Hometown Cha Cha Cha (2021)

Zawsze byłam zdania, że wieś nie jest miejscem dla mnie. Nic się nie dzieje, jest zbyt spokojnie i do sklepu daleko. Jednak podczas oglądania tej dramy, mój upór w tej kwestii przeżył niemały kryzys, bo Gongjin, choć małe z niego miasteczko, wcale nie jest takie nudne. Wręcz tętni życiem, niczym największe metropolie. 

cr. mydramalist.com 

Hometown Cha Cha Cha, gdyż o tejże dramie będzie mowa, jest jednym z tych seriali, który zajmie szczególne miejsce w moim sercu. Złożyło się na to wiele czynników, takich jak miejsce akcji, małomiasteczkowy, przyjazny klimat czy też same postaci. I co najważniejsze - zdrowa relacja romantyczna między bohaterami. To wszystko czyni ją naprawdę jedną z lepszych komedii romantycznych, jakie oglądałam. Obsada również jest dużym plusem dramy. W rolach głównych m.in: Shin Min Ah, Kim Seon Ho i Lee Sang Yi. 

Akcja, jak już wcześniej wspominałam, dzieje się w jednym z nadmorskich koreańskich miasteczek. Yoon Hye Jin, ambitna pani stomatolog, przybywa na prowincję, by otworzyć swoją własną klinikę dentystyczną. Podobno na wsi można dobrze zarobić, a w pobliżu nie ma gabinetu. Na swojej drodze spotyka nadzorcę Honga. Du Sik ima się praktycznie wszystkich prac dorywczych w miasteczku i zawsze służy pomocą. Obydwoje są swoim totalnym przeciwieństwem. Ona to poukładana dama z miasta, o wysokich wymaganiach i snobistycznym usposobieniu. On jest prostym chłopakiem ze wsi (choć wcale nie głupim), z praktycznym i luźnym podejściem do życia. Skrywa on też pewien sekret. Ich znajomość nie zaczyna się najlepiej. Czy tych dwoje, pomimo różnic w charakterach, odnajdzie wspólny język? A może teza o tym, że "przeciwieństwa się przyciągają" okaże się prawdą?

Rzeczywistość na prowincji okazuje się być czymś zupełnie odmiennym od oczekiwań pani stomatolog. Nie jest tu anonimowa, jak to miało miejsce w mieście. Wieści roznoszą się szybciej, niż przypuszczała, a wścibscy i ciekawscy sąsiedzi mają oczy dookoła głowy. Różnice w mentalności bohaterów są źródłem wielu zabawnych sytuacji. Hye Jin zalicza wiele gaf, zanim udaje jej się zaadaptować w nowym otoczeniu. Z czasem zaczynają jednak zachodzić zmiany w jej sposobie postrzegania świata. Przestaje patrzeć z góry na sąsiadów, zaczyna czerpać radość z prozaicznych rzeczy. Z nadętej snobki staje się pogodną, pełna ciepła kobietą. A może zawsze taka była, tylko potrzebowała kogoś, kto wydobędzie z niej najlepsze cechy? 

Wsi spokojna - nie zawsze, ale wesoła i owszem. Pozornie ciche miasteczko nad morzem tętni życiem za sprawą jego mieszkańców. Każde z nich się czymś wyróżnia. Są prostymi ludźmi, ale w tej prostocie są też niezwykli, czym kradną serca widzów. Wspólnie ich poznajemy, przeżywamy z nimi chwile szczęścia i smutku. Ciekawym zjawiskiem była też przyjaźń między mieszkańcami wsi. Wszyscy się dobrze znają, służą dobrą radą. Pochwalą, a kiedy trzeba, porządnie ochrzanią. Potrafią też bezinteresownie się skrzyknąć, by pomóc drugiemu. Bardzo mi się to podobało w tej dramie i być może to był czynnik, który minimalnie przekonał mnie do wsi. W tak przyjaznej społeczności mogłabym mieszkać. 

Na koniec chciałabym krótko wspomnieć o relacjach romantycznych w dramie. I tutaj duży ukłon w stronę twórców, że dali bohaterom zdolność logicznego myślenia i umiejętność rozmowy ze sobą. Hye Jin i Du Sik w obliczu problemu, stawiają mu czoła. W ich relacji również nie widać żadnych toksycznych zachowań. Nadzorca Hong bywa zazdrosny i wdaje się w przekomarzania z przyjacielem pani doktor, ale jest to moim zdaniem zdrowa zazdrość i raczej jest tu elementem komediowym. Szczera rozmowa pomaga też rozwiązać problemy w rodzinie sklepikarzy czy też konflikt między burmistrzem, a jego byłą żoną. Wniosek nasuwa mi się jeden - rozmawiajmy!

Podsumowując, drama ta była niczym plaster na ranę. Oglądając ją robiło mi się na sercu cieplej i z przyjemnością zasiadałam do niej po ciężkim dniu. Mamy tu elementy dojrzałego i nie nachalnego romansu (więc nie wiem, czy w pełni zadowoli ona fanów bardziej płomiennych relacji) i komedii, która bawi, a nie wprawia w zażenowanie oraz ludzkich dramatów, by trochę zrównoważyć całość. Dramę oczywiście polecam, jeśli szukacie czegoś by się zrelaksować. Myślę, że jest to też dobra pozycja dla osób zaczynających swoją przygodę z dramami. 

Princess Hours (2006)

Spotkać księcia, poślubić go i żyć długo i szczęśliwie u jego boku w przepięknym pałacu to zapewne marzenie wielu dziewczynek w dzieciństwie. Takie obrazki często widzimy w bajkach. A co by było, gdyby tak spróbować przenieść bajkę do prawdziwego życia? Czy rzeczywiście wszystko wyglądałoby tak, jak to sobie wymarzyliśmy? 

cr. mydramalist.com 

Princess Hours (lub jeśli wolicie koreański tytuł  궁 - Goong) to udane połączenie dramy kostiumowej z współczesną. Twórcy postanowili umieścić akcję w obecnych czasach, jednak Korea jest tutaj monarchią konstytucyjną, więc elementy takie jak rodzina królewska, pałac i panujące w nim zwyczaje przypominają te, które możecie znać z dram kostiumowych/historycznych. W rolach głównych wystąpili: Yoon Eun Hye, Ju Ji Hoon, Song Ji Hyo i Kim Jeong Hoon. 

Teraz co nieco o fabule. Shin Chae Kyung jest wesołą, nieco roztrzepaną uczennicą klasy sztuki jednego z artystycznych liceów. Jej marzeniem jest zostać projektantką. Potrafi szyć i jest bardzo kreatywna. W tym samym liceum, w klasie teatralnej uczy się następca tronu Korei, arogancki i snobistyczny książe Lee Shin. Obietnica sprzed lat, jaką złożyli sobie dziadkowie nastolatków, sprawia że ta dwójka zostaje nakłoniona do ślubu. Problem tkwi w tym, że obydwoje się praktycznie nie znają, pochodzą ze skrajnie różnych środowisk, a sam książe kocha inną dziewczynę. Poruszenie wywołuje też powrót do kraju kuzyna księcia - Yoola. Jak potoczą się ich losy?

Na pewno warto zauważyć, że Chae Kyung, Shin, Hyo Rin oraz Yool są jeszcze bardzo młodzi. Nie są już dziećmi, ale też daleko im jeszcze do dorosłości. Targają nimi skrajne emocje i nie do końca potrafią sobie z nimi radzić. Są również podatni na wpływy otoczenia. Często emocje biorą górę nad rozsądkiem (i to jest ten moment, kiedy bohaterzy dramy mogą nas wkurzać), ale myślę, że możemy im to w tym przypadku wybaczyć. Są zdani zupełnie na siebie. Nie ma im kto wskazać dobrego kierunku. Muszą tę właściwą drogę odnaleźć sami. Z każdym odcinkiem możemy obserwować ich przemianę, jak uczą się odpowiedzialności za swoje czyny, zauważają swoje błędy i wyciągają z nich wnioski. Stają się młodymi, dorosłymi ludźmi.

Dość widoczny jest też wpływ wychowania na naszych bohaterów. Pochodząca z biednego domu Chae Kyung stara się docenić to, co los jej podarował. Dzięki małżeństwu jej bliskim może żyć się lepiej. Otoczona miłością (chociaż momentami jej rodzice sprawiali wrażenie tak zachłannych, że sprzedaliby córkę za worek ryżu) przez rodzinę i przyjaciół przeżywa szok, trafiając do pałacu, gdzie wieje chłodem. Ciężko jej przywyknąć do nowej rzeczywistości. Shin dorastał w pałacu, gdzie przez większość życia był uczony, jak w przyszłości być dobrym królem. Rodzice byli dla niego nie "ojcem i matką", a "królem i królową". Nie dane było mu doznać rodzinnego ciepła. Nikt mu nigdy nie powiedział, jak działają uczucia i emocje. Chłopak nie potrafi o nich rozmawiać i dusi je w sobie. W trudnych chwilach towarzyszy mu Alfred - pluszowy miś. Natomiast Yool był wychowywany w duchu żalu i zazdrości. Śmierć ojca i wygnanie z pałacu odcisnęło piętno na jego charakterze. Zdecydowanie nie można mu odmówić empatii i dobrego, szczerego serca. Jednak pod wpływem rozżalonej i żądnej zemsty za krzywdy z przeszłości matki, zaczyna pragnąć więcej niż może mieć. 

Czy zaaranżowane małżeństwo, na dodatek dwóch kompletnie różnych od siebie osób ma szansę przetrwać? Na samym początku wydawać się może wręcz niemożliwym, gdyż zarówno Chae Kyung jak i Shin nie pałają do siebie sympatią. Książe bywa opryskliwy wobec swojej żony, ale stara się ją zrozumieć. Nikt tak, jak on nie wie, jak ciężko jej jest w zamkniętym pałacu, bez rodziny i przyjaciół. Z czasem jednak para zaczyna zbliżać się do siebie. Książe otwiera się przed partnerką i zaczyna uczyć się wyrażać to, co czuje. Może ich relacja jest daleka od ideału, a na ekranie rzuci nam się w oczy dosłownie kilka sytuacji, mogących być odebranych jako niezdrowe czy też toksyczne, jednak należy wziąć poprawkę na to, iż te starsze produkcje były nastawione na inną publikę i być może w tamtych czasach nie przywiązywano do tego takiej wagi, jak teraz. Mimo, iż relacja głównych bohaterów od początku nie należy do łatwych, ma swój urok. Pokazuje, że nad związkiem trzeba pracować i nic samo się nie zrobi.

Oprócz poważnych wątków w dramie mamy również komediowe, które dość mocno się wyodrębniają. Chociażby aranżowane małżeństwo i wynikające z niego sytuacje, czy też zderzenie się ze sobą, skrajnie różniących się światów. Pojawienie się prostej dziewczyny z ludu, w królewskim pałacu wnosi do niego wiele radości i życia, a niezręczne sytuacje i drobne gafy wywołują uśmiech na twarzy widza. Chae Kyung zmieniła pałac, a nie tak, jak oczekiwano, pałac zmienił ją. 

Elementem, który urozmaica fabułę są pluszowe misie, pojawiające się na końcu każdego odcinka. Każdy pluszak odpowiada jednemu z bohaterów. Twórcy użyli ich, by przypomnieć kluczowe sceny. Moim zdaniem jest to ogromnym plusem tej dramy. Jeszcze nigdy się z czymś takim nie spotkałam i było to dla mnie miłe zaskoczenie. Drama dzięki temu się wyróżnia na tle innych produkcji.

Mimo dość dużej jak na k-dramę, ilości odcinków, nie miałam uczucia, że mi się dłużyło. Każdy epizod wciągał, a serial do samego końca trzymał w napięciu. Nie było wiadomo, jakie decyzje podejmą bohaterowie. Motyw trójkąta miłosnego również jeden z lepszych, jakie widziałam, gdyż w pewnym momencie byłam rozdarta między dwoma książętami. Myślę, że niejeden widz doświadczył tu "second lead syndrome". Na sam koniec wspomnę tylko o soundtracku, który skradł mi serce. Zachęcam do przesłuchania!

Polecam gorąco, gdyż drama ta to klasyk i myślę, że każdy fan koreańskich seriali powinien ją zobaczyć. Pozornie komedia romantyczna, jednak też poruszająca historia o tym, jak ważne są uczucia i emocje i jak wyboista może być droga, by je w pełni poznać. Intrygi, tajemnice z przeszłości, ludzkie dylematy, szczęście przeplątane ze smutkiem i złością. To wszystko znajdziecie w Princess Hours. Oceniam na 10/10! 

Stranger (2017)

O tej dramie wspominałam już na blogu przy okazji podsumowania moich ulubionych dram z zeszłego roku, ale pomyślałam, że warto poświęcić jej nieco więcej uwagi. Tym bardziej, że od czasu, kiedy ją oglądałam, minął prawie rok, po niej widziałam już kilka dram z tego samego gatunku, a mimo to nadal jestem pod jej ogromnym wrażeniem. 

cr. mydramalist.com

Stranger jest dramą kryminalno-prawniczą, a przynajmniej ja bym ją tak określiła. Będzie ona dobrą opcją dla tych, którzy nie przepadają za typowymi dla dram wątkami romantycznymi oraz lubią tajemnice. Serial doczekał się dwóch sezonów, dość luźno ze sobą powiązanych. Skupię się jednak na pierwszym, a o drugim krótko wspomnę. W rolach głównych wystąpili m.in. Jo Seung Woo, Bae Doo Na, Lee Joon Hyuk, Yoo Jae Myung i Shin Hye Sun.  

Hwang Si Mok jest prokuratorem w Seulu. W dzieciństwie przeszedł zabieg lobotomii, w skutek czego nie odczuwa emocji. Inteligentny, trzymający się ściśle zasad prawnik pnie się po szczeblach kariery, dla jednych będąc wzorem przykładnego prokuratora, dla drugich zaś pewnego rodzaju utrapieniem, gdyż trzyma się z daleka od nieczystych układów, przez co może być dla innych niewygodny. Pewnego dnia dochodzi do morderstwa. Ginie jeden z bardziej wpływowych biznesmenów. Na miejscu zbrodni prokurator poznaje ambitną i mądrą detektyw Han Yeo Jin. Razem postanawiają dojść do prawdy.

Sprawa okazuje się być trudniejsza do rozwiązania i sięgać głębiej, niż sądzono. Pytań jest równie wiele, jak podejrzanych, gdyż ofiara miała wielu wrogów. Na jaw zaczynają wychodzić coraz mroczniejsze tajemnice i korupcja, a zamieszana jest w to policja i prokuratura. Drama pokazuje nam, że ci którzy powinni stać na straży prawa i chronić obywateli, czynią coś zupełnie odwrotnego. Dla pieniędzy, kariery i własnej wygody są zdolni pójść "po trupach", by osiągnąć cel. Bolesne, lecz prawdziwe, że światem rządzi pieniądz, a nie sprawiedliwość. Im dłużej myślę, tym bardziej się zastanawiam, kto w tym przypadku tak naprawdę był ofiarą, a kto przestępcą? 

Serial z pewnością jest jednym z lepszych thrillerów, jakie miałam okazję obejrzeć. Dużym plusem moim zdaniem jest to, że można "pogłówkować" wraz z głównymi bohaterami. Wskazówki dostajemy stopniowo, dzięki czemu widz zaczyna zastanawiać się, łączyć ze sobą kropki. Twórcy poprowadzili fabułę w taki sposób, że prawie każdy wydawał się być podejrzany, a finał bardzo mnie zaskoczył. Drama trzyma widza w napięciu i dostarcza zaskakujących zwrotów akcji. 

Kolejnym atutem są postaci, które są ciekawie wykreowane. Prokurator Hwang, który nie odczuwa emocji, z jednej strony może sprawiać wrażenie chłodnego gbura, jednak jego przypadłość pozwala mu na trzeźwą ocenę sytuacji, co przekłada się na efekty jego pracy. Przy okazji jest osobą bardzo inteligentną, a jego umiejętność dedukcji mnie wręcz zadziwiała. Momentami nawet mnie bawił, gdyż w pewnych sferach życia był niczym dziecko we mgle. Detektyw Han zaimponowała mi tym, że była jednym z niewielu policjantów w dramach, który rzeczywiście myślał i działał. Silna damska postać, z charakterem. No i nasz ulubieniec - prokurator Seo, którego albo się kocha, albo nienawidzi. A może jedno i drugie na raz?

Są zalety, są też wady. Jak to w serialach bywa, zdarzają się niedociągnięcia, małe przeoczenia i luki w fabule. Moi znajomi zwracali uwagę na szczegóły takie jak m.in. nieostrożność prokuratora podczas oględzin miejsca zbrodni. Mnie osobiście aż tak mocno nie raziło to w momencie, gdy oglądałam tę dramę. Możliwe, że teraz pewnie zwróciłabym na to większą uwagę.

Na koniec kilka zdań o drugim sezonie z 2020 roku, który już nie zachwycił mnie tak, jak pierwszy, choć nie był zły. Fabuła skupiała się na sporze policji z prokuraturą o uprawnienia dotyczące prowadzenia śledztw, a w tle pojawiła się sprawa kolejnego zabójstwa. Było też kilka scen nawiązujących do poprzedniego sezonu, jednak nie było ich zbyt wiele. Osobiście sam spór nie zainteresował mnie zbytnio, a właśnie równoległy wątek przykuł moją uwagę. Jeśli miałabym już porównywać, pierwszy sezon jest znacznie ciekawszy, ale obydwóm nie brakuje klimatu tajemnicy.

Jako całość drama jest jak najbardziej warta obejrzenia i polecam gorąco, jeśli szukacie dobrego kryminału, z świetną obsadą. Myślę, że jest to też dobra opcja dla tych, którzy jeszcze nie oglądali azjatyckich produkcji, a nie chcą się sparzyć na romansidłach. 

Hospital Playlist (2020-2021)

Hospital Playlist to jedna z tych k-dram, które jak już zaczniesz oglądać, to nie chcesz kończyć. Tak było i w moim przypadku. Historia piątki lekarzy ze szpitala Yulje wciągnęła mnie na maksa, a z każdym odcinkiem bohaterowie stali mi się coraz bliżsi. Po obejrzeniu obydwóch sezonów, wreszcie mogę podzielić się z Wami moimi przemyśleniami. 

cr. mydramalist.com

Kilka słów wstępu o samej produkcji. Hospital Playlist jest dramą medyczną z szeroko rozbudowanym wątkiem obyczajowym, takie "okruchy życia", powiedziałabym. Drama ma 2 sezony, po 12 odcinków. Odcinki są dość długie, często trwające nawet półtorej godziny, co dla jednych będzie zmorą, a innym nie będzie to przeszkadzać. W role piątki przyjaciół wcielili się: Yoo Yeon Seok, Jo Jung Suk, Jung Kyung Ho, Jeon Mi Do i Kim Dae Myung.

Jeong Won, Ik Jun, Jun Wan, Song Hwa i Seok Hyeong poznali się podczas studiów medycznych i przyjaźnią się już od ponad 20 lat. Ich paczka jest popularna wśród szpitalnej społeczności, choć oni sami zdają się nie zwracać na to większej uwagi. Są do tego lubiani przez współpracowników i pacjentów. Każde z nich ciągnie za sobą bagaż życiowych doświadczeń, mniejszych lub większych trosk i radości. Mimo wzlotów i upadków, nie tracą pogody ducha.

Elementem wyróżniającym moim zdaniem tę dramę na tle innych to motyw przewodni, jakim jest założona przez bohaterów, jeszcze na studiach,  kapela. Przyjaciele w wolnej chwili spotykają się w piwnicy domu jednego z nich, by wspólnie zagrać swoje ulubione utwory. Piosenki wykonywane przez bohaterów są częścią soundtracku dramy, który z całego serca polecam.

Kolejnym plusem serialu jest ukazana przez twórców relacja między piątką lekarzy, ich wzajemna przyjaźń. Nie szczędzą sobie drobnych uszczypliwości, czasem dojdzie do drobnych przepychanek, ale w gruncie rzeczy są dla siebie ogromnym wsparciem i mogą na siebie liczyć w trudnych momentach. Przyjemnie się patrzyło na nich i gdzieś w głębi serca zazdrościłam im tak wspaniałej relacji. 

Co do samych bohaterów, twórcy stworzyli gamę różnych osobowości, z którymi każdy z nas może się utożsamić. Oaza spokoju o złotym sercu, dusza towarzystwa, pracoholiczka spragniona wiedzy, chłodny realista czy też introwertyk żyjący w swoim własnym świecie. Takie połączenie skutkuje wieloma zabawnymi sytuacjami. Jednak z każdym kolejnym odcinkiem poznajemy ich lepiej, widzimy zachodzące w nich zmiany. Pod wpływem otoczenia i innych sytuacji zmienia się sposób, w jaki postrzegają pewne rzeczy. Nigdy nie mieliście tak, że po spotkaniu kogoś na swojej drodze, krótkiej rozmowie, spojrzeliście na coś z innej perspektywy? 

Jedyna rzecz, do której mogę się przyczepić (choć na dobrą sprawę to jest bardziej mój kaprys, niż jakiś błąd czy niedociągnięcie w scenariuszu) to sposób zakończenia pewnych wątków. Mi brakowało w niektórych kwestiach tak zwanej "kropki nad i", chociaż na dobrą sprawę ona tam jest. Ja bym ją jedynie co, to mocniej zaakcentowała. Twórcy serwują nam zakończenie z lekką szczyptą niepewności i ciekawości, przez co mamy ochotę na kolejny sezon. Niestety, na razie w tym temacie panuje cisza. 

Hospital Playlist to pełna ciepła, radości i wzruszeń historia o życiu i przyjaźni, z nutką romantyzmu, choć nie on jest tu motywem przewodnim. Z pewnością znajdziecie w niej coś dla siebie, gdyż łączy w sobie elementy komediowe i dramatyczne. Zdecydowanie dla fanów spokojniejszych, przyziemnych dram, ale polecam każdemu. Z pewnością pokochacie bohaterów, tak jak ja!

Welcome To Waikiki (2018)

Przyznam się szczerze, że dopóki nie zaczęłam oglądać tej k-dramy, pojęcie "płakania ze śmiechu" było mi znane jedynie z powiedzeń. Dzięki Welcome To Waikiki doświadczyłam tego na własnej skórze i powiem Wam, że ciekawe uczucie. Dlatego też ten post poświęcę tej właśnie produkcji, a dokładniej jej pierwszemu sezonowi. 

cr. mydramalist.com

Welcome To Waikiki spokojnie można zaliczyć do dram komediowych, choć nie brakuje jej poważniejszych momentów. Od razu mówię, że nie należy tu się spodziewać czegoś głębokiego, gdyż drama ta ma przede wszystkim rozbawić i odprężyć widza. I myślę, że to się twórcom udało, ponieważ dawno się tak nie śmiałam, jak oglądając tę właśnie dramę. W główne role wcielili się Kim Jung Hyun, Lee Yi Kyung (którego też zobaczycie w drugim sezonie dramy), Son Seung Won, Jung In Sun, Go Won Hee oraz Lee Joo Woo. 

Fabuła serialu skupia się na perypetiach trójki przyjaciół. Dong Goo, Joon Ki i Doo Sik wspólnie prowadzą i zamieszkują pensjonat "Waikiki". Gościniec przynosi jednak marne dochody, a oni sami ledwo związują koniec z końcem, by go i za razem siebie utrzymać. Pewnego dnia w jednym z pokojów znajdują niemowlę. Nie wiadomo, skąd mała Sol się tam wzięła. Pojawienie się dziecka rozpoczyna lawinę zdarzeń w ich życiu, od sukcesów po porażki. Wszystko okraszone dobrym humorem. 

Szybko zauważycie, że drama ta nie skupia się na jednym wątku, jak większość nam znanych. Tutaj każdy odcinek to inna sytuacja z życia bohaterów, chociaż są zachowane pewne stałe elementy fabuły, jak relacje między nimi czy ich praca. To moim zdaniem, jest dużym plusem, bo co chwila doświadczamy czegoś nowego, a jednocześnie śledzimy losy bohaterów i czekamy z niecierpliwością na dalszy rozwój wydarzeń. Z odcinka na odcinek stają się nam coraz bliżsi, a pod sam koniec ciężko się nam z nimi rozstać. 

Humor, bo jego jest tu bardzo, bardzo dużo, może być odebrany jako momentami żenujący i spotykałam się z opiniami, że dla niektórych było to "za wiele", co jest dla mnie zrozumiałe. Nie każdego bawią tak zwane "żarty o kupie". Jednakże w mojej opinii, mimo że jest ten humor raczej płytki to twórcy potrafili go przedstawić w kreatywny sposób. Sytuacje, w których znajdują się nasi bohaterowie, mimo że są przewidywalne to potrafią zaskoczyć widza. Są one też, moim zdaniem bardzo szczere, bo z życia wzięte, co można uznać za atut dramy. Oczywiście nie brakuje tu też takich zabiegów stylistycznych, jak hiperbola. 

Żarty żartami, ale chciałabym też poruszyć kwestię tego, w jak przyjemny sposób włączono do fabuły poważniejsze wątki. Samo pojawienie się dziecka w pensjonacie sprawia, że trzech przyjaciół dojrzewa i zaczyna inaczej postrzegać pewne kwestie. Mamy też wątek samotnego macierzyństwa. Yoon Ah, choć nie jest jej łatwo, dzielnie daje sobie radę z wychowaniem małej Sol. Zraniona przez ojca dziewczynki, zbudowała wokół siebie mur, nie dopuszczając do siebie mężczyzn i rezygnując z miłości. Z każdym odcinkiem widzimy jednak, jak powoli otwiera się na nową znajomość. Sam Dong Goo, choć na dobrą sprawę prócz marzeń i złotego serca nie ma nic, staje się odpowiedzialnym mężczyzną, który chce być oparciem dla ukochanej. To tylko ułamek przemian wśród bohaterów, co z pewnością zauważycie.

Podsumowując, Welcome To Waikiki to nie tylko głupiutka komedia, ale historia o spełnianiu marzeń, sile przyjaźni i miłości. Polecam każdemu, kto szuka czegoś lekkiego, z jajem, ale też chwytającego za serducho. 

D.P (2021)

Dzisiejszy post postanowiłam poświęcić jednej z najgłośniejszych dram ostatnich tygodni - D.P. Uznałam, że warto zatrzymać się przy niej przez chwilę, gdyż porusza bardzo ważny problem. Jaki? Dowiecie się w dalszej części postu!

cr. mydramalist.com

Czekałam na tę produkcję z niecierpliwością, odkąd pojawiła się pierwsza wzmianka na jej temat w mediach. Spowodowane było to głownie obsadą, jednak sama tematyka dramy przyciągnęła moją uwagę - mianowicie wojsko. Od początku przeczuwałam, że nie będzie to lekkie kino, jednak nie na wszystko można się przygotować. Nie raz twórcom udało się mnie zszokować. Jednak czy powinno mnie to szokować? Przecież takie sytuacje to nihil novi i powinnam mieć ich świadomość. Myślę, że tak, gdyż jestem człowiekiem, mam uczucia i na takie sytuacje nikt do końca nie jest gotowy.

Jak już wspominałam, obsada w dużej mierze zachęciła mnie do obejrzenia tej dramy. W główne role wcielili się m.in. Jung Hae In, Koo Kyo Hwan, Kim Sung Kyun, Son Seok Koo i Jo Hyun Chul.  

O czym jest D.P?

Już w pierwszych minutach poznajemy młodego chłopaka. Ahn Jun Ho właśnie rozpoczyna swoją służbę wojskową. Jej odbycie jest obowiązkiem każdego mężczyzny w Korei Południowej, o czym twórcy serialu informują nas na początku każdego odcinka. Trwa ona średnio od 1,5 roku do 2 lat. Towarzyszymy głównemu bohaterowi podczas jego służby, poznając jego współtowarzyszy i przełożonych. Po przejściu treningu dostaje on przydział do żandarmerii wojskowej, a tam otrzymuje propozycję wejścia w szeregi "D.P." - sekcji, jeśli można to tak określić, zajmującej się szukaniem dezerterów, czyli żołnierzy, którzy uciekli z wojska. Młody szeregowy przyjmuje propozycję przełożonego. Jego partnerem w misji, zadaniu zostaje kapral Han Ho Yeol. 

Jun Ho z każdym przypadkiem dezercji, z jakim się spotyka, zaczyna rozumieć, czym kierowali się jego koledzy, decydując się na ten ryzykowny krok. Jedni uciekali, bo po prostu nie chcieli spędzać czasu zamknięci w koszarach. Drudzy zaś (i tu się robi już poważniej) chcieli pozamykać pewne sprawy na zewnątrz lub mieli zwyczajnie dość upokorzeń ze strony starszych stopniem lub silniejszych kolegów. Dezercja wydawała się sposobem na wyrwanie się z piekła, jakim było dla nich wojsko. Kolejnym krokiem było w niektórych przypadkach odebranie sobie życia, gdyż nie widzieli innego wyjścia z sytuacji. Główny bohater sam również doświadcza przemocy od starszych żołnierzy, a czasami jest jej naocznym świadkiem. Staje przed dużym dylematem: postawić się silniejszym i samemu oberwać, czy zagryźć zęby i nie reagować, dla świętego spokoju? 

Końcowa scena nasuwa na myśl dość paradoksalną sytuację, gdzie Jun Ho zmierza ku bramkom przy wyjściu z jednostki. Czyżby on, ten który ścigał dezerterów, sam się miał nim stać? Otwarte w moim odczuciu zakończenie, pozostawia widzowi pole do przemyśleń i własnej interpretacji. 

Głównym tematem poruszonym w dramie jest przemoc w wojsku. Nie mówimy tu o jedynie o przemocy fizycznej, ale też i psychicznej oraz seksualnej. Młodzi rekruci, w szczególności ci wrażliwi i nieobeznani z życiem w koszarach, stają się łatwym celem dla starszych stopniem żołnierzy. Ci pod pretekstem "dyscypliny" pozwalają sobie na ubliżanie, bicie i zmuszanie do upokarzających czynności. W ten sposób wśród żołnierzy pojawiają się traumy, stany lękowe, załamania nerwowe i myśli samobójcze. Dlatego ważne jest, by takiego dezertera znaleźć na czas, zanim ten zrobi krzywdę sobie lub komuś w swoim otoczeniu. Jednak czy otrzyma on odpowiednią pomoc? Wróci do koszar, otrzyma karę za dezercję i będzie musiał znów mijać się ze swoim oprawcą. Przełożeni zamiotą wszystko pod dywan, a w najlepszym przypadku ci, którzy się nad nim znęcali, zostaną przeniesieni do innej jednostki i nie poniosą konsekwencji swoich czynów. Nasuwa się pytanie, czy tak powinno być? Oczywiście, że nie. I szczerze liczę, że takich przypadków jest coraz mniej. 

D.P otrzymało wiele dobrych opinii i stało się jednym z najczęściej oglądanych seriali na platformie Netflix w Korei. Chwalono nie tylko sam temat, ale też grę aktorską. Sama zaś też spotkałam się z opiniami, że bardziej przypomina amerykańskie produkcje czy też film. Długo się zastanawiałam nad interpretacją tych słów, gdyż nie widziałam w tej dramie nic "amerykańskiego" i do tej pory nie widzę. Jestem jednak zdania, że celem jej było przedstawienie problemu, jakim jest przemoc w wojsku. Ma ona otworzyć ludziom oczy, a nie być źródłem rozrywki. Nie ma co się tu doszukiwać typowo "dramowych" elementów fabuły. Co do uwagi o filmie, sama nie miałabym nic przeciwko, gdyby zrobiono z tego film. Ale forma 6-cioodcinkowego serialu też mi odpowiada.

Podsumowując, naprawdę dobre, mocne kino. Trudny, być może niewygodny, ale bardzo istotny temat, o którym powinno się mówić. Pokazuje realia, z jakimi zderza się koreańskie społeczeństwo. Zdecydowanie pozycja, którą warto obejrzeć, chociażby dla zaznajomienia się z tematem obowiązkowej służby wojskowej, ale i dla samej historii bohaterów. Osobiście polecam, chociaż uczulam wrażliwych na dość drastyczne sceny. 

Chciałabym Was zaprosić na mojego blogowego instagrama - _dramowisko. Będę tam informować o nowych postach i się z Wami integrować :D 

Just Between Lovers (2017)

Nowy miesiąc - nowy post! Wrzesień chciałam rozpocząć odkrytą przeze mnie tego lata, całkiem przypadkiem perełką wśród k-dram. Dawno żadna produkcja tak mnie nie poruszyła. Skradła moje serce od pierwszego odcinka i liczę, że Was do niej przekonam! A może już oglądaliście?

cr. soompi.com

Just Between Lovers, gdyż to o niej będzie dzisiaj mowa, to jedna z tych k-dram, która choć przyziemna, zapada w pamięć na długo i potrafi poruszyć widza. Na początku spodziewałam się lekkiej historii dwojga ludzi, czegoś przy czym odpocznę, jednak szybko się zorientowałam, że bynajmniej nie będzie to płytkie. Pozytywnie się zaskoczyłam, a nawet uroniłam kilka łez, co się zdarza naprawdę rzadko. W główne role wcielili się: Lee Jun Ho (fanom k-popu znany również jako członek zespołu 2PM), Won Jin Ah, Lee Ki Woo i Kang Han Na.

Drama ta porusza wiele ważnych kwestii, takich jak traumatyczne przeżycia i ich następstwa, moralność oraz trudne rodzinne relacje. Gdzieś pomiędzy jest też miejsce na miłość, choć i ta nie jest łatwa. W tle mamy zaś historię katastrofy budowlanej sprzed lat, która stanowi wspólny mianownik dla głównych bohaterów dramy.

Bohaterowie są prostymi ludźmi, których każdy z nas mógłby minąć na ulicy, a może nawet kogoś takiego zna osobiście. Są oni młodzi, choć już doświadczeni przez los. Ha Moon Soo zajmuje się tworzeniem modeli przestrzennych budynków, a po pracy pomaga swojej mamie prowadzić saunę. Lee Gang Doo ima się różnych dorywczych prac. Żyje z dnia na dzień, w wynajmowanym pokoju motelowym, nie mając nic do stracenia. Obydwoje są ocalałymi z zawalonego przed wielu laty centrum handlowego. Los stawia ich ponownie na swojej drodze. W miejscu dawnego domu towarowego ma powstać pomnik upamiętniający ofiary katastrofy, a jego projekt przypada właśnie im. Młodzi ludzie podczas wspólnej pracy cofają się w przeszłość, stawiają czoło własnym demonom i odkrywają tajemnice. Między tym dwojgiem zaczyna rodzić się uczucie, ale czy będzie dane im być razem? Czy przeszłość stanie im na drodze do szczęścia? 

Druga para to również ludzie doświadczeni przez los. Darzyli się ogromnym uczuciem, jednak wydarzenia z przeszłości ogromnie wpłynęły na ich wzajemne relacje i nadszarpnęły zaufanie. Seo Joo Won, obecnie wzięty młody architekt, wspierał swojego ojca po zawaleniu centrum handlowego, a gdy on potrzebował wsparcia, jego ukochana go opuściła. Jung Yoo Jin, spadkobierczyni firmy deweloperskiej, wraca po latach do kraju i liczy na odnowienie relacji. Jej dawna sympatia ma jednak już zupełnie inne plany. Kolejną rzeczą, która zdaje się być przeszkodą dla tej dwójki może być fakt, iż matka Joo Wona wyszła ponownie za mąż za ojca Yoo Jin. Zranione przed laty uczucia, niezręczna sytuacja rodzinna, konflikt interesów. Czy tej dwójce los pozwoli odnaleźć się na nowo? 

Praca nad projektem pomnika stała się swego rodzaju terapią, a znajomość Gang Doo i Moon Soo lekiem na dręczące ich demony. Dzięki cofnięciu się w przeszłość, wspólnie przepracowali traumy. Jedno było wsparciem dla drugiego, dzięki czemu ich relacja okazała się być bardzo silna. Okazuje się, że potrzeba jakichś wielkich definicji miłości i można kochać "po prostu". I będzie to równie szczere. Bo czasem w miłości brak słów, by odpowiednio opisać to uczucie. 

Ważną kwestią, którą chcialam poruszyć, jest wspomniana przeze mnie wcześniej moralność. Joo Won, jako młody, ambitny architekt chce dopilnować, by prace na budowie przebiegły sprawnie i by nie pominięto żadnego szczegółu. Nie chcę popełnić błędów poprzedników. Okazuje się, że nie będzie to łatwe zadanie. Ekipa budowlana nie chce współpracować, część prac jest wykonywana "po łebkach", a zakupione materiały sprzedawane są na czarnym rynku, bądź zamieniane na te gorzej jakości. Dla dewelopera liczą się terminy i pieniądze. Młody mężczyzna stanie więc przed trudnymi wyborami. Pójść na łatwiznę i zadowolić klienta czy pozostać wiernym swoim ideałom i działać tak, by mieć czyste sumienie? Tak teraz się zastanawiam, ile takich sytuacji ma obecnie miejsce na budowach i nie mamy o tym pojęcia? Jak kilka na pozór błahych i nieznaczących decyzji może doprowadzić do tragedii? W przedstawionej w dramie katastrofie zginęło wiele osób, ludzie stracili dzieci, małżonków, rodziców czy przyjaciół. Wielu z nich do teraz nie wróciło do normalnego życia i nie wiadomo, czy kiedykolwiek odzyskają spokój. 

Podsumowując, jeżeli macie ochotę obejrzeć coś nieoderwanego od rzeczywistości, poruszającego ważne życiowe problemy i jednocześnie szukacie romantycznej, jednak nie "disneyowskiej" historii dwojga prostych ludzi, Just Between Lovers jest dramą dla Was! Zdecydowanie nie powinniście żałować i liczę, że pokochacie ją tak samo mocno, jak ja!