, a nam ukazuje się scena, którą już widzieliśmy wcześniej, jakby jej alternatywna wersja. Król budzi się w przerażeniu ze snu. Obok niego jest Deok Im, uśmiecha się do niego. Mamy tutaj dwie opcje interpretacji zakończenia. Pierwsza: San umiera i w drodze na tamten świat wraca do momentu, w którym był naprawdę szczęśliwy u boku miłości swego życia. Jest to dość prawdopodobne, gdyż cała scena była moim zdaniem zbyt utopijna, zbyt idealna jak na coś, co mogłoby się wydarzyć w rzeczywistości. Druga to sytuacja, gdzie wszystko czego byliśmy świadkami było jedynie snem Sana, co by tłumaczyło jego strach po przebudzeniu. Gdyby potraktować sen jako przepowiednię, mógłby on podjąć inne decyzje, zrobić wszystko, by ocalić rodzinę. Twórcy pozostawiają nas w niepewności i pozwalają nam samym zdecydować, jak zinterpretujemy zakończenie. Sama postanowiłam stanąć gdzieś pośrodku i nie upierać się przy jednej, konkretnej opcji. Lubię zostawić sobie pole do rozmyślań. Technicznie jednak mam się do czego przyczepić. Cały ostatni odcinek był moim zdaniem przeładowany różnymi elementami fabuły, które pojawiały się rzutem na taśmę, nagle i znikąd. Równie szybko się one ucinały, bez wyjaśnienia. Wyglądało to tak, jakby twórcy chcieli wcisnąć w odcinek jak najwięcej, byle by się coś działo i byle by było co pokazać w telewizji. Można było rozwinąć dwa czy trzy wątki i zamknąć fabułę w krótszym odcinku, a już najlepiej w standardowym wymiarze 16 odcinków. Ten końcowy chaos mocno odbił się na mojej końcowej ocenie. 

Podsumowując, drama jest jedną z lepszych, jakie widziałam z tego gatunku. Zdecydowanie z typu tych, które mają skłaniać do przemyśleń i chwytają fabułą za serce. Myślę, że spodoba się fanom dram historycznych oraz melodramatów. Jeśli oglądaliście i lubicie Moon Lovers, jest szansa, że i The Red Sleeve Cuff  Wam przypadnie do gustu. Ja polecam całym sercem!