Meteor Garden (2018)

Meteor Garden - pierwsza obejrzana przeze mnie chińska drama w życiu. Serial, który kocham i którego nienawidzę jednocześnie. Mam do niego ogromny sentyment, gdyż dawno żaden nie wywołał u mnie tylu skrajnych emocji, od piszczenia z radości i machania nogami, niczym mój Pikuś ogonkiem, gdy daję mu przysmaczek, przez wzburzenie tak silne, że poduszki latały po pokoju (cud, że telewizor przetrwał), do płaczu, ale to takiego potężnego (bardziej na tamtą chwilę płakałam tylko podczas Moon Lovers). Istny emocjonalny rollercoaster, który omal nie wyprowadził mnie z równowagi. 

I w tym przypadku mamy do czynienia z adaptacją mangi Hana Yori Dango autorstwa Yoko Kamio. Warto wspomnieć, że Meteor Garden to również remake tajwańskiej dramy o tym samym tytule z 2001 roku. W główne role wcielili się: Shen Yue, Dylan Wang, Darren Chen, Caesar Wu i Leon Leong. 

cr. mydramalist.com

Serial liczy 49 odcinków, średnio po 40 minut każdy. Czynnik ten z jednej strony sprawiał, że oglądało mi się go dość szybko, a z drugiej tak duża ilość odcinków stworzyła pole do ciągłego rozbudowywania fabuły, a ta momentami przybierała wręcz absurdalny w mojej opinii obraz. Pewne wątki były mocno przeciągnięte bądź zbędne, a to sprawiało, że całość zaczęła mi się dłużyć. Chwilami byłam już zmęczona fabułą, a kolejne wydarzenia były do bólu przewidywalne. Nie zapomniałam jednak o plusach, bo dzięki tak wielu epizodom mogliśmy poznać dość dobrze każdego z głównych bohaterów. Każdy miał swoje "pięć minut".

Dong Shancai jest świeżo upieczoną studentką na jednej z uczelni w Szanghaju. Jej rodzina ma niewielką działalność gastronomiczną. Nie są zamożni, ale dochody pozwalają im na spokojne życie. Dziewczyna nie spodziewa się, jak bardzo zmieni się jej życie, gdy już pierwszego dnia na uczelni jej drogi skrzyżują się z grupą czwórki najzdolniejszych i najpopularniejszych studentów na uniwersytecie, nazywanych F4. W dzikim tłumie Shancai upuszcza telefon, a ten zostaje niechcący nadepnięty przez jednego z chłopaków. Daoming Si jednak nie poczuwa się do winy i ignoruje prośby dziewczyny o pokrycie strat. Ta jednak nie daje za wygraną. Incydent z telefonem zapoczątkowuje nowy rozdział w życiu studentki, pełen szczęścia i smutku, gwałtownych zawirowań, nieoczekiwanych zdarzeń oraz trudnych wyborów. 

Shancai cechuje odwaga, pewność siebie i poczucie sprawiedliwości, podobnie jak jej koreańską odpowiedniczkę (post o Boys Over Flowers dostępny tutaj). Jednak polubiłam ją głównie za to, że była naturalną, prostą dziewczyną. I tutaj też ogromny plus dla chińskich twórców, że nie zrobili z niej dziwaczki. Shancai mimo trudniejszej sytuacji materialnej, nie brakowało klasy i taktu. Wiedziała, jak ma się zachować. To samo dotyczy jej rodziców, którzy nie starali się na siłę dopasować, udawać kogoś, kim nie są. Nie robili jej obciachu przy ludziach, kolokwialnie mówiąc. Dziewczyna nie odstawała też zbytnio od zamożniejszych znajomych. Nasi bogaci chłopcy owszem, zwracali na siebie uwagę i jednak te pieniądze były widoczne poprzez ich domy, auta, gadżety. Nie wyglądało to jednak jakoś nachalnie, krzykliwie czy kiczowato. Nie obnosili się ze swoim statusem społecznym, zachowywali się, jak typowa młodzież w ich wieku. Mieli ogromną świadomość, że ich pozycja jest efektem ciężkiej pracy rodziców i dziadków. Kontrast między warstwami społecznymi istnieje w tej dramie, jednak jest on mniej podkreślony, moim zdaniem. Odnoszę wrażenie, że może być to spowodowane czynnikami, jak chociażby otoczenie. Na uczelni chyba mniej zwraca się uwagę na strój, czy pochodzenie. Bohaterowie są też nieco starsi, to już nie licealiści. Są na pewno dojrzalsi, mają inne priorytety w życiu. Mimo to, nie zabrakło tu zabawnych sytuacji z powodu różnic klasowych. Chociażby moment, gdy Ah Si kupuje nowe sprzęty AGD do mieszkania Shancai, będąc zdruzgotanym stanem obecnych. Sam metraż lokum go szokował. Z drugiej strony podjął próbę życia bez luksusów, w wręcz spartańskich warunkach, chcąc być bliżej ukochanej.  

Moją uwagę przykuł sposób, w jaki Chińczycy ugryźli tę historię. Wątek przemocy jest obecny, jednak skupia się on na głównej parze. Ah Si na początku uprzykrza Shancai życie, robiąc jej psikusy, obrażając przy ludziach. Z czasem dziewczyna zaczyna wzbudzać jego zainteresowanie, jednak to nie zatrzymuje machiny złych nawyków chłopaka. Co mi się podobało, Chińczycy ukazali F4, jako chłopaków z dobrych domów, wybitnych studentów, którzy wbrew krążącym o nich plotkom, nie znęcali się nad nikim, a wręcz świecili przykładem. Byli grupą przyjaciół, znali się od dziecka. Wspólnie spędzali czas i grali w karty na zawodach. 

Trzeba wspomnieć koniecznie o relacji łączącej Shancai i Ah Si, bo przecież to ona jest głównym tematem dramy. Był to dla mnie wątek trudny do przełknięcia, bo choć mieli dobre, chwytające za serducho, pełne romantyzmu momenty, toksyczne zachowanie chłopaka, moim zdaniem je przyćmiewało. Ah Si był wredny dla Shancai, sprawiał jej wiele przykrości i grał na jej uczuciach, nie wspominając już sytuacji, gdzie cisnął nią o ścianę. Tłumaczył to miłością, z czasem też się zreflektował i nawet zachowywał, jak na kochającego partnera przystało. Nie można mu odmówić troski o Shancai i widać było, że szczerze ją kochał. Tak zakochanego bohatera w dramie chyba jeszcze nie widziałam. Mimo to, nie byłam w stanie polubić jego postaci, bardzo mnie denerwował (a mimo to płakałam na scenach w Londynie i serce mi pękało). Zadziwiała mnie też postawa Shancai, która znosiła humory chłopaka. Do dziś się zastanawiam, co ona w nim widziała? 

Poruszmy też temat bohatera, który teoretycznie jest "tym drugim", ale czy w praktyce tak jest? Jeszcze długo po obejrzeniu dramy, zastanawiałam się nad tym, jaką rolę pełnił Lei w tej całej historii. To właśnie na niego Shancai zwróciła uwagę w pierwszej kolejności. Był kompletnym przeciwieństwem wybuchowego Ah Si - oaza spokoju, kulturalny, artystyczna dusza. Obydwojgu udało się nawiązać prawdziwie przyjacielską relację. Lei zawsze wspierał Shancai w trudnych chwilach, pocieszał ją, był dla niej miły, troskliwy. Twórcy dostarczyli nam też kilka romantycznych scen z tą dwójką. Chłopak z jednej strony niezainteresowany związkiem z młodszą koleżanką, ciągle pojawiał się między główną parą bohaterów, trochę nawet mącił i grał nieczysto. Sama miałam czasem problem, by poprawnie odczytać jego intencje. Doszłam jednak do wniosku, że Lei od samego początku miał stanowić rodzaj mostu między Shancai i Ah Si, który ich połączy. Uciekając się do niewielkich intryg, sprawiał, że obojgu zaczęło na sobie zależeć. Wzbudzał zazdrość w przyjacielu, by ten bardziej się starał. Zwracał uwagę Shancai nie tylko na zalety, ale i wady ukochanego, by ta dobrze przemyślała swoją decyzję. Osobiście bardzo polubiłam jego postać i nie ukrywam, że to jego widziałam u boku głównej bohaterki. Na końcu jednak cieszyłam się, że sprawy przybrały taki, a nie inny tor.

Często się spotykam z sytuacją, gdzie w dramach, szczególnie tych romantycznych, wątki postaci drugoplanowych wydają mi się ciekawsze. Tak też było i w tym przypadku. Z całej czwórki, to właśnie Ximen i Meizuo wydawali mi się bardziej dojrzali i poukładani. Byli też dobrymi doradcami, głosem rozsądku, którego tak bardzo potrzebowali przyjaciele, choć sami zmagali się z sercowymi dylematami. Jeden bał się kochać, drugi kochał bez wzajemności. Z zapartym tchem śledziłam ich losy, a relacje, które stworzyli, były zdrowsze, spokojniejsze.  

Zakończenie, moim skromnym zdaniem, było jak nieśmieszny żart i nie wiem, co chcieli twórcy tym zabiegiem osiągnąć. Nigdy nie byłam tak poirytowana z powodu finału serialu. Czekałam na piękną ceremonię ślubną, stanowiącą wisienkę na torcie i rodzaj wytchnienia po pełnej przeszkód drodze do szczęścia. Dostałam jednak ogromny chaos, scenę od czapy, która nie wniosła nic do fabuły, a tylko podniosła mi ciśnienie. Coś, co powinno być w moim odczuciu jednym z najpiękniejszych wspomnień w życiu, przypominało koszmar senny. Miałam cały czas nadzieję, że to wszystko się Shancai śni. Mojej opinii nie uratował końcowy deszcz meteorytów, który był przepiękny. Gdyby nie ten ślub z horroru, całość oceniłabym bardzo wysoko.  Wątek matki Ah Si i jej niechęci do Shancai też zakończono, w moim odczuciu za szybko i nijak. Dziwne, że tak zatwardziała kobieta zmieniła momentalnie zdanie o wybrance syna, gdy ten znalazł sposób na uratowanie rodzinnej firmy.

Meteor Garden jest wciągającym romansidłem, które dostarczy z pewnością wiele frajdy podczas seansu. Spora dawka humoru, słodyczy, ale też i dramatu, każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Czasem brak mi było logiki w poczynaniach bohaterów. Ogromnym plusem dramy jest soundtrack, który idealnie wpasowywał się w fabułę. Fakt, iż piosenki są wykonywane przez aktorów odgrywających główne role, był dla mnie ogromnym zaskoczeniem i czyni OST jeszcze bardziej wyjątkowym. Mogę z czystym sercem polecić Wam tę dramę, jeśli szukacie czegoś nieskomplikowanego, uroczego lub chcecie zacząć oglądać dramy z innych krajów, niż Korea Południowa.  

Boys Over Flowers (2009)

Boys Over Flowers to jeden z klasyków koreańskich dram, które osobiście bardzo lubię, między innymi za ten klimat dawnych lat, od charakteryzacji i scenografii, przez humor, który bywa specyficzny, często określany jako  "cringe", do wręcz przerysowanych sytuacji, typowych dla komedii romantycznych. W tym przypadku również się nie zawiodłam. Seans sprawił mi wiele frajdy, choć w przypadku tej dramy nie byłam bezkrytyczna i znalazłam kilka elementów, do których mogłabym się przyczepić. Ale o nich później! 

cr. mydramalist.com

Warto wspomnieć, że jest to jedna z wielu powstałych do tej pory adaptacji mangi pt. "Hana Yori Dango", autorstwa Yoko Kamio. Mamy tu do czynienia z motywem "enemies to lovers". Biedna dziewczyna o dobrym sercu i bogaty chłopak, łobuz, który pod wpływem uczuć do koleżanki, postanawia się zmienić. Nie mogło też zabraknąć tu stałych elementów romantycznych dram, jak trójkąt miłosny czy apodyktyczny i surowy rodzic. 

W rolach głównych wystąpili: Gu Hye Seon, Lee Min Ho, Kim Hyun Joong, Kim Bum oraz Kim Joon. Drama liczy 25 odcinków i odniosła ogromny sukces w kraju. Była też początkiem rozkwitu karier młodych aktorów. 

Przejdźmy jednak do fabuły, gdyż to ona jest dzisiaj głównym tematem. Geum Jan Di jest licealistką z biednego domu, jej rodzina prowadzi małą pralnię chemiczną. Poznajemy ją w momencie, gdy jadąc z zamówieniem do klienta, zauważa ucznia, który zamierza skoczyć z dachu szkoły. Odważna dziewczyna ratuje niedoszłego samobójcę, a szkoła w ramach wdzięczności przyznaje jej stypendium. Jan Di przenosi się do jednego z najbardziej prestiżowych liceów, którego uczniowie pochodzą z bogatych domów. Przyciąga ona uwagę grupy czwórki najpopularniejszych uczniów w szkole, znanych jako F4 - synów najbardziej wpływowych rodzin, z Gu Joon Pyo na czele. Odstająca od kolegów nastolatka staje się obiektem kpin i szyderstw ze strony uczniów, a sytuacja może się jeszcze bardziej skomplikować, kiedy F4 rzucają jej wyzwanie. 

Istnieje pewne powiedzenie, że "kto się czubi, ten się lubi". I ono idealnie się wpasowuje w fabułę naszej dramy. Zarówno Jun Pyo, jak i Jan Di na początku nie pałają do siebie sympatią, a co gorsza, ich znajomość rozpoczyna się dość niefortunnie. Dziewczyna staje się ofiarą przemocy szkolnej, której wątek twórcy wysunęli na pierwszy plan, a chłopak jest jednym z agresorów. Sytuacja jednak szybko ulega zmianie. Młody bogacz zaczyna interesować się nową koleżanką, w sposób, jakiego się nie spodziewał. Jan Di wyraźnie zawróciła mu w głowie. Są kompletnie różni, nie szczędzą sobie uszczypliwości. Momentami przypominali mi stare małżeństwo. Tu jedno na drugie nadaje, narzeka, ale w głębi serca darzą się bardzo silnym uczuciem, troszczą się o siebie. Ich relacja nie była może sielankowa i idealna, ale w dobrych momentach miała swój urok. Te wszystkie charakterystyczne dla młodej miłości gesty, spojrzenia, pierwsze pocałunki, upominki, tworzyły niewinny, subtelny, romantyczny klimat. Na pewno odebrałam ich związek jako mniej toksyczny niż ten ukazany w wersji chińskiej. Jun Pyo dało się polubić, choć jego zachowanie w pewnych sytuacjach pozostawiało wiele do życzenia. 

Jun Pyo to moim zdaniem chłopak, który się w życiu pogubił. Pieniądze i brak uwagi rodziców zrobiły z niego zadufanego w sobie, opryskliwego łobuza. Tak przynajmniej prezentuje się na pierwszy rzut oka nasz główny bohater. Nie pomaga również wywierana od samego początku na niego presja przejęcia rodzinnego imperium. Był zdany jedynie na siebie, stąd jego nieufność, szorstkość i mur, który wokół siebie wybudował. Miło mi się patrzyło na jego przemianę, jak dzięki biednej koleżance zaczyna zmieniać swoje nastawienie, otwierać się na świat, dojrzewać, łagodnieć. Wyraźnie widać, że Jan Di ma na niego dobry wpływ. Na końcu staje przed nami jako odpowiedzialny, młody, pewny siebie, ale opanowany mężczyzna. Jedną ze scen, które mnie chwyciły za serce i ilustrowały właśnie tę zmianę na lepsze, była sytuacja, gdy Jun Pyo stanął w obronie Jan Di na dziedzińcu szkoły, a później opatrywał jej rany. Sama Jan Di jest moim zdaniem jedną z silniejszych żeńskich postaci. Cechuje ją odwaga, pewność siebie oraz poczucie sprawiedliwości. Kolejną ważną jej zaletą jest empatia. Zawsze jest gotowa wysłuchać i pomóc drugiej osobie. Potrafi dużo znieść, ale ma swoje granice.

Wątek, który mi się podobał w koreańskiej wersji bardziej to relacja Jan Di i Ji Hoo. Klasyczny przykład second lead syndrome, gdyż chłopak był tutaj tym, który w oczach wielu był lepszą partią dla głównej bohaterki. W przeciwieństwie do konkurenta, był serdeczny dla Jan Di, zawsze mogła na niego liczyć w trudnych chwilach. Zdawał sobie sprawę, że jest na przegranej pozycji, nie chciał stawać między dwójką drogich mu przyjaciół. Wybrał przyjaźń zamiast miłości. Myślę, że ta decyzja była dla niego trudna i wymagała pewnej odwagi. To też świadczy o tym, jak pozytywną i empatyczną był on postacią.

Wśród czwórki przyjaciół był też ktoś, kto zaskarbił sobie moją sympatię, nie będąc na pierwszym planie, a jego historia mnie poruszyła. Yi Jung nie wierzył w miłość i nie chciał się angażować w poważne relacje. W domu nie miał najlepszego wzorca, nie chciał by i jego życie w przyszłości tak wyglądało. Ga Eul miała być kolejną przygodą w jego życiu, jednak i jego serce zabiło mocniej. Dziewczyna za wszelką cenę chciała mu pokazać, że może być jeszcze szczęśliwy w miłości. Odniosłam też wrażenie, że sam Yi Jung był dojrzalszy od swoich kolegów. Jako osoba obserwująca z boku poczynania swoich przyjaciół, widział o wiele więcej i był dobrym materiałem na doradcę.

Weźmy pod lupę obraz społeczeństwa. Odniosłam wrażenie, jakby twórcy na siłę chcieli ukazać kontrast między biedakami, a bogaczami, tych pierwszych przedstawiając jako takich trochę nieokrzesanych dzikusów. Jan Di brakowało klasy i momentami ogłady, co mnie czasami gryzło, ale chyba miała taka być. Starała się dobrze wypadać na tle zamożniejszych kolegów, pozostając mimo wszystko sobą. Jej towarzyskie wpadki stanowiły element humorystyczny fabuły, ale też czyniły naszą bohaterkę naturalną. Zachowanie rodziny Jan Di  wprawiało mnie zaś momentami w zdumienie i osobiście nie byłam zaskoczona, gdy nastolatka czuła się zażenowana w ich towarzystwie. Ich próby dopasowania się do nowych znajomych Jan Di wyglądały bardzo sztucznie. Spójrzmy też na drugą stronę medalu, czyli bogaczy. Dużą rolę w wykreowaniu ich wizerunku odegrały ich stroje oraz fryzury. Na pewno rzuciły Wam się w oczy te dopasowane marynarki w różnych kolorach czy wzorach, futra, ułożone sztywno włosy, elementy które w obecnych czasach mogą sprawiać wrażenie kiczowatych. Zdecydowanie królował tu ogromny przepych, chłopcy pozornie sprawiali wrażenie wielkich paniczów, jednak gdy już się ich lepiej poznało, można było zauważyć w nich tę "zwyczajność". Nie różnili się zbytnio od innych nastolatków, jednak i tu nie mogło zabraknąć zabawnych sytuacji. Odkrywanie przez Jun Pyo rozrywek i zwyczajów biedaków oraz jego radość z takich drobnych rzeczy jak jedzenie na mieście, robienie kimchi czy wizyta w saunie, udzielała się również i mnie. Dobrze, że te różnice klasowe są uwzględnione, bo są one tu źródłem humoru, ale w chwilami, moim zdaniem twórcy przesadnie podeszli do tematu. 

Na koniec powiem kilka słów o zakończeniu, które wywarło na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Mamy złożoną obietnicę wspólnej przyszłości oraz przeskok w czasie. Bardzo logiczne, moim zdaniem rozwiązanie, często spotykane w k-dramach. W tym przypadku bohaterowie dostali czas, by przemyśleć pewne sprawy i jeszcze bardziej dojrzeć. Twórcy stworzyli nam książkowy happy end, w którym każdy bohater odnajduje szczęście. Duży plus za klasyczny finał, bez żadnych udziwnień.

Polecam Boys Over Flowers, chociażby jako ciekawostkę i myślę, że każdy fan k-dram powinien choć raz ją obejrzeć, gdyż to klasyk. Serial dostarcza masę emocji, a miłośnicy romantycznych historii i komedii znajdą tu coś dla siebie. Ja bawiłam się przednio i na długo zapamiętam tę dramę.

Twenty Five Twenty One (2022)

Przyznam szczerze, dawno żadna drama nie wywarła na mnie tak pozytywnego wrażenia. Po wielu tegorocznych rozczarowaniach trafiłam na prawdziwą perełkę - Twenty Five, Twenty One. 

cr. mydramalist.com

Twenty Five, Twenty One jest historią o sile przyjaźni, walce o własne marzenia, dorastaniu oraz tak ważnej w życiu młodych ludzi rzeczy, jaką bywa pierwsza miłość. Drama utrzymana w klimacie komedii, jednak nie zabrakło w niej gorzkich momentów oraz trudnych tematów. Przeplecione ze sobą wzloty i upadki bohaterów, szczęście spotykające się na drodze ze smutkiem. W moim odczuciu drama ta była bardzo ludzka, a bohaterowie od razu zdobyli moje serce. W role główne wcielili się Kim Tae Ri, Nam Joo Hyuk, Bona, Choi Hyun Wook i Lee Joo Myung. 

Nastoletnia baletnica przeżywa kryzys i myśli o porzuceniu baletu. Podczas pobytu u babci, w dawnym pokoju swojej mamy, niegdyś mistrzyni olimpijskiej w szermierce, odnajduje jej notes treningowy i tym samym pamiętnik. Ciekawska dziewczynka rusza w sentymentalną podróż do czasów młodości florecistki Na Hee Do. 

Akcja dzieje się głównie na przełomie końca lat '90 i początku lat '00. Uwielbiam klimat tamtych czasów i zawsze bardzo chętnie sięgam po seriale czy filmy ukazujące ten właśnie okres. Podczas seansu razem z mamą mogłam cofnąć się w czasie, nie tylko do czasów mojego dzieciństwa, ale też do chwil, kiedy ja sama byłam uczennicą. Moje życie też wyglądało podobnie do tego Hee Do i jej przyjaciół. Czatowałam w internecie ze znajomymi, biegałam do pobliskiej biblioteki po najnowsze tomy ulubionych powieści. Mama zaś, która w latach dziewięćdziesiątych była młodą dorosłą (simsomaniacy, jesteście tu?^^), z nostalgią patrzyła na dawne przedmioty i sprzęty ukazane w dramie, sposób w jaki ludzie radzili sobie w określonych sytuacjach. Tłumaczyła mi, jak działał pager. Serial jest istną podróżą w czasie dla starszych i ciekawym doświadczeniem dla młodszych widzów, którzy w ten sposób mogli się dowiedzieć, jak żyli ich rodzice czy starsze rodzeństwo. Ja na przykład się dowiedziałam, że technika w Korei rozwijała się trochę szybciej, niż u nas, a nastolatkowie mieli podobne zainteresowania do moich. 

Jednym z głównych tematów dramy była przyjaźń. To przy niej chciałabym się na chwilę zatrzymać. Twórcy przedstawili nam różne jej odsłony. Pierwsza z nich to przyjaźń łącząca Hee Do i Yu Rim. Dziewczyny poznały się przez internet. Nie zdradzając sobie prawdziwych imion i  szczegółów na swój temat, nawiązały ze sobą silną więź. Życie w realu jednak okazało się zupełnie inne. Gdy stanęły przed sobą jako koleżanki z drużyny oraz rywalki, nie pałały do siebie sympatią. Yu Rim była wredna dla nowej znajomej, choć Hee Do starała się przekonać ją do siebie. Zdecydowanie łatwiej było im się dogadać w sieci, gdzie były wolne od trosk świata zewnętrznego, anonimowe i nikt ich nie oceniał. Poza siecią miały swoje osobiste problemy, a presja ze strony społeczeństwa nie ułatwiała nawiązania relacji. Koniec końców, dziewczyny dowiadują się o sobie, a ich przyjaźń przezwycięża wszelkie burze i zawirowania. Drugim przykładem jest relacja Seung Wan i Ji Woonga. Tych dwoje zna się od małego, za sprawą ich matek, które również się przyjaźnią. Od zawsze trzymają się razem, co staje się narzędziem plotek wśród rówieśników. Nie szczędzą sobie szczerych, drobnych uszczypliwości, ale też są skłonni do poświęceń względem siebie. Ich relacja jest również dowodem na to, że przyjaźń między dziewczyną, a chłopakiem jest możliwa i nie zawsze musi ona przerodzić się w coś więcej. Wisienką na torcie, w mojej opinii była jednak relacja, jaką rozwinęli Yi Jin oraz Hee Do. Obydwoje poznali się w trudnym dla nich momencie w życiu, gdzie niejeden człowiek by się załamał. Chłopak wychował się w zamożnej rodzinie, jednak w czasach kryzysu firma rodzinna zbankrutowała, a on musiał zacząć sam zarabiać na własne utrzymanie. Ścigany przez wierzycieli ojca, nie mogąc znaleźć pracy bez studiów, czuł się nieszczęśliwy. Dziewczyna zaś została pozbawiona przez szkołę możliwości trenowania szermierki. Nie mająca wsparcia w rodzinie Hee Do nie załamuje się jednak i walczy o marzenia. Pogoda ducha nastolatki pomaga chłopakowi odnaleźć światełko w tunelu i gdy już myśli, że jest w sytuacji bez wyjścia, dziewczyna daje mu nadzieję, że może jeszcze nie wszystko stracone. 

Jak to właściwie jest z tą pierwszą miłością? Czy rzeczywiście jest ona tylko jakimś epizodem w naszym życiu? Kiedyś usłyszałam takie stwierdzenie, że pierwsza miłość jest tą, dzięki której dojrzewamy. I myślę, że idealnie się ono wpisuje w fabułę naszej dramy. Yi Jin i Hee Do, choć ich drogi się rozeszły, wiele sobie zawdzięczają. Stworzyli piękną relację w oparciu o przyjaźń, zaufanie, wzajemny szacunek i wsparcie. Oboje byli dla siebie motywacją, jedno uczyło się czegoś od drugiego. Ich związek, choć krótki, pozwolił zbudować im fundamenty pod ich przyszłość. Osobiście jednak bardzo cierpiałam z ich powodu, że nie przetrwali próby. Okazuje się jednak, że właśnie ta pierwsza osoba, którą pokochamy, może być tą jedyną. Takim przykładem są Ji Woong i Yu Rim, którzy przetrwali rozłąkę i trudne chwile. Jak widzicie, nie ma rzeczy niemożliwych i tak naprawdę nigdy nie wiadomo, co nas w życiu spotka.

Jak już wcześniej wspomniałam, drama porusza wiele ważnych kwestii, takich jak skutki kryzysu gospodarczego, bieda, ale chyba najbardziej uderzył mnie wątek przemocy w szkole, gdzie to nauczyciel był agresorem. Nie byłam i dalej nie jestem w stanie pojąć, jak dorośli mogli nie dostrzegać tego problemu, a co gorsza umywać ręce. Podziwiałam Seung Wan za jej odwagę i postawę w obliczu niesprawiedliwości. Była moją małą wielką bohaterką. 

Twenty Five, Twenty One to zdecydowanie drama dla całej rodziny. Mamy tu ciekawie przedstawiony wątek sportowy, subtelny lecz chwytający za serce wątek romantyczny oraz obraz szczerej, bezwarunkowej przyjaźni, której życzę każdemu z Was. Bohaterowie to prości ludzie, z którymi łatwo się utożsamić, a sama drama jest tak przyjemna i ciepła w odbiorze, że oglądanie jej było dla mnie czystą przyjemnością. Polecam Wam ją z całego serca!

The Hymn of Death (2018)

Woleli odejść razem, niż żyć osobno...  

Zapraszam Was na pierwszą recenzję z serii "2022 Drama Challenge", w której to Wy wybraliście dramy, o których będę pisać. Dziękuję za wszystkie propozycje!

Dzisiaj chciałbym podzielić się z Wami opinią o "The Hymn of Death", czyli krótkiej k-dramie biograficznej, opowiadającej historię pisarza Kim Woo Jina oraz śpiewaczki Yoon Sim Deok. W główne rolę wcielili się Lee Jong Suk i Shin Hye Sun. 

cr. mydramalist.com

Oglądając "The Hymn of Death", w pierwszej kolejności uderzyły mnie różnice między życiem moim,  a bohaterów. W momencie, gdy ich poznajemy, są oni studentami, mają po dwadzieścia kilka lat, czyli tyle, ile ja mam w tej chwili. W moich oczach jednak wyglądali oni tak dojrzale, zachowywali się również jak na dorosłych przystało. Tacy, bym powiedziała, młodzi, ale poważni już ludzie. Zaczęłam się mocno zastanawiać, czy aby nie czas na mnie, by spoważnieć? Z drugiej strony, cieszy mnie, że czasy pozwalają mi na bycie czasami beztroską i niepoważną. Myślę, że młodzi ludzie wtedy mieli zupełnie inne spojrzenie na świat i inny system wartości. Żyli w okupowanym kraju, musieli pilnować się na każdym kroku, uważać co głośno mówią, co robią. Takie sytuacje sprawiają chyba, że człowiek szybciej dorasta. To, co dla obecnych młodych dorosłych zdaje się być czymś trudnym, dla ludzi w tamtych czasach mogło być mniej istotne, bo były rzeczy znacznie ważniejsze.

Co mnie urzekło w tej produkcji, to świat przedstawiony. Pierwsza połowa XX. wieku, wciąż widoczne tradycyjne elementy strojów i budynków, przeplatające się z zachodnimi, nowoczesnymi wpływami. Ciekawym kontrastem był w moim odczuciu widok kobiet na ulicach, zarówno w hanbokach, jak i pięknych, nowoczesnych sukniach. W pamięć zapadł mi też budynek komisariatu policji, który bardzo mi przypominał niektóre z łódzkich pofabrykanckich pałacyków. Do tego przepiękne ścieżki otoczone roślinnością, rozmaite drzewa i krzaczki, morze, które zdawałoby się nie mieć końca. Zakochałam się w krajobrazie przedstawionym w tejże dramie.

Ośmieliłam się stwierdzić, że z naszych głównych bohaterów los boleśnie sobie zakpił. Ich historia bardzo mnie poruszyła, a fakt iż jest ona prawdziwa, spotęgował uczucie smutku, jakie odczuwałam podczas seansu. Od samego początku mieli pod górkę, ich ścieżki się rozchodziły i ponownie schodziły. Dużo ryzykowali, gdyż Woo Jin był żonaty, a romanse nie były dobrze postrzegane. Ich uczucie, moim zdaniem, mimo iż zakazane, było piękne i dojrzałe. Obydwoje byli dla siebie wsparciem w trudnych momentach, a nawet natchnieniem. Podobał mi się sposób, w jaki twórcy przedstawili wątek romantyczny w tej dramie. Subtelnie, bez przesytu tych typowo romantycznych scen, ale przy tym czuć było pewnego rodzaju intymność między bohaterami. Pełne uczucia prywatne listy, wspólne rozmowy o życiu, sztuce. Gesty, choć delikatne, były bardzo wymowne. Czułam chemię między nimi. Napotykali mnóstwo przeszkód, stawali przed ogromnymi dylematami, aż w pewnym momencie znaleźli się w sytuacji, gdzie jakiej decyzji by nie podjęli, ucierpieliby na tym. Woo Jin, wracając do domu, do żony i chorego ojca, by przejąć obowiązki w rodzinnej firmie, straciłby szansę, by dalej pisać. Sim Deok, starając się chronić rodzinę i zapewnić jej dobry byt, musiałaby zdradzić swoją ojczyznę, czego robić nie chciała. Obydwoje też straciliby siebie nawzajem. Było to dla mnie osobiście bardzo bolesne i niesprawiedliwe, że jedynym wyjściem z sytuacji, jakie uznali za słuszne, była wspólna śmierć. Woleli odejść razem, niż żyć osobno. Pewnie ktoś pomyśli, że może był to akt tchórzostwa z ich strony, taka ucieczka od problemów. Ja jednak nie zamierzam oceniać ich decyzji, nie mam do tego prawa. Ubolewam za to nad ich losem, bo myślę, że nie zasłużyli na to, by ich historia miała tak tragiczny finał. Przypominali mi trochę szekspirowskich Romea i Julię. 

Woo Jin kochał pisać, było to jego wielką pasją. Niestety, z jakiegoś powodu konserwatywny ojciec mu tego zabraniał. Z początku myślałam, że może jest to zwykły kaprys starszego pana, który chciał, by syn zajął się firmą i rodziną, a nie fanaberiami, z których nie ma zysku. Uważałam, jako osoba obserwująca z boku, jako widz, że można połączyć obowiązek z pasją. Teraz jednak zastanawiam się, czy ojcu Woo Jina nie chodziło też o to, by po prostu chronić syna. Być może obawiał się, że jego twórczość może nie spodobać się ówczesnej władzy i może sprowadzić na chłopaka i ich rodzinę problemy? Inne podejście, w mojej ocenie bardziej liberalne do pasji dzieci mieli rodzice Sim Deok. Mimo trudnej sytuacji materialnej pozwalali dzieciom realizować się twórczo. Była to jednak pewnego rodzaju inwestycja. Pieniądze wykorzystane na naukę miały sprawić, że w przyszłości dzięki swoim umiejętnościom, dzieci zapewnią rodzinie lepszy byt. Nasza główna bohaterka swoje zarobione dzięki śpiewaniu pieniądze oddawała rodzicom. Można powiedzieć, że była żywicielką rodziny, a presja wywierana na nią była ogromna. Skoro o inwestycjach mowa, warto też zwrócić uwagę na zjawisko aranżowanych małżeństw, dość częste w dawnych czasach. Przeważnie swatano ze sobą osoby o podobnym statusie społecznym, a często takie małżeństwa niosły korzyści dla rodzinnych interesów. Bardzo podobna sytuacja pojawia się w kontekście głównej bohaterki, którą planowano wydać za bogacza, który w zamian miał opłacić jej rodzeństwu zagraniczne studia, a rodzicom zapewnić życie w dostatku. Czy to aby nie kupczenie własnym dzieckiem? Nie podobał mi się szantaż emocjonalny w wykonaniu matki śpiewaczki, typu "umrzyjmy najlepiej z głodu". Miałam też podejrzenia, co do ojca pisarza, który rzekomo podupadł na zdrowiu po wyjeździe syna. Czy aby na pewno tak było?

Podsumowując, w trzy godziny, bo tyle mniej więcej trwa całość, twórcy pokazali nam najważniejsze momenty z życia bohaterów, bez zbędnych wypełniaczy czasowych. Zobaczyliśmy piękne uczucie między dwojgiem bliskich sobie ludzi, obraz społeczeństwa w tamtych czasach, jego problemy i zwyczaje, szczyptę historii oraz przepiękne krajobrazy, a to wszystko przy akompaniamencie idealnie wpisującego się w klimat serialu soundtracku. Na wspomnienie tej dramy wciąż kłuje mnie w sercu, ale polecam ją gorąco. Warto usiąść i pochłonąć ją w jeden wieczór. Tylko nie zapomnijcie o chusteczkach! Z pewnością się przydadzą! 

Full House (2004)

K-drama z najciekawszą fabułą? K-drama z najlepszą obsadą? Najzabawniejsza k-drama? Tego typu pytania pojawiają się dość często w różnych challenge'ach czy Q&A. Tym razem jednak opowiem Wam o najstarszej k-dramie, jaką do tej pory obejrzałam. Kontynuujemy serię postów o koreańskich klasykach. Dzisiaj na tapetę weźmiemy słynne Full House. 

cr. mydramalist.com

Full House moim zdaniem można zakwalifikować jako komedię romantyczną. Fabuła oparta jest na dość popularnych motywach występujących w azjatyckich dramach, czyli kontrakcie małżeńskim oraz "enemies to lovers". Nic nowego, można by rzec, biorąc pod uwagę obecne czasy. Jest jednak jedna... nie, jednak dwie rzeczy, które mnie zaskoczyły. Pierwsza to czworokąt miłosny, jakiego jeszcze nigdzie nie spotkałam oraz Song Hye Kyo, która nie irytowała mnie swoją grą aktorską. W rolach głównych wystąpili: Rain, Song Hye Kyo, Kim Sung Soo i Han Da Gam. 

Han Ji Eun jest pisarką, wciąż czekającą na moment w swojej karierze, który pozwoli jej odnieść sukces. Mieszka w domu odziedziczonym po rodzicach, który wiele dla niej znaczy. Pewnego dnia, podstępem zostaje go chamsko pozbawiona. Pod jej nieobecność, przyjaciele sprzedają dom, po czym uciekają z miasta. Nowym nabywcą nieruchomości zostaje Lee Yeong Jae, aktor, celebryta, który co rusz wplątuje się w różne skandale. Żadne z nich nie zamierza ustąpić i rezygnować z domu. Różne zbiegi okoliczności sprawiają, że obydwoje decydują się wziąć fikcyjny ślub. Co z tego wyniknie? 

Fabuła pozornie niczym się nie wyróżnia. Dobra i miła dziewczyna, niepokorny i kapryśny chłopak. Nic nowego, czego bym jeszcze nie znała. Warto jednak zwrócić uwagę na początkowy schemat relacji między głównymi bohaterami. Zwykle spotyka się trójkąty miłosne lub dwutorowe losy bohaterów. Tu mamy do czynienia z kwadratem. Ji Eun zaczyna darzyć uczuciem Yeong Jae, który od lat podkochuje się w swojej przyjaciółce, Hye Won. Ta znowu kocha bez wzajemności Min Hyuka, który wydaje się być zainteresowany młodą pisarką i żoną przyjaciela. Pierwszy raz spotkałam się z taką sytuacją, gdzie linie relacji między bohaterami nie krzyżowały się ze sobą. Ciekawie to wyglądało z perspektywy widza. Szczególnie, kiedy cała czwórka usiadła przy jednym stole w restauracji. Troszkę niezręcznie, troszkę zabawnie. 

Jedną z rzeczy, które mi dokuczały podczas seansu to egoizm bijący od bohaterów w mniejszym lub większym stopniu. Samolubna Hye Won, która nie dość, że robiła złudne nadzieje zadurzonemu w niej Yeong Jae, to jeszcze nie pozwalała mu ułożyć sobie na nowo życia z kimś innym. Zdawała sobie sprawę, że ma go na wyłączność. Jedno jej skinienie palcem, a on biegł do niej, jak szalony. Jej manipulatorskie gierki bardzo mnie denerwowały, a rzadko kiedy mam ochotę wyrzucić laptopa przez okno, oglądając jakiś serial czy film. Sam Yeong Jae, jako postać również potrafił mnie zdenerwować. Był wobec Ji Eun opryskliwy i chamski, sprawiając jej tym samym wiele przykrości. Ona zrobiła mu przysługę, pomagając wybrnąć mu z kłopotliwej sytuacji, a on odpłacał jej się docinkami. Wziął też za pewnik, że Ji Eun będzie cały czas z nim mieszkać, sprzątać, gotować i dotrzymywać mu towarzystwa. Możemy jednak dostrzec przemianę, jaka dokonała się w Yeong Jae. Z biegiem czasu i dzięki wsparciu żony, zaczął dostrzegać swoje błędy i doceniać to, co ma. Jednym słowem, dojrzał. Dzięki temu, byłam w stanie spojrzeć na niego nieco łaskawszym okiem. 

Warto jednak spojrzeć też na plusy tej dramy. Mimo, że główny bohater miał słabe strony, wątek "enemies to lovers" był jednym z moich ulubionych. Przekomarzanki i psikusy (te w granicach dobrego smaku), jakie sobie sprawiali Ji Eun i Yeong Jae były zabawne, a oni byli w tym bardzo naturalni w mojej opinii. Przypominali stare małżeństwo. Tu na siebie narzekają, mają siebie wzajemnie dosyć, ale jednocześnie nie potrafią bez siebie żyć. Były też łapiące mnie za serce momenty, jak nauka jazdy na rowerze, szczere rozmowy czy nawet wzajemne okazywanie bezinteresownej troski. Jako para byli bardzo uroczy, wręcz zachęcali do dalszego śledzenia ich losów. Każdy najmniejszy gest, zbliżający ich do siebie, był dla mnie w jakiś sposób szczególny. 

Podsumowując, Full House, choć ma już swoje lata, a charakteryzacja obsady może bardziej odstraszać niż zachęcać do obejrzenia, jest dramą wartą uwagi. Pokazuje nam, że nawet najbliższy przyjaciel może Ci wbić nóż w plecy, że ciężka praca popłaca i nie należy się zrażać porażkami oraz że nigdy nie jest za późno, by stać się lepszym człowiekiem. Jest zabawnie, romantycznie, a niektórym może się podnieść ciśnienie. Osobiście, gorąco zachęcam do obejrzenia!

Coffee Prince (2007)

Nie ważne, czy jesteś facetem, czy kosmitą - i tak Cię kocham!

Dzisiaj przychodzę do Was z kolejnym k-dramowym klasykiem, o którym na pewno każdy fan koreańskich seriali gdzieś słyszał, a może nawet oglądał. Mowa oczywiście o Coffee Prince, czyli komedii romantycznej, z nutką chaosu i zapachem pysznej kawy w tle. Jesteście zainteresowani?

cr. mydramalist.com

Obsada jest moim zdaniem ogromnym atutem tej dramy, gdyż wśród niej są same znane i lubiane twarze. Fanów Goblina przyciągnąć powinien wcielający się w główną rolę Gong Yoo, a partnerującą mu Yoon Eun Hye powinniście kojarzyć m.in z Princess Hours. Towarzyszą im jeszcze m.in. Lee Sun Kyun i Chae Jung An. 

Fabuła Coffee Prince jest na pierwszy rzut oka dość prosta, typowa dla tego gatunku. Mamy bogacza i biedaczkę, kogoś trzeciego i tajemnicę, by nadać akcji nieco dramatyzmu i napięcia oraz pojawiający się często wątek, gdzie główny bohater przebiera się za osobę płci przeciwnej, by czegoś dokonać. Jest w tej dramie jednak coś, co mnie, jako widza trzymało przed ekranem, nie pozwalając mi się od niego oderwać. 

Choi Han Gyul to beztroski mężczyzna zbliżający się do trzydziestki, dziedzic ogromnej fortuny. Rodzina naciska na niego, by w końcu zaczął żyć odpowiedzialnie i się ustatkował, choć jemu wcale się nie spieszy do ożenku i sprytnie spławia podstawione przez babcię kandydatki na żonę. Go Eun Chan jest prostą dziewczyną z biednego domu. Po śmierci ojca to właśnie na nią spadł ciężar zadbania o rodzinę. Ima się rozmaitych dorywczych prac, a przez swój styl chłopczycy, często jest brana za chłopaka. Nie wyprowadza jednak innych z błędu. Pewnego dnia Han Gyul, przekonany o tym, że ma do czynienia z młodym chłopcem, składa Eun Chan dość nietypową propozycję. Ma ona udawać przed ludźmi i potencjalnymi narzeczonymi, jego partnera. Myśli, że dzięki temu rodzina da mu święty spokój. Tak się jednak nie dzieje. Mężczyzna dostaje ultimatum od babci. Musi poprowadzić kawiarnię, by ta zaczęła przynosić dochód, a on sam ma się usamodzielnić. Tak powstaje "Coffee Prince" - kawiarnia, która ma przyciągać żeńską klientelę personelem, a mianowicie przystojnymi baristami i kelnerami. Głównym warunkiem zatrudnienia postawionym przez nowego szefa jest bycie mężczyzną. Eun Chan, która potrzebuje pracy, postanawia dalej udawać mężczyznę i zatrudnia się w kawiarni. Sprawy zaczynają się jednak komplikować, kiedy między nią, a Han Gyulem zaczyna rodzić się uczucie, a ukrywanie swojej prawdziwej tożsamości z dnia na dzień robi się coraz trudniejsze.

Twórcy stawiają bohaterów dramy w kompletnie nowych dla nich sytuacjach. Han Gyul mierzy się z czymś, czego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczył i czego, mimo iż jest już dorosły, nie rozumie. Zaczyna żywić romantyczne uczucia do osoby, jak sądzi, tej samej płci. Początkowo próbuje to wyprzeć, ucieka od konfrontacji z tym, co tak naprawdę czuje. Nie przychodzi mu to łatwo, jednak z czasem akceptuje "nowego" siebie. W końcu liczy się człowiek i miłość, a nie płeć. Spodobało mi się również zdanie, które wypowiedział do Eun Chan, że "nie ważne, czy jest facetem czy kosmitą, i tak ją lubi". Eun Chan zaś przeżywa swoją pierwszą miłość. Do tej pory nie postrzegała siebie jako osoby, która mogłaby być dla kogoś atrakcyjna. Zawsze była bardziej kumplem, niż koleżanką. Ceniła sobie prostotę i wygodę, nie w głowie jej były typowe damskie zajęcia, jak zakupy czy makijaż. Chłopięcy wygląd i styl nie był dla niej problemem, a nawet wykorzystała go jako atut, dzięki któremu zdobędzie pracę. Randki były ostatnim, o czym myślała, a fakt, iż ktoś się nią zainteresował jest dla niej czymś kompletnie nowym. 

Warto wspomnieć o tym, w jaki sposób przedstawiono relacje między bohaterami. Z jednej strony mamy młodzieńczy romans, gdzie każdy gest, każda wspólnie spędzona chwila jest źródłem szczęścia. Han Gyul i Eun Chan cieszą się z najdrobniejszych rzeczy, niczym nastolatkowie. Z drugiej strony mamy parę po przejściach, która już ten sielankowy okres ma za sobą. Han Sung i Yoo Joo mierzą się zupełnie z innymi problemami, niż ich przyjaciele. Muszą wykazać się dojrzałością i życiowym doświadczeniem, by sobie z nimi poradzić. W obydwu przypadkach jednak nie brakuje typowych dla romantycznych dram, pełnych czułości scen, przy których zrobi się Wam cieplej na sercu, czy też szczerych rozmów, zbliżających bohaterów do siebie. Nie obyło się jednak bez kilku mankamentów, w postaci wymuszonych gestów, które mogą zostać źle odebrane i wykraczać poza strefę komfortu. Poza tymi szczegółami, uważam, że obydwie pary były na swój sposób urocze i wywarły na mnie pozytywne wrażenie. Wspomniałam tu jedynie o głównych bohaterach, jednak nie na nich wątek romantyczny się kończy. Oglądając dramę, poznacie jeszcze kilka pobocznych, jednak wciąż ciekawych historii pozostałych bohaterów.

Kłamstwo, czy nieporozumienie? Czy wina za powstałe zamieszanie leży po stronie jednej osoby, dwóch, czy może jednak po niczyjej? Długo się zastanawiałam nad tym, podczas planowania tego posta. Zaczęło się od przypadkowego spotkania, kiedy Eun Chan pracując jako dostawca jedzenia została wzięta za chłopca przez swojego klienta. Nie czuła potrzeby wyjaśniania tego nieporozumienia. W końcu tylko przywiozła posiłek i być może już więcej nie spotka tego człowieka w swoim życiu. Dzieje się jednak inaczej. Han Gyul zostaje jej szefem, a ona by utrzymać rodzinę, musi zachować pracę. Ujawnienie swojej prawdziwej tożsamości nie wchodziło w grę. Liczne zmienne w relacji między dwójką bohaterów stają się składnikami bomby zegarowej, która z czasem wybucha. Skołowany Han Gyul ma żal do Eun Chan, że nie była z nim szczera. Ona również cierpi z powodu swojego kłamstwa, gdyż odbiło się ono na relacjach z najbliższymi i wystawiło jej związek na próbę. 

Można by było zadać sobie kolejne pytanie, jakim cudem pomylono dziewczynę z chłopakiem? Czy jest to w ogóle możliwe? Pamiętajmy jednak, że Coffee Prince jest komedią. Wiele rzeczy będzie tu przerysowanych i wyolbrzymionych, by przede wszystkim rozbawić widza. Humor w tej dramie jest specyficzny i może być momentami odbierany przez niektórych jako żenujący, jednak mi on jak najbardziej odpowiadał i myślę, że właśnie za ten humor cenię starsze produkcje. 

Każdy bohater swoją osobowością sprawiał, że pokochałam tę dramę i z pewnością jeszcze kiedyś do niej wrócę. Jest też to także kolejna produkcja, którą obejrzałam, z silną żeńską postacią. Zauważmy, że Eun Chan jest właśnie jedną z tych silnych i niezależnych kobiet w świecie k-dram, których jest niewiele. Zdecydowanie polecam obejrzeć tę k-dramę, chociażby z ciekawości. Może tak, jak i ja, przepadniecie dla niej i będziecie się świetnie bawić? Jeśli szukacie mniej cukierkowego, a bardziej namiętnego romansu, dobrego humoru, zgranej ekipy i gwiazdorskiej obsady, Coffee Prince jest dla Was! 

Secret Garden (2010)

O Secret Garden usłyszałam jeszcze długo przed tym, zanim zaczęłam regularnie oglądać dramy, a to za sprawą jej parodii nakręconej przez zespół BIGBANG. Bawiłam się przednio! Przez dłuższy czas jednak nie było mi po drodze, by obejrzeć oryginał. Gdy w końcu się zdecydowałam, utwierdziłam się w przekonaniu, że starsze dramy mają swój urok. Będzie to też kolejna recenzja, gdzie nie będę bezkrytyczna. 

cr. mydramalist.com

Na początku kilka słów wstępu. Secret Garden to komedia romantyczna z motywem fantasy, a dokładniej zamianą ciał. Mamy tu również, ośmielę się powiedzieć typowy duet dramowych głównych bohaterów - bogacza i biedaczkę. W główne role wcielili się Hyun Bin, Ha Ji Won, Yoon Sang Hyun i Kim Sa Rang, ale na nich nie kończy się świetna obsada w tej dramie. 

Teraz trochę o fabule. Kim Joo Won jest prezesem wielkiego centrum handlowego oraz spadkobiercą fortuny. Jest pewny siebie, ma wysokie mniemanie o sobie i równie wysokie wymagania, co do przyszłej żony. Musi ona pochodzić z dobrej rodziny, mieć nienaganne maniery i dobre wykształcenie, jednym zdaniem pasować do niego statusem społecznym. Sam jednak nigdy nie był w związku, nie wierzy też w miłość. Gil Ra Im jest kaskaderką, aspirującą na aktorkę. Ledwo wiąże koniec z końcem, ale idzie przez życie z uśmiechem. Bolesna przeszłość oraz męskie towarzystwo, w którym się obraca, zaprawiły ją w bojach. Za sprawą pomyłki, (chociaż czy aby na pewno?) tych dwoje wpada na siebie. Joo Won od początku jest zafascynowany nową znajomą, która zupełnie odbiega od jego ideału. Postanawia za wszelką cenę zbliżyć się do niej. Ra Im jednak nie jest nim zainteresowana. Jak zakończy się ta znajomość?

Najpierw wypadałoby wspomnieć o plusach dramy. Jak wyżej wspomniałam, jest to komedia romantyczna, więc nie brakuje w niej błyskotliwych dialogów i zabawnych sytuacji, w których zostają postawieni nasi bohaterowie. Sam motyw "enemies to lovers", dość często spotykany w romansach daje również twórcom pole do popisu, by ciekawie poprowadzić fabułę. Humor będzie nieco się różnił od tego w nowszych produkcjach, z racji że jest to jedna ze starszych k-dram. Pod tym względem daję duźy plus. Zarówno ja i moja mama świetnie się bawiłyśmy. 

Skoro już wspomniałam o "enemies to lovers", przejdźmy do głównej pary bohaterów, oraz ich wzajemnej relacji. Przyznam się, że to była pierwsza drama, w której miałam tak mieszane uczucia względem męskiego głównego bohatera. Joo Won na początku nie traktował poważnie Ra Im. Dziewczyna go fascynowała, bo była biedna, zachowaniem przypominała bardziej łobuza, niż dystyngowaną damę. Była dla niego czymś egzotycznym, czego nigdy nie doświadczył. Wiedział, że się z nią nie ożeni, lecz mimo to ciągle za nią chodził, wzbudzając złudne nadzieje. Gryzło mnie trochę, że mimo iż Ra Im wyraźnie dawała mu do zrozumienia, że nie chce mieć z nim nic wspólnego, ten wciąż pojawiał się obok. Myślę, że jej reakcja była odruchem obronnym. Chciała uniknąć rozczarowania i cierpienia. Wiedziała, że obydwoje pochodzą z dwóch różnych światów. W tym momencie warto wspomnieć o motywie z bajki o Małej Syrence, która zakochała się w człowieku, a gdy miłość została nieodwzajemniona, syrenka zamieniła się w morską pianę i zniknęła. Ra Im miała być, jak ta syrenka. Spędzić z Joo Wonem miłe chwile, a potem zniknąć z jego życia. Z czasem jednak do relacji tych dwojga zaczynają wkradać się uczucia. Joo Won zdaje się dorastać, odkrywać, czym jest miłość. Młoda kaskaderka przestaje być dla niego zabawką, a staje się dla niego ważna. Ra Im postanawia zaś dać szansę tej relacji i stawić czoła przeciwnościom losu. Okazuje się, że obydwoje są sobie nawzajem potrzebni bardziej, niż sądzili.

Moje serce zdecydowanie zyskała druga para bohaterów, czyli piosenkarz Oska i reżyserka Yoon Seul. Ich historia, choć pełna goryczy i nieporozumień, chwyciła mnie za serce. Dawniej zakochani, teraz wrogowie. Ale czy na pewno wszystko stracone? Obydwoje, choć mają złamane serca, wciąż żywią do siebie uczucia. Podobało mi się, że ich wątek był bardziej dojrzalszy od wątku głównych bohaterów. Sam Oska, mimo że sprawiał wrażenie nieodpowiedzialnego, bujającego wiecznie w obłokach artysty, który wiecznie się bawi, był głosem rozsądku w całej tej historii. Bohaterem, który potrafił mądrze doradzić, podnieść na duchu i wskazać drogę, jednocześnie samemu nie potrafiąc sobie poradzić z własnymi problemami. Wnosił też ogrom humoru do fabuły, gdyż właśnie jego postać w dużej mierze prowokowała zabawne sytuacje. Bardzo go polubiłam i chyba głównie dla niego obejrzałam tę dramę do końca.

Chociaż motyw zamiany ciał był mi już znany, pierwszy raz spotkałam się z nim w k-dramie. Dwoje głównych bohaterów podczas wędrówki po lesie, trafiają do dość osobliwie wyglądającego miejsca, nazwanego Tajemniczym Ogrodem. Tam pewna kobieta daje im po buteleczce napoju. Po jego wypiciu, nazajutrz budzą się w nieswoich ciałach. Muszą tym samym razem współpracować, gdyż obydwoje mają ważne zadania w pracy przed sobą, a nawet taka anomalia nie może pokrzyżować ich planów. Zbawienny dla nich może być deszcz, który sprawia, źe wracają "do siebie". Zaklęcie rzucone na parę miało na celu zbliżenie ich do siebie, a także uświadomienie im pewnych rzeczy. Zaczynają spędzać ze sobą więcej czasu, poznawać się lepiej. Motyw zamiany ciał idealnie sprawdził się jako element komediowy. Z początku był dla mnie nawet ciekawy, ale z każdym nadchodzącym deszczem, a co za nim idzie, kolejną zamianą, zaczął mnie nudzić. Moim zdaniem za dużo tego było i z czasem ten motyw stracił swój urok. 

Szczęśliwe zakończenie? Z pewnością, jednak twórcy pozostawili nieco goryczki widzom. Matka Joo Wona jest jedną z najbardziej zawziętych i wrednych k-dramowych matek, jakie widziałam. Kobieta, choć nigdy nie zaakceptowała wyboru syna, co do żony, ciepło przyjęła wnuki. Scena, gdzie Joo Won i Ra Im przyprowadzają dzieci na spotkanie z babcią, z jednej strony cieszy, z drugiej smuci. Pierwszy raz się spotkałam z takim zakończeniem. 

Secret Garden jest k-dramą, którą na pewno warto obejrzeć. Klasyka gatunku, świetny humor, bohaterowie, których można pokochać. Do tego cudowna ścieżka dźwiękowa, która towarzyszyć będzie Wam jeszcze długo po seansie. Dramę tę wspominam bardzo dobrze, choć z perspektywy czasu uważam, że jest przeciągnięta i spokojnie 16 odcinków by wystarczyło. Oceniam na 8/10 i zachęcam do oglądania starszych k-dram.