D.P (2021)

Dzisiejszy post postanowiłam poświęcić jednej z najgłośniejszych dram ostatnich tygodni - D.P. Uznałam, że warto zatrzymać się przy niej przez chwilę, gdyż porusza bardzo ważny problem. Jaki? Dowiecie się w dalszej części postu!

cr. mydramalist.com

Czekałam na tę produkcję z niecierpliwością, odkąd pojawiła się pierwsza wzmianka na jej temat w mediach. Spowodowane było to głownie obsadą, jednak sama tematyka dramy przyciągnęła moją uwagę - mianowicie wojsko. Od początku przeczuwałam, że nie będzie to lekkie kino, jednak nie na wszystko można się przygotować. Nie raz twórcom udało się mnie zszokować. Jednak czy powinno mnie to szokować? Przecież takie sytuacje to nihil novi i powinnam mieć ich świadomość. Myślę, że tak, gdyż jestem człowiekiem, mam uczucia i na takie sytuacje nikt do końca nie jest gotowy.

Jak już wspominałam, obsada w dużej mierze zachęciła mnie do obejrzenia tej dramy. W główne role wcielili się m.in. Jung Hae In, Koo Kyo Hwan, Kim Sung Kyun, Son Seok Koo i Jo Hyun Chul.  

O czym jest D.P?

Już w pierwszych minutach poznajemy młodego chłopaka. Ahn Jun Ho właśnie rozpoczyna swoją służbę wojskową. Jej odbycie jest obowiązkiem każdego mężczyzny w Korei Południowej, o czym twórcy serialu informują nas na początku każdego odcinka. Trwa ona średnio od 1,5 roku do 2 lat. Towarzyszymy głównemu bohaterowi podczas jego służby, poznając jego współtowarzyszy i przełożonych. Po przejściu treningu dostaje on przydział do żandarmerii wojskowej, a tam otrzymuje propozycję wejścia w szeregi "D.P." - sekcji, jeśli można to tak określić, zajmującej się szukaniem dezerterów, czyli żołnierzy, którzy uciekli z wojska. Młody szeregowy przyjmuje propozycję przełożonego. Jego partnerem w misji, zadaniu zostaje kapral Han Ho Yeol. 

Jun Ho z każdym przypadkiem dezercji, z jakim się spotyka, zaczyna rozumieć, czym kierowali się jego koledzy, decydując się na ten ryzykowny krok. Jedni uciekali, bo po prostu nie chcieli spędzać czasu zamknięci w koszarach. Drudzy zaś (i tu się robi już poważniej) chcieli pozamykać pewne sprawy na zewnątrz lub mieli zwyczajnie dość upokorzeń ze strony starszych stopniem lub silniejszych kolegów. Dezercja wydawała się sposobem na wyrwanie się z piekła, jakim było dla nich wojsko. Kolejnym krokiem było w niektórych przypadkach odebranie sobie życia, gdyż nie widzieli innego wyjścia z sytuacji. Główny bohater sam również doświadcza przemocy od starszych żołnierzy, a czasami jest jej naocznym świadkiem. Staje przed dużym dylematem: postawić się silniejszym i samemu oberwać, czy zagryźć zęby i nie reagować, dla świętego spokoju? 

Końcowa scena nasuwa na myśl dość paradoksalną sytuację, gdzie Jun Ho zmierza ku bramkom przy wyjściu z jednostki. Czyżby on, ten który ścigał dezerterów, sam się miał nim stać? Otwarte w moim odczuciu zakończenie, pozostawia widzowi pole do przemyśleń i własnej interpretacji. 

Głównym tematem poruszonym w dramie jest przemoc w wojsku. Nie mówimy tu o jedynie o przemocy fizycznej, ale też i psychicznej oraz seksualnej. Młodzi rekruci, w szczególności ci wrażliwi i nieobeznani z życiem w koszarach, stają się łatwym celem dla starszych stopniem żołnierzy. Ci pod pretekstem "dyscypliny" pozwalają sobie na ubliżanie, bicie i zmuszanie do upokarzających czynności. W ten sposób wśród żołnierzy pojawiają się traumy, stany lękowe, załamania nerwowe i myśli samobójcze. Dlatego ważne jest, by takiego dezertera znaleźć na czas, zanim ten zrobi krzywdę sobie lub komuś w swoim otoczeniu. Jednak czy otrzyma on odpowiednią pomoc? Wróci do koszar, otrzyma karę za dezercję i będzie musiał znów mijać się ze swoim oprawcą. Przełożeni zamiotą wszystko pod dywan, a w najlepszym przypadku ci, którzy się nad nim znęcali, zostaną przeniesieni do innej jednostki i nie poniosą konsekwencji swoich czynów. Nasuwa się pytanie, czy tak powinno być? Oczywiście, że nie. I szczerze liczę, że takich przypadków jest coraz mniej. 

D.P otrzymało wiele dobrych opinii i stało się jednym z najczęściej oglądanych seriali na platformie Netflix w Korei. Chwalono nie tylko sam temat, ale też grę aktorską. Sama zaś też spotkałam się z opiniami, że bardziej przypomina amerykańskie produkcje czy też film. Długo się zastanawiałam nad interpretacją tych słów, gdyż nie widziałam w tej dramie nic "amerykańskiego" i do tej pory nie widzę. Jestem jednak zdania, że celem jej było przedstawienie problemu, jakim jest przemoc w wojsku. Ma ona otworzyć ludziom oczy, a nie być źródłem rozrywki. Nie ma co się tu doszukiwać typowo "dramowych" elementów fabuły. Co do uwagi o filmie, sama nie miałabym nic przeciwko, gdyby zrobiono z tego film. Ale forma 6-cioodcinkowego serialu też mi odpowiada.

Podsumowując, naprawdę dobre, mocne kino. Trudny, być może niewygodny, ale bardzo istotny temat, o którym powinno się mówić. Pokazuje realia, z jakimi zderza się koreańskie społeczeństwo. Zdecydowanie pozycja, którą warto obejrzeć, chociażby dla zaznajomienia się z tematem obowiązkowej służby wojskowej, ale i dla samej historii bohaterów. Osobiście polecam, chociaż uczulam wrażliwych na dość drastyczne sceny. 

Chciałabym Was zaprosić na mojego blogowego instagrama - _dramowisko. Będę tam informować o nowych postach i się z Wami integrować :D 

Just Between Lovers (2017)

Nowy miesiąc - nowy post! Wrzesień chciałam rozpocząć odkrytą przeze mnie tego lata, całkiem przypadkiem perełką wśród k-dram. Dawno żadna produkcja tak mnie nie poruszyła. Skradła moje serce od pierwszego odcinka i liczę, że Was do niej przekonam! A może już oglądaliście?

cr. soompi.com

Just Between Lovers, gdyż to o niej będzie dzisiaj mowa, to jedna z tych k-dram, która choć przyziemna, zapada w pamięć na długo i potrafi poruszyć widza. Na początku spodziewałam się lekkiej historii dwojga ludzi, czegoś przy czym odpocznę, jednak szybko się zorientowałam, że bynajmniej nie będzie to płytkie. Pozytywnie się zaskoczyłam, a nawet uroniłam kilka łez, co się zdarza naprawdę rzadko. W główne role wcielili się: Lee Jun Ho (fanom k-popu znany również jako członek zespołu 2PM), Won Jin Ah, Lee Ki Woo i Kang Han Na.

Drama ta porusza wiele ważnych kwestii, takich jak traumatyczne przeżycia i ich następstwa, moralność oraz trudne rodzinne relacje. Gdzieś pomiędzy jest też miejsce na miłość, choć i ta nie jest łatwa. W tle mamy zaś historię katastrofy budowlanej sprzed lat, która stanowi wspólny mianownik dla głównych bohaterów dramy.

Bohaterowie są prostymi ludźmi, których każdy z nas mógłby minąć na ulicy, a może nawet kogoś takiego zna osobiście. Są oni młodzi, choć już doświadczeni przez los. Ha Moon Soo zajmuje się tworzeniem modeli przestrzennych budynków, a po pracy pomaga swojej mamie prowadzić saunę. Lee Gang Doo ima się różnych dorywczych prac. Żyje z dnia na dzień, w wynajmowanym pokoju motelowym, nie mając nic do stracenia. Obydwoje są ocalałymi z zawalonego przed wielu laty centrum handlowego. Los stawia ich ponownie na swojej drodze. W miejscu dawnego domu towarowego ma powstać pomnik upamiętniający ofiary katastrofy, a jego projekt przypada właśnie im. Młodzi ludzie podczas wspólnej pracy cofają się w przeszłość, stawiają czoło własnym demonom i odkrywają tajemnice. Między tym dwojgiem zaczyna rodzić się uczucie, ale czy będzie dane im być razem? Czy przeszłość stanie im na drodze do szczęścia? 

Druga para to również ludzie doświadczeni przez los. Darzyli się ogromnym uczuciem, jednak wydarzenia z przeszłości ogromnie wpłynęły na ich wzajemne relacje i nadszarpnęły zaufanie. Seo Joo Won, obecnie wzięty młody architekt, wspierał swojego ojca po zawaleniu centrum handlowego, a gdy on potrzebował wsparcia, jego ukochana go opuściła. Jung Yoo Jin, spadkobierczyni firmy deweloperskiej, wraca po latach do kraju i liczy na odnowienie relacji. Jej dawna sympatia ma jednak już zupełnie inne plany. Kolejną rzeczą, która zdaje się być przeszkodą dla tej dwójki może być fakt, iż matka Joo Wona wyszła ponownie za mąż za ojca Yoo Jin. Zranione przed laty uczucia, niezręczna sytuacja rodzinna, konflikt interesów. Czy tej dwójce los pozwoli odnaleźć się na nowo? 

Praca nad projektem pomnika stała się swego rodzaju terapią, a znajomość Gang Doo i Moon Soo lekiem na dręczące ich demony. Dzięki cofnięciu się w przeszłość, wspólnie przepracowali traumy. Jedno było wsparciem dla drugiego, dzięki czemu ich relacja okazała się być bardzo silna. Okazuje się, że potrzeba jakichś wielkich definicji miłości i można kochać "po prostu". I będzie to równie szczere. Bo czasem w miłości brak słów, by odpowiednio opisać to uczucie. 

Ważną kwestią, którą chcialam poruszyć, jest wspomniana przeze mnie wcześniej moralność. Joo Won, jako młody, ambitny architekt chce dopilnować, by prace na budowie przebiegły sprawnie i by nie pominięto żadnego szczegółu. Nie chcę popełnić błędów poprzedników. Okazuje się, że nie będzie to łatwe zadanie. Ekipa budowlana nie chce współpracować, część prac jest wykonywana "po łebkach", a zakupione materiały sprzedawane są na czarnym rynku, bądź zamieniane na te gorzej jakości. Dla dewelopera liczą się terminy i pieniądze. Młody mężczyzna stanie więc przed trudnymi wyborami. Pójść na łatwiznę i zadowolić klienta czy pozostać wiernym swoim ideałom i działać tak, by mieć czyste sumienie? Tak teraz się zastanawiam, ile takich sytuacji ma obecnie miejsce na budowach i nie mamy o tym pojęcia? Jak kilka na pozór błahych i nieznaczących decyzji może doprowadzić do tragedii? W przedstawionej w dramie katastrofie zginęło wiele osób, ludzie stracili dzieci, małżonków, rodziców czy przyjaciół. Wielu z nich do teraz nie wróciło do normalnego życia i nie wiadomo, czy kiedykolwiek odzyskają spokój. 

Podsumowując, jeżeli macie ochotę obejrzeć coś nieoderwanego od rzeczywistości, poruszającego ważne życiowe problemy i jednocześnie szukacie romantycznej, jednak nie "disneyowskiej" historii dwojga prostych ludzi, Just Between Lovers jest dramą dla Was! Zdecydowanie nie powinniście żałować i liczę, że pokochacie ją tak samo mocno, jak ja! 

Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo (2016)

Dzisiejszy post poświęcę dramie, której pewnie sama bym nie obejrzała w najbliższej przyszłości, gdyby nie moja mama, za co jestem jej bardzo wdzięczna. Moja pierwsza kostiumowa k-drama i na ten moment absolutny numer 1. na liście ulubionych dram - Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo. 

cr. mydramalist.com

Pierwszym zaskoczeniem, jakie mnie spotkało przy tej dramie to gwiazdorska obsada, która jest zdecydowanym atutem tej produkcji. W główne role wcielili się m.in: IU, Lee Joon Gi, Kang Ha Neul, Hong Jong Hyun, Kim Ji Soo, Nam Joo Hyuk, Byun Baek Hyun (fanom k-popu znany jako członek boybandu EXO) oraz Kang Han Na. 

Wyobraźcie sobie sytuację, gdzie w wyniku tajemniczych okoliczności zostajecie przeniesieni w czasie, kilka wieków wstecz. Tak się dzieje w przypadku głównej bohaterki, która wskakuje za tonącym dzieckiem do stawu, a gdy wynurza się na powierzchnię, spostrzega iż znajduje się w zupełnie obcym jej miejscu, a mianowicie królewskiej łaźni, w towarzystwie przystojnych książąt. Dziewczyna na początku przeżywa szok, gdy dociera do niej, że przeniosła się do ery Goryeo, jednak szybko adaptuje się w nowym otoczeniu. Zaczyna żyć jako Hae Soo, krewna żony jednego z książąt. 

W tym samym czasie, do stolicy wraca po latach spędzonych poza pałacem czwarty z synów obecnie panującego króla, książe Wang So. Mężczyzna samym wyglądem budzi niepokój wśród poddanych, za sprawą maski, którą nosi na twarzy. Bijący od niego chłód i mrok również nie działa na jego korzyść. Traktowany jak taka "czarna owca" w rodzinie, jest paradoksalnie potencjalnym i bezpośrednim zagrożeniem dla braci, w walce o tron. Jego powrót wywołuje niemałe poruszenie. 

Mimo braku obycia z królewską etykietą, Hae Soo wprowadza do pałacu trochę pozytywnej energii i zaskarbia sobie sympatię części mieszkańców dworu. Sprawy zaczynają się komplikować, gdy książęta zaczynają żywić do młodej, rezolutnej i dobrodusznej dwórki uczucia. 

Bardzo dużym plusem tej dramy jest dopracowany pod względem wątkowym scenariusz. W fabule rozłożonej na dwadzieścia odcinków, co w przypadku tej produkcji jest moim zdaniem małą liczbą,  twórcy umieścili tak wiele wątków, nie traktując przy tym żadnego pobieżnie czy "po macoszemu". Każdy bohater ma swoje przysłowiowe "pięć minut" na ekranie, nie ważne czy jest on postacią główną czy drugoplanową. Na przykładzie pozostałych książąt, każdy z nich miał jakieś swoje życie, historię i bagaż doświadczeń. Podczas seansu mogliśmy poznać ich charaktery, uczucia, obserwować ich wewnętrzne przemiany, a co za tym idzie, być świadkami dokonywanych przez nich wyborów. Ja osobiście odniosłam wrażenie, że tutaj każda postać była na swój sposób główna i ważna. Za udaną próbę ukazania tego należą się twórcom brawa.   

Zdecydowanym motywem przewodnim Moon Lovers jest miłość, czego nie da się ukryć. Pytanie tylko, jaka jest ta miłość? Król skrycie kochał damę dworu, jednak nie mógł z nią być, Baek Ah przeżył śmierć dwóch ukochanych, Jung kochał bez wzajemności, a Eun nie zdążył nawet dobrze poznać tego uczucia. Jest ona zdecydowanie tragiczną miłością, ale czy można ją określić jako całkowicie nieszczęśliwą? Myślę, że nie, bo mimo iż bohaterom nie udało się zaznać szczęścia na dłużej, mogli oni chociaż czerpać je z małych rzeczy, często prozaicznych i dla niektórych nawet nieznaczących. Właśnie te małe rzeczy czynią tę miłość piękną, choć tragiczną. 

Zatrzymajmy się na chwilę również przy głównych bohaterach i tym, jak rozwijała się ich relacja. Hae Soo, jako jedna z nielicznych osób na dworze, spojrzała na Wang So, jak na normalnego człowieka, odsuwając na bok wszelkie uprzedzenia. Dla niej nie było nic dziwnego w jego wyglądzie. Bardziej była ciekawa jego historii, może mu nawet współczuła, choć w żadnym wypadku nie było to z litości. Myślę, że właśnie ta dobroć, jaką mu okazała, sprawiła że przepełniony bólem i żalem, doświadczony przez los książe otworzył swoje serce i po raz pierwszy komuś zaufał. To również był pierwszy raz, gdy ktoś pokazał mu, jak to jest kochać i być kochanym. Im dłużej o tym myślę, tym bardziej utwierdzam się w fakcie, iż wszelkie sukcesy, jak odniósł So, mogły być zasługą Hae Soo. Dzięki niej zdjął maskę i zyskał pewność siebie. Warto też wspomnieć o 8. Księciu, gdyż Wook także odegrał znaczącą rolę w całej historii. Sytuacja analogiczna do powyższej, jednak tutaj to on okazał zrozumienie Hae Soo i z dystansem podchodził do jej "współczesnych" nawyków. Dziewczyna nawet go tym urzekła. Pomógł jej się odnaleźć w nowym wcieleniu, okazał troskę czym poruszył jej serce. Myślę, że na tym przykładzie doskonale widać, iż nie należy nigdy oceniać po wyglądzie, a wystarczy trochę poznać drugą osobę. Jest to swego rodzaju lekcja tolerancji dla widza, co mnie osobiście cieszy. 

Cały czas się jednak zastanawiałam, czy uczucia Wooka były szczere czy też kierowała nim pielęgnowana przez rodzinę zazdrość o So i chciał mu po prostu odebrać to, co ten cenił najbardziej? Zależało mu na Hae Soo, jednak w sytuacji kryzysowej odwrócił się od dziewczyny. Nasuwa się pytanie, czy kierował się rozsądkiem i dobrem Soo, czy było to czyste tchórzostwo i dbanie o własną wygodę? Tutaj też widać diametralną różnicę charakterów braci. So był gotowy zaryzykować dla dziewczyny i bez wahania stanął u jej boku. Jeden - oaza spokoju, rozważny, nie wychodzący przed szereg. Drugi - impulsywny, odważny, wyróżniający się z tłumu. Obydwaj, choć różni od siebie, toczyli wyrównaną walkę o serce Hae Soo. Co zaważyło na wyborze dziewczyny? A Wy? Za kogo trzymaliście kciuki?

Obserwując życie w pałacu, doszłam do pewnego wniosku. Tron może i daje władzę, ale też i odbiera niektórym rozum, a także zdrowie. Walka o niego jest pozbawiona wszelkich zasad, a gdy już się osiągnie cel, strach przed utratą władzy oraz ciężar odpowiedzialności doprowadza królów do obłędu. Szczerze to zaczęłam się zastanawiać, czy tron jest nagrodą czy może też karą? 

Tron może i otwiera furtkę oraz daje nowe możliwości, ale również, na przykładzie bohaterów dramy, widzimy że jest też pewnym ograniczeniem. Król nie może robić, co mu się podoba, musi trzymać się etykiety i zasad, gdyż szlachta patrzy mu na ręce. Dla władzy i dobra kraju, są często zmuszeni poświęcić to, co dla nich najważniejsze: miłość i szczęście. Tron to masa wyrzeczeń. Żeby go zdobyć, trzeba wyzbyć się słabości. Początkowo niezainteresowany tronem So, postanawia jednak sięgnąć po władzę, licząc że będzie mógł coś zmienić i tym sposobem ochroni ukochaną. Niestety, rzeczywistość okazuje się być brutalna. 

Wiadomo, skoro mamy motyw podróży w czasie, trzeba go jakoś spójnie przedstawić. Jeśli ktoś z przyszłości cofnął się w czasie, musi też jakoś wrócić na swoje miejsce, gdyż pewnie czeka tam na niego rodzina, obowiązki. I tu również daję punkt twórcom, gdyż przedstawienie pobytu Hae Soo w Goryeo, jako snu podczas śpiączki powypadkowej było ciekawym i w mojej ocenie logicznym wytłumaczeniem całej sytuacji. Wykorzystanie Zaćmienia Słońca jako sposobu na podróż w czasie również moim zdaniem oryginalne i nadające dramie pewnego magicznego klimatu.

Hae Soo dokonuje bardzo trudnego wyboru. Mimo iż wciąż darzy ogromnym uczuciem So, postanawia opuścić pałac i związać się z Jungiem. Jak się później okazuje, swą decyzję kierowała bezpieczeństwem dziecka, które miało przyjść na świat. Wiedziała, że nie będzie ono bezpieczne w pałacu. Szczerze, rozumiem jej decyzję i nie wiem, czy nie postąpiłabym podobnie na jej miejscu. Mamy tu kolejny obraz poświęcenia miłości, tym razem dla dobra drugiej osoby, którą też się kocha. Dla dziecka. Drugą sprawą było też ograniczone zaufanie do ukochanego. Bała się, że stanie się on królem tyranem. Dopiero po powrocie do współczesności dowiaduje się, jak bardzo się myliła. 

"Przepraszam, że Cię zostawiłam" 

Wang So dostał od losu swego rodzaju lekcję życia. Jego nadmierny upór i duma sprawiły, że nie zdążył pożegnać się z ukochaną, choć ta pisała wiele listów i czekała na niego na łożu śmierci. Z pewnością też tron przysłonił mu wiele rzeczy i odsunął go od Hae Soo. Nie mógł jej poślubić, nie mógł zagwarantować jej bezpieczeństwa. Może i był impulsywny i zaborczy,  miał swoje wady, ale jestem pewna, że jego uczucia względem Hae Soo były szczere. Swoje błędy dostrzegł zbyt późno. Nic mnie w życiu tak nie rozbiło emocjonalnie, jak jego rozpacz nad urną ukochanej. 

Podsumowując, Moon Lovers: Scarlet Heart Ryeo to wzruszająca drama o miłości, która porusza także takie kwestie jak trudne relacje w rodzinie, tolerancja i poświęcenie. Piękna, magiczna sceneria, genialna ścieżka dźwiękowa i wciągająca, trzymająca w napięciu, słodko-gorzka fabuła sprawią, że zakochacie się w tej dramie, o ile jeszcze tego nie zrobiliście. Ja osobiście nie mogłam się po niej pozbierać przez długie tygodnie. Gorąco polecam, nie pożałujecie. 

Na koniec zapraszam Was serdecznie na IG suhytenbekon.official, gdzie znajdziecie wiele k-dramowych memów i nie tylko! Link do profilu w przyszłości pojawi się na Dramowisku w formie baneru, więc bez problemu go znajdziecie! 

Vincenzo (2021)

Un diavolo scaccia l'altro...  

Długo się zbierałam do tej recenzji, jednak jestem zdania że co nagle to po diable i nie chciałam wypuszczać byle czego. Dramę obejrzałam dwa razy, a nawet pokusiłam się o poszukanie wspólnych mianowników w Ojcu Chrzestnym. Szybko jednak doszłam do wniosku, że była by to niepotrzebna nadinterpretacja. Chociaż może ciut i do książki nawiążę.

cr. mydramalist.com

Vincenzo określiłabym jako komediodramat, gdyż mamy tu zarówno elementy komiczne jak i dramatyczne oraz sensacyjne wątki, nadające fabule pewnego charakternego mroku. Emocje potęguje również genialny, oddający klimat dramy soundtrack, moim zdaniem idealnie wpasowujący się do danej sceny i momentami wyrażający więcej, niż słowa.

Obsada, moim zdaniem jedna z lepszych, jakie do tej pory widziałam w dramach. W główne role wcielili się: Song Joong Ki, Jeon Yeo Bin, Ok Taec Yeon (którego fani k-popu mogą też kojarzyć jako członka boysbandu 2PM), Kwak Dong Yeon, Kim Yeo Jin i Jo Han Chul. Myślę, że warto w tym miejscu wspomnieć, że Song Joong Ki specjalnie do roli Vincenza brał lekcje włoskiego, czym mi bardzo zaimponował. Aktorsko również mnie nie zawiódł, a wręcz polubiłam go jeszcze bardziej. Drugim, pozytywnym zaskoczeniem była dla mnie gra aktorska Taec Yeona. Od razu przykuł moją uwagę swoją osobą. Oddać tak skrajnie różne emocje na ekranie, w odstępie kilku minut czy nawet sekund, nie jest łatwym zadaniem. Przy okazji potrafi zaczarować widza swym urokiem osobistym. Ja to kupuję i z chęcią zobaczę go w innych produkcjach.

Głównym bohaterem dramy jest Vincenzo Cassano, prawnik i consigliere włoskiej mafii. Vincenzo jako dziecko został adoptowany przez włoską rodzinę i opuścił Koreę Południową. Wraca po latach, już jako dorosły mężczyzna, by zamknąć pewne biznesowe sprawy i odzyskać ukryte pod jednym z budynków złoto. Na miejscu okazuje się jednak, że nie będzie to łatwe zadanie. Na drodze stają mu zwariowani najemcy galerii oraz... ogromny konglomerat.

Warto w tym momencie wyjaśnić, kim jest consigliere i jaka jest jego funkcja czy też pozycja w mafijnej hierarchii. Consigliere można określić jako doradcę, czy też nawet w niektórych przypadkach prawą rękę szefa mafii. Taki człowiek cieszył się bezgranicznym zaufaniem swojego pracodawcy, znał największe sekrety i był wtajemniczony w najmniejsze szczegóły biznesu. Jego zadaniem również były rozmowy z innymi "kontrahentami", więc też pełnił funkcję łącznika czy negocjatora. I tu mogę troszeczkę się pobawić w porównywanie, gdyż naszego Vincenzo, jak i Toma Hagena z Ojca Chrzestnego łączy kilka rzeczy. Raz, że obydwaj nie są rodowitymi Włochami, dwa że są z wykształcenia prawnikami i trzy - sztukę negocjacji mają opanowaną do perfekcji. Myślę, że mogło to stanowić pewną inspirację dla twórców scenariusza, choć nie musiało. Obydwu panów różni za to jedna (pewnie z wielu), lecz istotna kwestia - książkowy Hagen nie imał się tak zwanej "mokrej roboty", a raczej był chłopcem na posyłki. Vincenzo jest jego przeciwieństwem. Jeśli zachodzi potrzeba, pociągnie za spust albo ucieknie się do bardziej drastycznych w skutkach metod wpływania na wroga.

Wracając jednak do fabuły, już od pierwszego odcinka drama zaskakuje efektami specjalnymi, dynamiczną akcją oraz humorem. Spalenie winnicy było w moim odczuciu mocną sceną, jak na pierwsze minuty seansu, no i na pewno spektakularną. Dostajemy przedsmak tego, co może wydarzyć się w kolejnych odcinkach. Z jednej strony, brutalna walka z nieuczciwym koncernem, gdzie wszystkie chwyty okazują się być dozwolone. Z drugiej zaś, komediowe wstawki, momentami wręcz absurdalne zwroty akcji, nadające fabule koloru i rozładowujące napięcie w cięższych dla bohaterów momentach, nie pozbawiając jej przy tym powagi sytuacji, gdy ta tego rzeczywiście wymaga. Kiedy może być śmiesznie, jest śmiesznie, a kiedy potrzebny jest moment opanowania, żarty idą na bok. Ten świetnie zachowany balans między skrajnie różnymi gatunkami jest moim zdaniem ogromnym plusem tej dramy. 

Co tworzy Vincenzo komedią? Zdecydowanie wysuwa się na przód pewna hiperboliczność, groteska i ukazane w niej stereotypy. Hiperbolą można określić m. in podejście części Koreańczyków do Vincenza, przekręcanie nazwiska, włoskich słówek czy też przesadna ekscytacja jego pracą dla mafii. Sam Vincenzo ma też w sobie coś ze stereotypowego Włocha, a przynajmniej scenarzyści tak napisali jego postać, by jak najwięcej "włoskich" elementów ukazać. Drogi, szyty na miarę garnitur, jak kawa to tylko espresso, wieczorem lampka wina do opery i do tego włoski temperament (ta wiązanka po włosku po obudzeniu się na odludziu, genialna). Oczywiście, nie zabrakło słynnej gestykulacji. Również możemy tu zauważyć elementy czarnego humoru, które w moim odczuciu były dość zdumiewające i mogły dla niektórych być przekroczeniem granic czy stref komfortu. Jako przykład podam scenę, gdzie pani adwokat Choi wraz z prezesem Jangiem tańczą na wiadomość o powodzeniu ich diabelskiego planu czy też moment gdzie wyżej wymieniona pani adwokat tańczy zumbę w dość piekielnych warunkach. Z jednej strony może bawić, z drugiej może szokować i budzić pewien dyskomfort. 

Długo zastanawiałam się nad tym, jak określić Vincenzo jako człowieka. Spotkałam się z opiniami zarówno pozytywnymi, jak i negatywnymi. Pomyślałam wtedy, że wiedząc od początku, iż jest on członkiem mafii, nie powinniśmy oczekiwać, że będzie on zawsze postępować zgodnie z prawem, a raczej będzie kierował się własnym kodeksem moralnym. Jego metody choć dość niekonwencjonalne i powiedzmy sobie szczerze, momentami brutalne, mogły budzić szok i sprzeciw. Vincenzo jednak działał z dobrych pobudek. Walczył z niesprawiedliwością i przy okazji pomagał innym. Być może ten czynnik sprawiał, że mimo wszystko, to właśnie za niego trzymało się w głównej mierze kciuki? A może Vincenzo nie był do końca złym człowiekiem? Wskazywać może na to jego rozmowa z jednym z mnichów. Duchowny widzi dobro w młodym prawniku i daje mu do zrozumienia, że może i Buddą nie zostanie, gdyż zbyt wiele grzechów popełnił, ale za to blisko mu do Wajśrawany. W mojej interpretacji było to pewne światełko w tunelu, rodzaj pocieszenia. Zapamiętajmy jednak fakt, że to iż jakąś postać lubimy nie znaczy, że w pełni popieramy jej działania. Ocenę pozostawiam Wam. Nasuwa się też w tym momencie pytanie, czy Vincenzo mógł postępować inaczej? Owszem, mógł, chociaż w starciu z takim przeciwnikiem, jakim był prezes Jang Han Seok nie osiągnąłby wiele. I tu pojawia się nam sentencja, że tylko diabeł jest w stanie poskromić drugiego diabła. Obydwaj, choć różni od siebie, w walce z wrogiem nie mają skrupułów i to czyni ich równymi sobie, pod względem możliwości i charyzmy przeciwnikami.

Na chwilkę chciałabym się zatrzymać jeszcze przy wątku romantycznym dramy, a mianowicie relacji Vincenzo z adwokat Hong Cha Young. Od początku czuć było chemię między dwojgiem prawników, tego nie da się ukryć. Podobało mi się, że uczucie między nimi rozwijało się powoli, od partnerstwa w pracy, przez przyjaźń aż do miłości, którą ukazano dopiero na ostatniej prostej. Twórcy nie zrobili z tego wątku jednego z głównych punktów, a jedynie poboczny, przyjemny i pozbawiony nachalności element fabuły. Nie przyćmił on tego, co najważniejsze, ale wpuszczał troszkę ciepła do życia bohaterów. 

Dyskusję wśród moich znajomych wywołała scena w mieszkaniu prezesa Janga, gdy ten porwał Cha Young i Han Seo. Jakim cudem zwykle opanowany, działający według planu Vincenzo zamiast pomóc młodszemu z braci, kolokwialnie mówiąc, stał jak słup soli? Jedni uważali tę scenę za niedopracowaną. Ja zaś podeszłam do tej sytuacji inaczej. Czy w obliczu skrajnych emocji i impulsu wywołanego nieoczekiwanym zwrotem akcji, nie mamy prawa do utraty kontroli i zdolności do trzeźwej oceny sytuacji? Vincenzo bał się o Cha Young. Jechał na miejsce nie wiedząc, co tam zastanie, a na dodatek przed wejściem do mieszkania został przeszukany przez ochronę, więc nie był uzbrojony. Stres, przez który ostatnio przechodził oraz strach o drogą mu osobę mógł wpłynąć na jego chwilowe zaćmienie umysłu. Tak, jak my, jest tylko człowiekiem. Sama nie wiem, jak bym zachowała się w podobnej sytuacji. A Wy, jak sądzicie? 

Podsumowując, drama jest jedną z lepszych jakie do tej pory oglądałam. Świetne połączenie komedii z dramatem, a do tego mafijny klimat, który w mojej ocenie został całkiem przyjemnie oddany. Nie oczekiwałam tu jakiegoś przywiązania do szczegółów, gdyż jest to drama, jednak twórcy odrobili pracę domową i wyglądało to w mojej opinii dość naturalnie i nie kiczowato. Myślę, że zarówno fani akcji, jak i ci co lubią odpocząć przy czymś zabawnym, znajdą tu coś dla siebie. Ja jestem zachwycona i gorąco polecam! 

Descendants Of The Sun (2016)

cr. mydramalist.com

Od zawsze lubiłam trójkąty miłosne, z tym że nie w takiej kombinacji, w jakiej zwykle one występują w serialach czy też filmach romantycznych. Zdecydowanie preferuję, gdy na drodze do szczęścia głównych bohaterów stoi nie inna osoba, a jakaś, że się tak wyrażę "siła wyższa". Odkąd oglądam azjatyckie dramy, trafiłam już na kilka takich historii, gdzie przeszkodą była na przykład sytuacja polityczna, choroba czy inne czynniki losowe. W przypadku Descendants Of The Sun jest to praca. 

Myślę, że Descendants Of The Sun jest jedną z tych dram, które każdy fan tych produkcji powinien obejrzeć choć raz i przez ostatni czas stała się klasykiem tegoż gatunku. Niepłytka moim zdaniem fabuła, chwytający za serce romans, oraz świetny humor sprawiły, że bardzo przyjemnie mi się ją oglądało. Wręcz pokochałam ją od pierwszego odcinka, co rzadko się zdarza, gdyż często potrzebuję kilku epizodów, by się wkręcić, czy też wyrobić sobie wstępne zdanie. 

Kolejnym, dużym plusem jest obsada, która w mojej ocenie świetnie ze sobą współgrała. W główne role wcielili się: Song Joong Ki, Song Hye Kyo, Jin Goo oraz Kim Ji Won. Pozytywnie też zaskoczył mnie odgrywający drugoplanową rolę młodego lekarza, członek k-popowego boysbandu Shinee - Onew. Jestem zwykle zdystansowana do idoli-aktorów, a tutaj naprawdę przyjemnie mi się patrzyło na jego grę. Byłam pod ogromnym wrażeniem. 

Drama ta, mimo iż wątek romantyczny jest jednym z głównych elementów fabuły, zwraca również uwagę na takie aspekty, jak pokojowe misje wojskowe czy wolontariat lekarzy w miejscach, gdzie dostęp do opieki medycznej jest utrudniony. Poznajemy również od podszewki pracę lekarzy i żołnierzy. Jest to w obydwu przypadkach bardzo wymagająca, pełna poświęceń praca i nie każdy jest na tyle silny psychicznie, by sobie poradzić w skrajnych warunkach jak na przykład klęska żywiołowa czy wybuch epidemii. Na pewno taka misja jest dla człowieka pewnego rodzaju szkołą życia, testem swoich możliwości i okazją, by stawić czoła własnym słabościom. Ogromny plus za ten właśnie wątek.

Na początku wspomniałam o pracy, jako pewnego rodzaju barierze stojącej bohaterom dramy na drodze do miłości. Na pierwszy ogień niech pójdzie główna para: Yoo Si Jin i Kang Mo Yeon. On - zawodowy żołnierz, kapitan jednostki do zadań specjalnych. Ona - lekarz chirurg na oddziale ratunkowym. Oboje pomagają ludziom, jednak na różny sposób i tu pojawia się pierwszy konflikt, w tym przypadku interesów - ona ratuje ludzi, każde życie jest dla niej cenne. On zaś wykonuje rozkazy przełożonych, chroni kraj, walczy na wojnach i odbiera innym życie, jeśli tego wymaga sytuacja. Są to skrajnie różne podejścia i z początku trudno jest to "przełknąć" młodej lekarce. Drugą kwestią jest dość utrudnione randkowanie. Obydwoje mogą być w każdej chwili wezwani do pracy, przez co ciężko jest cokolwiek zaplanować. Zabawnie wyglądająca sytuacja, gdy w kinie, na moment przed rozpoczęciem seansu, kapitan Yoo, z nietęgą miną i obawą o reakcję doktor Kang oznajmia jej, że niestety musi ją zostawić, w gruncie rzeczy jest dość przykra. Nikt nie lubi, gdy się go wystawia i ukrywa przed nim fakty. Kolejną kwestią jest często rozłąka na długi czas, brak kontaktu z ukochaną osobą i lęk, że pewnego dnia ta nie wróci z zakupów... Kolejny przykład, jednak znacznie różniący się od wcześniej przeze mnie wspomnianego, przedstawia nam drugoplanowa para: Seo Dae Yeong i Yoon Myung Ju. Oboje mają się ku sobie, co do tego nie ma wątpliwości. Oboje służą w wojsku, więc znają specyfikę swej pracy. Problem leży tutaj w ambicji. Starszy sierżant Seo czuje się nie dość wystarczający dla swojej ukochanej, która ma od niego wyższy stopień wojskowy. Chce zapracować na uznanie ojca dziewczyny i jednocześnie swojego przełożonego, który jest przeciwny ich związkowi. Pragnie uczynić wszystko, by być godnym serca młodej pani porucznik. 

Urk okazał się nie tylko miejscem pracy bohaterów. Tutaj też mieli czas i okazję,  by rozwijać swoje relacje, bądź nad nimi pracować - zależy na kogo akurat się patrzyło. W przypadku głównej pary może nie mamy do czynienia z bardzo płomiennym romansem gdzie para wręcz się pożera nawzajem, a dojrzałą relacją dwójki zainteresowanych sobą ludzi. Te subtelne, aczkolwiek bardzo wymowne gesty wobec siebie, szczere rozmowy oraz często trudne sytuacje, którym muszą stawić czoło pozwalają im zbliżyć się do siebie i wzajemnie się poznać. I właśnie ta swego rodzaju subtelność i brak pośpiechu sprawia, że relacja doktor Kang i kapitana Yoo jest na swój sposób magiczna i chwyta za serce. Jednak jedna rzecz nie dawała mi spokoju, a mianowicie długo utrzymujący się dystans lekarki, przez co wydawała mi się momentami spięta. Nie wiem, czy taki był zamysł twórców na tę postać (co w gruncie rzeczy mogłoby być możliwe, gdyż sama bym pewnie na jej miejscu z rezerwą podchodziła do nowej znajomości, wiedząc, co się z nią wiąże), czy może jest to kwestia gry aktorskiej Song Hye Kyo, ale tutaj pozostaje mi jedynie zaakceptować ten fakt i iść dalej albo porównać z innymi jej rolami. Zupełnie inne, bardzo pozytywne wrażenie wywarł za to na mnie Song Joong Ki. Miał w sobie taki "luz", jak to bym określiła, swobodę. W mojej ocenie idealnie wcielił się w rolę pewnego siebie żołnierza z niezłą gadką. Mnie zachwycił, a po obejrzeniu innych produkcji z nim jestem w stanie z czystym sercem stwierdzić, że jest świetnym aktorem. Wracając do tematu relacji między bohaterami, bo jednak to był mój cel, nie można zapomnieć o drugiej parze tej dramy. Myung Ju i Dae Yeong są już parą z pewnym stażem, a co za tym idzie, możemy obserwować bardziej odważne interakcje między nimi. Ich rozmowy też już inaczej wyglądają. Na misji w Urku uświadomili sobie, jak bardzo są dla siebie ważni i że nie ma takiej siły, która by ich rozdzieliła. Problemom należy stawić czoła, a nie przed nimi uciekać. Bardzo podobał mi się upór Myung Ju i jej walka o związek. Stała się jedną z moich ulubionych bohaterek z dram i moją role model. Jak do tej pory nie przepadałam za bohaterkami, w które wcielała się Kim Ji Won w dramach, które widziałam, tak właśnie tą jej kreację polubiłam. Jako aktorka też mnie przekonała. 

Stare powiedzenie mówi: "za mundurem panny sznurem" i nie byłabym sobą, gdybym się z tym nie zgodziła. Jako entuzjastka wszelkich mundurów i uniformów, oglądanie tej dramy było istną ucztą dla mojego oka. Ale nie to tu jest najważniejsze i warto mieć z tyłu głowy, że za tym mundurem kryje się odpowiedzialność i wiele wyrzeczeń. Mimo to, wątki wymagające powagi, mieszają się ze świetnym humorem, co można uznać za kolejny atut tej dramy. Warto też wspomnieć o wręcz cudownym soundtracku, który polecam Wam przesłuchać w wolnej chwili.

Podsumowując, dawno żadna drama mnie tak nie poruszyła i mimo, że minęło już trochę czasu odkąd ją obejrzałam, nadal nią żyję. Zdecydowanie trafia na listę moich ulubionych. Śmiech na zmianę z płaczem towarzyszył mi podczas oglądania i z pewnością do niej jeszcze wrócę. Gorąco zachęcam Was do obejrzenia! Nie pożałujecie! 

Sisyphus: The Myth (2021)

Po prawie dwóch miesiącach mogę nareszcie podzielić się z Wami opinią na temat dramy, na którą czekałam od dawna. Niedawno zakończyła się emisja Sisyphus: The Myth, a moja głowa jest pełna wielu przemyśleń i teorii, z którymi chętnie się z Wami podzielę w tym poście. 

cr. mydramalist.com

Drama sama w sobie jest dobrze rokującym science-fiction. Mamy tu motyw przewodni podróży w czasie, wątek wojny nuklearnej, ale też nawiązania do mitologii greckiej, co jest widoczne już w samym tytule. Obsada również jest tu moim zdaniem jedną z lepszych. W główne role wcielili się Jo Seung Woo i Park Shin Hye. Obydwoje znałam z ich wcześniejszych ról, więc na wieść o ich wspólnym projekcie bardzo się ucieszyłam. Warto jednak też zatrzymać się przy pozostałych aktorach. 

Od pierwszych minut wbiło mnie w fotel. Zwykle na jakieś mocniejsze zwroty akcji w dramach czeka się trochę, a tu już w pierwszym odcinku dostajemy trzymającą w napięciu scenę w samolocie. Sytuacja wręcz podbramkowa i katastrofalna, jednak owiana nutą komedii i sarkazmu. Przyszła mi do głowy pewna myśl. Skoro tak wygląda początek, to co dostaniemy w kolejnych odcinkach? 

Skupmy się jednak na fabule i koncepcie dramy. Głównym bohaterem jest Han Tae Sul, CEO firmy Quantum & Time, genialny inżynier. Gość dorobił się ogromnych pieniędzy, a jego firma jest jedną z najbardziej dochodowych spółek w Korei Południowej. Nie spieszy mu się jednak do siedzenia za biurkiem, jak na prezesa przystało. Pewne dość niecodzienne wydarzenie wywraca jego spokojne życie do góry nogami, a na swojej drodze spotyka on młodą dziewczynę z przyszłości, Seo Hae, która przybyła by ocalić jego i świat. Obydwoje rozpoczynają tajemniczą i niebezpieczną podróż, a z każdym odcinkiem odkrywamy coraz większe sekrety. Wiele elementów fabuły wydaje się być na początku niejasnych i skomplikowanych, jednak po czasie wszystko składa się w jedną, myślę że całkiem spójną całość. Warto mieć oczy szeroko otwarte, bo można się zagubić w akcji. Na dodatek nie można być w stu procentach pewnym, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem. Nie raz coś Was tu zaskoczy! 

Nie jest istotne, skąd. Ważne, z kiedy?

Motyw podróży w czasie, jest jednym z głównych filarów dramy. Na początku myślałam, że będziemy mieli tu do czynienia z jakimś równoległym światem, jednak dość szybko zostało wyjaśnione, że mamy tu ruch w czasoprzestrzeni. Sam proces podróży jest całkiem sprawnie zaplanowany pod względem logistycznym. Mamy teleporter kwantowy, uploader i downloader, które ściągają przybyszów z przyszłości do obecnych czasów. Podróż poprzedza proces, w którym dostaje się zastrzyki i wypala się numer na skórze. Jest to swego rodzaju odpowiednik odprawy celnej, choć znacznie różniący się od tej, którą znamy. Po drugiej stronie istnieją tak zwani pośrednicy, którzy pomagają przybyszom odnaleźć się w nowej sytuacji. Pojawiają się też utrudnienia, gdyż osoby z przyszłości są traktowane jako nielegalni imigranci i tym samym ścigane przez Biuro Kontroli. Niewielkiej części z nich udaje się przetrwać podróż i dalej normalnie żyć. Do tego momentu wszystko wydaje się spójne, a schodki zaczynają się, gdy wchodzimy w etap egzystencji przybyszów w teraźniejszości. Skoro ludzie cofają się do przeszłości, istnieje możliwość, że spotkają swoją wersję z obecnego czasu. Co się dzieje w takiej sytuacji? O tej kwestii również twórcy nie zapomnieli i całkiem logicznie ją wyjaśnili. W momencie, gdy dwie wersje samego siebie wpadają na siebie, jedna z nich znika. Moim zdaniem ten aspekt jest w miarę logiczny. Pozostaje jeszcze kwestia, dlaczego ludzie wracają do przeszłości? Sama na początku doszukiwałam się podłoża psychologicznego i nie pomyliłam się. Wracają, bo żałują czegoś, co się zdarzyło w przeszłości, a dokładniej swoich czynów. Uczucie żalu i poczucia winy nie daje im spokoju. Wniosek z tego możemy wysnuć jeden. Żyjmy tak, by niczego potem nie żałować.

Będzie wojna!

Jak się dowiadujemy, Seo Hae przybyła z przyszłości, by wypełnić pewną misję. Ma odnaleźć Han Tae Sula, ochronić go i nie dopuścić do wynalezienia przez niego uploadera. Wszystko to, by zapobiec wojnie nuklearnej i ocalić ludzkość. Z początku skołowany mężczyzna nie wierzy dziewczynie, jednak z czasem zaczyna jej ufać i razem postanawiają stawić czoła niebezpieczeństwu, odnaleźć brata Tae Sula, a tym samym zmienić przyszłość. Sceny z teraźniejszości przeplatają się z obrazem przyszłości po wojnie, gdzie całe miasto jest opustoszałe i nie ma śladu żywej duszy. Brakuje jedzenia, leków, najpotrzebniejszych rzeczy, a ci co przetrwali wojnę, teraz walczą o przetrwanie i wzajemnie się zabijają. Stąd też Seo Hae z przyszłości potrafi się bić i posługiwać bronią. Sam obraz powojennego Seulu bardzo mnie zasmucił. Obecne czasy może nie są najlepszymi, ale w porównaniu z wizją ukazaną w tej dramie, jest to niebo, a ziemia i nie dziwią mnie pobudki, jakimi kieruje się główna bohaterka. Jedyne, co pamięta z dzieciństwa to strach i życie w bunkrze. Jednak w tym smutnym obrazie, niczym po apokalipsie jest też miejsce na radosne momenty. Seo Hae potrafi się cieszyć z małych rzeczy, jak znaleziony plakat z idolami w gazecie, zabawki ze straganu czy wizyta w opuszczonym wesołym miasteczku. Mimo trudnych warunków i silnej osobowości, ta młoda dziewczyna ma w sobie cząstkę dziecka. To sprawiało, że robiło mi się cieplej na sercu. 

Przez całą dramę przewija się tajemnicza postać - Sigma. Rzekomo to on jest największym zagrożeniem dla ludzkości i wrogiem, któremu główni bohaterowie muszą stawić czoła. Ten tajemniczy człowiek chce, by Tae Sul dokończył wehikuł czasu, a co za tym idzie, umożliwił mu zrzucenie bomby nuklearnej na miasto. Mamy tu do czynienia z kolejnym psychologicznym aspektem. Odrzucony przez społeczeństwo Sigma, z zemsty i z zazdrości chce posiąść uploader i unicestwić ludzkość. Nienawiść do ludzi zatruła jego duszę. Aby osiągnąć ten cel, jest zdolny do wszystkiego. Moim zdaniem jedna z bardziej wyrazistych postaci, jakie do tej pory poznałam, jeśli mowa o czarnych charakterach.  

Mit o Syzyfie, a fabuła dramy.

Każdy z nas kojarzy na pewno mitologicznego Syzyfa, który za karę toczył kamienną kulę po stromej górze, a gdy był już na szczycie, kula spadała w dół. Jeśli się przyjrzymy uważnie, mamy analogiczną sytuację w tej dramie, a pierwsze nawiązanie do mitologii pojawia się już w połowie całego serialu, gdy bohaterowie odnajdują w pokoju hotelowym Sigmy obraz przedstawiający scenę z mitologii. Na tamtym etapie można już się czegoś domyślać, jednak dopiero pod koniec, z każdą kolejną wskazówką wszystko łączy się w jedną całość. Okazuje się, że uploader, a dokładniej jego wynalezienie jest przyczyną całego zamieszania i wybuchu wojny, a walka głównych bohaterów z Sigmą jest niczym toczenie kuli przez Syzyfa - i zdaje się nie mieć końca. Wskazywać może na to chociażby wiadomość w notesie Seo Hae, czy nawet jej rozmowa z szoferem Han Tae Sula, która ma miejsce w przyszłości, przed podróżą wehikuł i wydarzeniami, które widzimy w dramie. Zachowanie pośredników również zdaje się wskazywać na to, że wiedzą, czego się spodziewać Wynika z tego jasno, że to nie pierwszy raz, gdy próbowano powstrzymać wojnę. Za każdym razem jednak historia się powtarzała, ilekroć nie próbowano zmienić przyszłości. To moim zdaniem wyjaśnia nawiązanie do mitologii greckiej.

Zakończenie dla mnie samej było dość nielogiczne w pewnych momentach i do tej pory się zastanawiam nad pewnymi kwestiami. Zacznijmy od sceny w kościele, gdzie rozgrywa się kluczowa scena. Pierw Tae Sul i Seo Hae walczą z Sigmą, po czym ktoś z ukrycia do niego strzela. Jak później się okazuje, strzał oddała Seo Hae, która znów cofnęła się z Tae Sulem w czasie. Niby rozumiem, że skoro oboje znali przyszłość to chcieli zmienić ciąg wydarzeń, jednak nadal nie rozumiem, skąd oni się wzięli w tym kościele wcześniej, w pierwszej scenie, którą widzimy? Druga kwestia, która nie dawała mi spokoju w związku z podróżą bohaterów w przeszłość jest swego rodzaju "duplikacja" Seo Hae. Wiemy już, że uploader działa podobnie do kopiowania plików w komputerze i że przy zetknięciu się oryginału z kopią, jedno znika. Tylko w tym przypadku, mamy już kolejną kopię Seo Hae w obecnych czasach i pytanie, które sobie zadawałam, brzmiało: co by się stało, gdyby dwie kopie się ze sobą spotkały? Którą system potraktuje jako oryginał? A może znikną obydwie?

Zaskakującym zwrotem akcji okazało się również pojawienie się Eddy'ego w kościele oraz samobójstwo Han Tae Sula. Pewnie w głowach wielu pojawiła się myśl, dlaczego tak się stało, skoro kryzys wydawał się być zażegnany? Otóż okazuje się, że finał ma być zupełnie inny, niż zakładano. Tae Sul zdaje sobie sprawę z tego, iż to on jest źródłem problemu. To on napisał kod do wehikuł i według niego jedynym wyjściem z sytuacji i sposobem uratowania świata przed zagładą jest odebranie sobie życia. W efekcie uploader nie powstaje, a tym samym wszystko, co związane z nim - przybysze z przyszłości, przeniesione przedmioty, a nawet wypuszczone bomby znikają. Znika także wersja Seo Hae z przyszłości, a w wyniku wcześniejszej zmiennej Sigma z obecnych czasów odzyskuje wiarę w ludzi, gdyż ojciec Seo Hae okazał mu troskę. Wszystko wydaje się być na drodze ku dobremu. 

I w tym miejscu ja osobiście zakończyłabym dramę. Taki koniec byłby dla mnie najbardziej zrozumiały i logiczny, choć pewnie wielu by narzekało na brak pełnego happy endu. Twórcy jednak postanowili zakończyć serię w inny sposób i znów wprowadzić widza w zakłopotanie.

Nagle znajdujemy się w samolocie i jesteśmy świadkami, jak jeden z pasażerów narzeka na jakość ramyeonu. Nie wygląda znajomo? Dokładnie tę samą sytuację widzieliśmy w pierwszym odcinku. Jeśli sięgniemy pamięcią, zauważymy też, że Han Tae Sul ma na sobie te same ubrania i dostaje wodę od stewadessy, o którą poprosił. Jedyne, co się różni to miejsca, jakie zajmuje. Te są podwójne, a u jego boku widzimy Seo Hae. Nasunęło mi się na myśl pytanie - co tu właściwie jest grane? Wygląda to tak, jakby czas się cofnął do wydarzeń z pierwszego odcinka. Moja teoria zakładała, że to wszystko, co widzieliśmy było snem Tae Sula i dzięki niemu on teraz będzie wiedział, co się wydarzy i będzie mógł ocalić świat. Jedna rzecz jednak mi tu nie pasowała - Seo Hae w samolocie, zdająca się znać swojego towarzysza. I tutaj wspomogłam się jedną z fanowskich teorii na YT z kanału My K-Drama Gems, która wskazuje na to, iż Seo Hae może być halucynacją w głowie Tae Sula, podobnie jak wcześniej był nią jego brat. To by tłumaczyło, dlaczego Han Tae Sul rezygnuje z wzięcia tabletek. Kocha Seo Hae i chce ją widzieć. To miałoby moim zdaniem sens. Jednak im dłużej myślę, tym bardziej wydaje mi się, że wróciliśmy do punktu wyjścia i cała przygoda z ratowaniem świata rozpocznie się na nowo. Nie mamy jasnej informacji, czy czas się cofnął, choć pewne elementy na to wskazują. Przed samym zniknięciem, Seo Hae mówi do Tae Sula, że go odnajdzie. Czyżby to był właśnie ten moment, gdzie ona go odnalazła, a on śnił o przyszłości, tak jak wcześniej to robiła ona? I tu wracamy do mojej teorii, która może jednak być trafna. Interpretację pozostawiam Wam. 

W kolejnej scenie widzimy Sigmę z "obecnych" czasów. Mężczyzna żyje spokojnym życiem, maluje ludzi na ulicy. Gdy wraca jednak do mieszkania, jesteśmy świadkami dziwnej sytuacji, która znowu wprawia nas w zakłopotanie. Zdaje się, że wciąż zazdrości Tae Sulowi. Przypadkowo znajduje też notes ojca Seo Hae z wszelkimi notatkami na temat wehikuł i wszystkiego, co się z nim łączy. To by zaprzeczało teorii o cofnięciu się czasu. Ponadto, przeglądając się w lustrze, upodabnia się do Han Tae Sula, którego widzimy na wcześniej już pokazanej okładce magazynu Forbes. Ja tę scenę zinterpretowałam w sposób taki, że wracamy do punktu wyjścia, gdyż Sigma nadal pała negatywnymi uczuciami do swojego dawnego znajomego. Być może ma opracowany kolejny plan, którego szczegółów możemy się jedynie domyślać i spokojnie można to podciągnąć pod nawiązanie do mitu o Syzyfie.

Na koniec chciałabym jeszcze wrócić do aspektu psychologicznego w dramie. Mamy tu obraz żalu, wyrzutów sumienia, nienawiści do ludzkości i swego rodzaju zazdrości, która potrafi prowadzić do desperackich czynów, jak w przypadku Eddy'ego. Mężczyzna głęboko zraniony przez przyjaciela chciał odebrać mu to, co było dla niego najdroższe. Dla samego Han Tae Sula cała droga, jaką przebył, by zapobiec wojnie, była bardzo ważną lekcją życia. Dowiedział się, jak bardzo samolubnym i egoistycznym był człowiekiem. Także, jak sami widzicie, mamy w dramie ogromną gamę emocji, a co za tym idzie, spore pole do rozważań. 

Podsumowując, mimo kilku niespójności, które jakoś szczególnie mocno mnie nie ubodły, drama jest jedną z lepszych jakie widziałam. Ciekawy koncept, wciągająca i trzymająca w napięciu akcja i znakomita obsada. Wykorzystanie trików z zakresu chemii oraz fizyki również bardzo mi się podobało. Z czystym sercem polecam i będę miło ją wspominać. Oceniam na 8,5/10!

Lovestruck In The City (2020)

Jak kochają młodzi ludzie w mieście?

Zachęcona spojlerem na YT oraz zwiastunem, postanowiłam uzbroić się w cierpliwość i obejrzeć tę dramę gdy już będzie w całości dostępna na platformie Netflix. Opinie na jej temat zaś spotykałam różne, więc tym bardziej chciałam przekonać się na własnej skórze, czy przypadnie mi do gustu.

     

cr. mydramalist.com

Lovestruck In The City jest wariacją na temat uczuć i związków, z nutką komedii. Poznajemy szóstkę młodych dorosłych, jak później się okazuje, powiązanych ze sobą. Mamy wśród nich niepoprawnego romantyka, wolną duszę, parę z długoletnim stażem, randkowiczkę i wiecznego singla, czyli typy osób, które na pewno spotkaliśmy na swojej drodze, a może nawet odnajdziemy w nich cząstkę siebie. W główne role wcielili się Ji Chang Wook, Kim Ji Won, Kim Min Seok, So Ju Yeon, Ryu Kyung Soo oraz Han Ji Eun.  

Format dramy był czymś, co mnie zaskoczyło i zachęciło do oglądania, w odróżnieniu do osób, z którymi rozmawiałam na jej temat. Mianowicie, jest ona utrzymana w stylu programu, projektu, w którym młodzi ludzie z miasta zwierzają się widzom ze swoich doświadczeń w sferze uczuciowej. W każdym odcinku dostają pytanie, do którego muszą się odnieść. Monologi bohaterów przeplatają się z częścią fabularną. Moim zdaniem zabieg ten wnosi powiew świeżości do świata dram, gdyż do tej pory się nie spotkałam z czymś takim. Wreszcie coś nowego, dla mnie jak najbardziej na plus. Poza tym, dzięki takiej formie możemy lepiej poznać bohaterów i ich myśli. Zbliżyć się do nich, tak jakbyśmy z nimi rozmawiali twarzą w twarz. 

Na pierwszy plan wysuwa się historia wręcz płomiennego, wakacyjnego romansu. Podczas urlopu nad morzem, młody architekt poznaje żywiołową, szaloną dziewczynę. Zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia. Para spędza ze sobą tygodnie, a gdy przychodzi czas rozstania, dziewczyna nagle zrywa kontakt i znika z aparatami fotograficznymi ukochanego, bez słowa wyjaśnienia. Mężczyzna postanawia ją za wszelką cenę odnaleźć. Ukochana okazuje się być bliżej, niż sądził. Nie wie jednak, że skrywa ona pewien sekret. Drugi plan zdecydowanie przejmuje wcześniej wspomniana przeze mnie para. Ona jest skromną dziewczyną, która ima się wielu prac dorywczych. Jest minimalistką, nie potrzebuje wiele do szczęścia. Jej partner jest w pewnym sensie jej przeciwieństwem. Pochodzi z bogatego domu, skończył studia i ma stałą, dobrze płatną pracę. Ich związek z przyjaźni przerodził się w miłość, co myślę, że często się zdarza w prawdziwym życiu. Obydwoje zmagają się z codziennymi problemami i mimo pewnej rutyny, sprawiają wrażenie szczęśliwych ze sobą. Przywołując te dwa wątki chcę zwrócić uwagę, na to, jak przyziemność łączy się w tej dramie z typowym dla tego gatunku obrazem wręcz bajkowej relacji między dwojgiem ludzi. Mamy tu zarówno ckliwe i romantyczne momenty, mocniejsze i odważniejsze sceny miłosne z zachowaniem dobrego smaku (co i tak było dla mnie zaskoczeniem w koreańskiej dramie, że pokazali aż tyle), jak i prozaiczne rzeczy. Dzięki temu całość nie jest bardzo oderwana od rzeczywistości, co mi osobiście bardzo się podobało. Fajnie zachowany balans. 

Miłość nie jest łatwa i niejedno ma imię. Jedni poszukują bratniej duszy, z którą się zestarzeją, drudzy pragną zrozumienia i oparcia, a jeszcze inni chcą po prostu się bawić. Bohaterowie podczas "programu" z każdym odcinkiem otwierają się na swoje uczucia i dochodzą do przełomowych dla ich życia wniosków. Czy istnieje związek idealny? Jeśli tak, to jaki on jest? Tego dowiecie się oglądając Lovestruck In The City!

Mnie osobiście drama bardzo się podobała, ze względu na ten inny styl i dojrzalszą w moim odczuciu fabułę. Obsada również była moim zdaniem dobrze dobrana i stanowi duży plus, gdyż może przyciągnąć widzów. Całym sercem polecam obejrzeć, jeśli szukacie czegoś nowego, lekkiego i przyjemnego, bo myślę, że naprawdę warto.