Are You Human Too? (2018)

Jakiś czas temu wpadłam na pomysł, by zorganizować sobie słoiczek z losami. Kiedy nie będę miała pomysłu, co obejrzeć, wylosuję sobie jakiś tytuł i będę go oglądać. W tym roku dość często zdarzały się takie sytuacje, gdzie nie potrafiłam się zdecydować. Pewnego dnia, gdy przyszła kolej na wybranie nowej dramy, sięgnęłyśmy z mamą po wsparcie naszego szklanego pomocnika.

Wybór padł na koreańską dramę Are You Human Too? z 2018 roku. Ucieszyłam się, gdyż od dawna nosiłam się z zamiarem jej obejrzenia. Sam opis fabuły przykuł moją uwagę. Brzmiał jak coś, przy czym się wzruszę. Coś, co na długo pozostawi ślad w moim sercu. Czy tak się stało? Myślę, że na pewno będę dobrze wspominać tę k-dramę. 

cr. mydramalist.com

W rolach głównych wystąpili: Seo Kang Joon (który idealnie sprawdził się w podwójnej roli), Gong Seung Yeon, Lee Joon Hyuk (nareszcie jakaś pozytywna postać, co mnie niezmiernie ucieszyło, choć pewnie ma ich więcej na koncie), Park Hwan Hee, Kim Sung Ryung, Yoo Oh Sung oraz Park Young Gyu. 

Are You Human Too? jest połączeniem trzech gatunków - science-fiction, akcji oraz romansu. Nam Shin jest spadkobiercą rodzinnej firmy. Jako dziecko zostaje on rozdzielony z matką - ekspertką w dziedzinie sztucznej inteligencji i zamieszkuje z despotycznym dziadkiem. Zrozpaczona kobieta, chcąc poradzić sobie z tęsknotą za utraconym dzieckiem, konstruuje robota na podobieństwo syna. Gdy dwadzieścia lat później, Shin w skutek wypadku zapada w śpiączkę, robot zajmuje jego miejsce. Wszystko po to, by chronić jego życie oraz posadę w rodzinnej firmie. Sprawy się komplikują, gdy robot poznaje Kang So Bong - przydzieloną do niego osobistą ochroniarz. Całą mistyfikację również coraz ciężej utrzymać w tajemnicy i wrogowie zaczynają być podejrzliwi. Czy robot jest w stanie kogoś pokochać? Co się stanie, kiedy ludzki Shin się obudzi? 

Głównym bohaterem w tym przypadku jest robot - Namshin3. Pozornie nie różni się on od ludzi. Obecna technika pozwoliła na nadanie mu wyglądu zewnętrznego bardzo zbliżonego do naszego. Potrafi m.in. odczytywać parametry życiowe, połączyć się z każdą siecią internetową, szybko się uczy, posiada nadludzką siłę i wykrywacz kłamstw wbudowany w dłoń oraz zapewne jeszcze wiele innych wbudowanych "bajerów". Z bardziej istotnych cech, ma zdolność rozpoznawania ludzkich emocji, lecz sam ich nie odczuwa. Przebywanie wśród ludzi jednak rozwija jego zdolności poznawcze, czyniąc go jeszcze bardziej podobnym do ludzi i tym samym bardziej użytecznym. 

Co łączy ludzkiego Shina i jego mechaniczny odpowiednik? Z pewnością wygląd. Obydwaj mają tę samą twarz i posturę, co miało swoje plusy oraz minusy. Na pierwszy rzut oka widać jednak, że mają kompletnie różne charaktery, usposobienia. Shin jest pozornie jednym z tych aroganckich chłopczyków z bogatego domu, których dość często możemy widywać w dramach. Można to usprawiedliwić trudnym dzieciństwem. Stracił praktycznie obydwoje rodziców, był zdany jedynie na siebie. Dorastał w atmosferze chorobliwej chciwości, zachłanności, zawiści i zemsty, co nie stanowiło dobrego wzorca dla młodego chłopca, wkraczającego w dorosłość. Zepsuty przez władzę i pieniądze dziadek i najbliżsi podwładni, wywarli ogromny wpływ na Shina. Chłopak wplątuje się w bójki, skandale. Jest wredny dla małego kuzyna, opryskliwy dla podwładnych w pracy, ludzie dookoła mają go dość. Pała żądzą zemsty na dziadku i ma ogromny żal do matki. Namshin3 jest jego kompletnym przeciwieństwem. Robot jest miły i uprzejmy dla wszystkich wokół, cechuje go też opiekuńczość i troska o drugiego człowieka. Wychowano go (myślę, że można spokojnie użyć w tym przypadku tego wyrażenia) w ciepłej i rodzinnej atmosferze. Doktor Oh i David traktowali go jak swojego prawdziwego syna, okazując mu wiele miłości. Miał wręcz wzorcowe warunki do rozwoju, czyli coś, czego zabrakło ludzkiemu Shinowi. Faktem jest jednak, że wzorem dla robota był właśnie człowiek, mały chłopiec, którego Laura zachowała w pamięci i w sercu. Nam Shin, który jeszcze wtedy był szczęśliwym dzieckiem. Robot przytulał płaczącego, bo Shin pocieszał w taki sposób mamę. Ratował ludzi z płonącego klubu, bo chłopiec chciał w przyszłości zostać strażakiem. Idąc tym tropem, czy gdyby ludzki Shin nie został w dzieciństwie rozdzielony z rodziną, byłby właśnie taki, jaki był robot? Myślę, że jest to bardzo prawdopodobne, a przynajmniej nie niemożliwe. Niezrozumiałe w trakcie seansu było dla mnie zachowanie ludzkiego Shina wobec robota. Szok na wieść o kimś wyglądającym identycznie jak on sam, który na dodatek udawał go przez ostatnie tygodnie jest na miejscu, ale późniejsze dręczenie i wykorzystywanie go do niecnych celów, w mojej opinii nie było normalne i dalej tak uważam. Namshin3 nigdy nie stanowił zagrożenia dla swojego ludzkiego odpowiednika i nigdy nie zamierzał zająć jego miejsca. Jego zadaniem było go chronić, działać dla jego dobra. Z perspektywy czasu, sądzę jednak, że zachowanie Shina było powodowane strachem przed utratą jedynego, co mu zostało, a mianowicie siebie, swojego życia. 

Bardzo podobała mi się wizja twórców na ugryzienie motywu sztucznej inteligencji. Pomysł, by robot w skutek kontaktu z człowiekiem rozwijał się i wykształcił zdolność odczuwania emocji, wydaje mi się być logiczny i możliwy. Namshin3 doświadczył miłości, straty, przyjaźni i traumy. Działał instynktownie, potrafił odróżnić dobro od zła. Stał się odrębnym bytem, z wolną wolą, co uczyniło go jeszcze bardziej zbliżonym do nas. Obserwując otoczenie w jakim funkcjonował Namshin3 i ludzi, jakich miał wokół siebie, można się pokusić o stwierdzenie, że nasz robot był paradoksalnie bardziej ludzki od ludzi. I myślę, że w ten sposób twórcy chcieli przekazać nam, że ważne jest by nie zatracić tego człowieczeństwa w dobie władzy i pieniędzy, które na dłuższą metę nie uczynią nas szczęśliwymi. 

Wątek romantyczny niczym mnie nie zaskoczył, ale mimo wszystko cieszył oko. Pomysł by połączyć w parę robota i człowieka może wydawać się oderwany od rzeczywistości, szczególnie gdy będziemy postrzegać Namshina3, jako przedmiot. Gdy jednak puścimy wodzę fantazji i ujrzymy w nim jego ludzkie cechy, możemy spokojnie przyglądać się rozwojowi tej relacji. Pamiętajmy, że w kinie i wyobraźni wszystko jest możliwe! Wielu krytykowało postać So Bong za fakt, że w pierwszej chwili skuszona niemałym zarobkiem, szpiegowała dla wroga i nagle zmieniła front, co wydawać się może nieszczere. Może coś w tym jest? Zgodzę się, że nie wyglądało to zbyt naturalnie. 

Na koniec wspomnę o elementach, które w strukturze dramy, jak i samej fabule mi się nie spodobały. Pierwszym z nich była ilość odcinków, która była zdecydowanie zbyt duża. Całość można było zmieścić w standardowych 16 epizodach, a nawet w 14, zachowując wszystkie wątki. Wiele z nich było niepotrzebnie przeciągniętych, a to sprawiało uczucie spowolnienia całej akcji. W praktyce - śpiączka ludzkiego Shina zajęła zbyt wiele odcinków. Odniosłam też wrażenie, że twórcy dopisywali pewne sceny tylko po to, by coś wcisnąć w odcinek i jak najdłużej przeciągnąć emisję. Zdarzały się też sytuacje, które mimo iż jest to drama sci-fi i można pewne nienaturalne rzeczy zaakceptować, wyglądały dość kuriozalnie. Przykładem może być scena, w której Namshin3 sterowany przez Shina podnosi So Bong za szyję ku górze. Robot zapewne miałby taką siłę, ale żaden człowiek by takiego czegoś nie przeżył. Zabrakło mi też wytłumaczenia zakończenia całej historii, konkretów dokładniej. Po jakimś czasie robot wraca "do życia", jak się dowiadujemy, dzięki posadzie i fortunie ludzkiego Shina. Tylko, ja się pytam, jak do tego doszło? Czy go wyłowiono i odbudowano? Czy gdzieś zachowano jego dane i stworzono go na nowo? Oto jest pytanie! Zastanawiałam się, czy nie lepiej było zakończyć tę dramę zniknięciem robota i pokazać życie reszty bohaterów bez niego, tak melodramatycznie. Jednak myślę, że ostatnie minuty, gdy robot zaczyna płakać, są moim zdaniem wisienką na torcie, stanowiącą finał tej niezwykłej historii. 

Jedna z ciekawszych k-dram sci-fi, jakie miałam okazję obejrzeć, druga z motywem sztucznej inteligencji. Niepłytka fabuła, niosąca za sobą głębsze przesłanie i trzymająca widza w napięciu, niepewności. Zdecydowanie polecam i zachęcam, by dać jej szansę. 

Extraordinary Attorney Woo (2022)

Chyba znalazłam kandydatkę na jedną z najlepszych k-dram obejrzanych przeze mnie w tym roku, jak nie jedną z najciekawszych, jakie obejrzałam do tej pory. Z pewnością znajdzie się dla niej miejsce w moim corocznym podsumowaniu. Pomyśleć, że w ogóle nie byłam nią zainteresowana. Przewijające mi się na social mediach trailery, będę szczera, nie zachęcały mnie do zagłębienia się w fabułę. Dzięki opiniom znajomych i czytelników, postanowiłam dać jej szansę. Opłaciło się!

cr. mydramalist.com

Extraordinary Attorney Woo to zdecydowanie hit tego lata, a może już nawet roku. Drama w trakcie emisji biła rekordy popularności, zyskując grono fanów, jak i przeciwników. Opowiada ona historię Woo Young Woo, młodej prawniczki w spektrum autyzmu, która dzięki swoim niezwykłym umiejętnościom potrafi znaleźć rozwiązanie w najbardziej wymagających sprawach. Fabuła jednak obejmuje nie tylko walkę na sali sądowej, ale również codzienne zmagania kobiety w życiu osobistym, także uczuciowym. Twórcy zaserwowali nam połączenie dramy prawniczej z komedią i przeuroczym wątkiem romantycznym, co w mojej opinii dało jako całość świetny efekt. Poruszono także temat poniekąd tabu, jakim jest niepełnosprawność, co wydaje się być dość odważnym krokiem. 

Obsada dramy była jednym z czynników, które z jednej strony przyciągały moją uwagę, jako osoby, która przy wyborze serialu czy filmu, kieruje się właśnie tym czynnikiem, a z drugiej strony właśnie sprawiały, że nie byłam do końca przekonana, czy aby na pewno chcę to oglądać i znów się rozczarować. W poprzedniej dramie z nią, jaką oglądałam - The King's Affection, Park Eun Bin mnie do siebie nie przekonała, jednak tutaj spotkało mnie pozytywne zaskoczenie. Znowuż Kang Tae Oh kolejny raz mnie zachwycił swoją grą. Obydwoje idealnie zgrali się ze swoimi postaciami  i stworzyli ciekawy, przyjemny duet. Miłą niespodzianką było też zobaczenie ponownie na ekranie Kang Ki Younga, którego miło wspominam z What's Wrong With Secretary Kim. Tu również polubiłam jego postać. Idealnie sprawdził się jako mentor naszej prawniczki.

W pozornie dość lekkiej formie całości, twórcom udało się zawrzeć kilka poważnych wątków, które skłaniały do refleksji i nie raz stanowiły ogromny dylemat, zarówno dla bohaterów jak i dla mnie, jako widza. Young Woo broniła swoich klientów w sprawach często nietypowych, ale też emocjonalnie i  moralnie trudnych, poruszających takie kwestie, jak m.in. system edukacji w Korei i jego wpływ na dzieci, związek romantyczny między osobą zdrową, a niepełnosprawną umysłowo i jego zasadność czy też przemoc domowa i problem depresji. Young Woo musiała wykazywać się nie lada sprytem oraz nauczyć się oceniać sytuację i ludzi, ich myśli i intencje, co w jej przypadku nie było łatwym zadaniem. Praca w Hanbadzie nauczyła też ją, że zawód prawniczki ma też ciemną stronę. Nie zawsze działanie zgodnie z własnym sumieniem będzie zbieżne z interesem klienta. 

Problem dyskryminacji to myślę, nieodłączna część fabuły filmu czy też serialu poruszającego kwestię niepełnosprawności, obojętnie w jakiej formie. Nasza bohaterka jest osobą w spektrum autyzmu. Sposób, w jaki się zachowuje, jej zwyczaje, mogą dla innych uchodzić za dziwne, odbiegające od ogólnie przyjętej przez społeczeństwo normy, przez co Young Woo, mimo swej inteligencji i niezwykłych predyspozycji, nie jest traktowana poważnie przez otoczenie, współpracowników. Ludzie widzą jedynie jej inność, a nie ją jako człowieka i to, co ma do zaoferowania. Sama Young Woo jednak dzielnie sobie radzi w tej dżungli, jaką jest świat. Stawia czoła problemom, przeciwnościom i udowadnia swą wartość. Jest moim zdaniem bardzo motywującą postacią i wnosi wiele pozytywnej energii. Mi osobiście dodawała wiary w siebie.

Wokół dramy pojawiły się również kontrowersje. Czy aby na pewno dobrym pomysłem było tworzyć serial komediowy, w którym główna postać jest osobą w spektrum? Czy sposób w jaki twórcy przedstawili nam Young Woo nie stawia w złym świetle, nie wyśmiewa osób z autyzmem? W koreańskim przemyśle rozrywkowym często spotykałam się z nietaktownymi wpadkami, nawet ignorancją. Oglądając serial jednak nie odczułam, by postać Young Woo była karykaturalna czy przerysowana. Była po prostu sobą, niezwykłą Woo Young Woo, która postrzega świat trochę inaczej i wyróżnia się z tłumu. Myślę, że wiele zależy od podejścia widzów. Jeżeli ktoś jest dojrzały i taktowny, nie będzie wyśmiewał się z głównej bohaterki. Kwestia dobrego wychowania, moim zdaniem. Serial pozwolił nam poznać choć trochę świat osób będących w spektrum autyzmu, zrozumieć ich punkt widzenia, dowiedzieć się, co im przeszkadza, co uspokaja, jak im ułatwić funkcjonowanie w społeczeństwie. Twórcy pokazali nam też, że takie osoby prowadzą normalne życie, mają zainteresowania, przyjaciół. To moim zdaniem kolejny krok ku akceptacji i równemu traktowaniu osób niepełnosprawnych. Cieszę się, że na koreańskich ekranach pojawia się coraz więcej takich wątków, bo jednak świadczy to o pewnym postępie i edukacji tamtejszego społeczeństwa. Jednocześnie jestem też w stanie zrozumieć przeciwników tej produkcji, gdyż jako osoba nie będąca w spektrum, mogę nie zauważać pewnych elementów fabuły czy odbierać je w inny sposób. Zasadność powstania tej dramy pozostawiam Wam i waszym osobistym odczuciom. 

Moją uwagę przykuł jednak fakt, iż nie jest to pierwsze dzieło scenarzystki Moon Ji Won, poruszające temat autyzmu oraz prawa. Scenariusz do filmu Innocent Witness z 2019 roku również wyszedł spod jej pióra, więc jeśli szukacie czegoś nie komediowego, a jesteście ciekawi, jak tutaj autorka ugryzła temat, gorąco polecam. Produkcje znacznie różnią się od siebie klimatem, ale pozwoliłam sobie wysnuć wniosek, że tworząc Extraordinary Attorney Woo, scenarzystka chciała być może spróbować czegoś bardziej weselszego, pokazać nam świat osoby w spektrum w zupełnie innej postaci. Przecież nie każdy przypadek jest taki sam. 

Wątek romantyczny w tej dramie był chyba jednym z najprzyjemniejszych, jakie do tej pory widziałam i czymś zupełnie innym, nowym. Przykład Young Woo i Jun Ho pokazuje, że każdy ma prawo kochać i być kochanym, a niepełnosprawność nie stanowi przeszkody dla prawdziwej miłości. Podobało mi się, że Jun Ho był ostrożny i cierpliwy wobec Young Woo, ale nie brakowało mu tej typowo męskiej pewności siebie. Momenty, w których nasi bohaterowie pytali się siebie wzajemnie o najmniejsze drobiazgi, jak złapanie za rękę czy pocałunki, były dla mnie jako widza naprawdę urocze, pełne magii i romantyzmu, ale nie były przesłodzone. Jun Ho zaakceptował i pokochał Young Woo taką, jaka była i co najważniejsze, widział genialną prawniczkę i cudowną, wartościową dziewczynę, a nie osobę w spektrum. Zaskoczyła mnie dojrzałość chłopaka. Był dla ukochanej prawdziwym oparciem, nie uciekał, gdy było ciężko i mówił otwarcie, co czuje. Choć wielu było przeciw tej miłości, on potrafił o nią zawalczyć. Chyba pierwszy raz widziałam tak zakochanego człowieka. Young Woo zaś towarzyszyły dylematy, które osobiście towarzyszą też i mnie. Czy będę osobą, która uszczęśliwi drugą połówkę? Czy moja inność nie okaże się być ciężarem? Byłam w stanie ją zrozumieć, jej troski, obawy o przyszłość. Myślę, że każdy z nas zadaje sobie takie pytania. 

Żeby jednak nie było zbyt pochlebnie, znalazłam jedną rzecz, która moim zdaniem była zbędna w tej historii. Mam na myśli wątek biologicznej matki Young Woo, który nie wniósł zbyt wiele do fabuły, poza chwilą napięcia. Gdyby poświęcono mu więcej uwagi, może wyszłoby z tego coś ciekawego. Twórcy jednak nie wykorzystali jego potencjału, a szkoda.

Extraordinary Attorney Woo to dobra pozycja dla fanów dram prawniczych, romantycznych i lubiących wyrazistych bohaterów, bo tu z pewnością to znajdziecie. Drama jest pełna ciepła, wciąga od pierwszego odcinka. Idealnie się sprawdzi na przyjemne wieczory przy herbatce czy ciachu, by odpocząć przy niej po ciężkim dniu. Oceniam na mocne 9/10 i polecam z całego serca! 

Yumi's Cells (2021)

Czas powrócić do "2022 K-Drama Challenge", w którym recenzuję wybrane przez Was koreańskie seriale. Drugi post z tej serii poświęcę produkcji, która swą niezwykłą formą przykuła moją uwagę. Mowa oczywiście o Yumi's Cells, a dokładniej o jej pierwszym sezonie. 

cr. mydramalist.com

Długo zwlekałam z obejrzeniem tej dramy, ale co niektórzy z Was wiedzą, że od dawna chciałam ją zobaczyć. Odblokowany pierwszy sezon za darmo na Viki okazał się idealną motywacją. 

Yumi's Cells jest kolejną k-dramą nakręconą na podstawie webtoonu. Zauważyłam, że jest to dość częste zjawisko i niestety (a może i stety?) w tym momencie odzywa się moje drugie ja, czyli mól książkowy. I zaczynam porównywać oryginał do ekranizacji, włącza mi się sceptycyzm, czepiam się różnic. Webtoonu trochę liznęłam, a że jest on dość długi, nie przeczytałam go jeszcze do końca. Udało mi się wyrobić sobie opinię, ale dzisiaj skupię się na serialu. 

W role głównych bohaterów wcielili się Kim Go Eun (powinna być Wam znana m.in z roli panny młodej Goblina) oraz Ahn Bo Hyun (Itaewon Class, My Name). Od pierwszej chwili uznałam, że taki dobór obsady był strzałem w dziesiątkę, gdyż tych dwoje niemal idealnie odzwierciedlało swoje rysunkowe oryginały. Wizualnie też mi do siebie pasowali, miło mi się na nich patrzyło. Fani idoli-aktorów również znajdą tu coś dla siebie, gdyż w skład obsady wchodzą również Choi Min Ho z SHINee oraz Park Jin Young z GOT7. 

Świat przedstawiony w tej dramie jest czymś, co moim zdaniem przyciąga widza i nadaje jej pewnej magii, bajkowości. Akcja dzieje się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza, dobrze nam znana, niczym się nie wyróżniająca. Mamy bohaterów, ich codzienne życie. Druga, i tu już robi się ciekawiej, to kraina komórek, znajdująca się w głowie naszych bohaterów. Możemy dokładnie zobaczyć, jak działa ich umysł, w zależności od tego, co się dzieje w ich życiu. W dzieciństwie oglądałam taki serial animowany pt. "Było Sobie Życie". Tam wszystko, co wchodzi w skład naszego ciała, czy też tylko gości w nim na chwilę, przedstawiono jako spersonifikowane postaci. I tutaj również przeprowadzono ten zabieg, przedstawiając komórki, jako małe ludziki mieszkające w naszej głowie i czuwające nad nami. Ten akcent pozwolił mi wrócić wspomnieniami do słodkiej przeszłości i puścić wodzę fantazji. Może i wewnątrz mnie mieszkają jakieś ludziki?

Twórcy umiejętnie przenieśli tę część fabuły komiksu na ekran, a połączenie serialu aktorskiego z animacją nadała całości świeżości i uroku. Komórki wnosiły dużo pozytywnej energii, bawiły do łez i potrafiły sprawić, że człowiekowi się robiło cieplej na sercu. Owszem, miały też swoje wady i niepotrzebnie komplikowały pewne sprawy, czym potrafiły wyprowadzić widza z równowagi. Dało nam to obraz stereotypowych wręcz, dobrze nam znanych zachowań. Mężczyźni są prości, praktyczni, działają schematycznie, bardziej logicznie (o ironio często nie rozumiałam logiki Woonga). Kobiety zaś to romantyczki, podchodzą do życia bardziej emocjonalnie, przywiązują wagę do szczegółów. Drama ta daje nam możliwość spojrzenia w głąb bohaterów, ale też wewnątrz nas samych. Często przyłapywałam się na myślach typu "jejku, ja też tak mam, ja rozumiem, co X czy Y czuje". Teraz też już wiem, dlaczego jest w romansach tyle zbędnych nieporozumień między bohaterami. Po prostu w świecie komórek dochodzi do jakiegoś zwarcia lub jakaś komórka dopuściła się samowolki :) 

O samej relacji bohaterów nie mam wiele do powiedzenia. Byli na swój sposób uroczy, nie zabrakło również romantycznych scen przyprawiających o szybsze bicie serca. Odniosłam jednak wrażenie, że fabuła skupiona była w tym przypadku na przedstawieniu takiej typowej rutyny i stopniowym rozwoju relacji. Dużym plusem, moim zdaniem było pokazanie, że nie zawsze jest miło i kolorowo, a żenujące sytuacje się zdarzają w każdym związku. Samo zakończenie pozostawiło jednak we mnie uczucie pewnego niedosytu. Ostatnie odcinki dość mocno mi się dłużyły i nie wnosiły moim zdaniem istotnych szczegółów do fabuły. Akcja wyraźnie zwolniła, a wypełniacze kompletnie odwróciły moją uwagę od najważniejszego wątku, czyli od Yumi i Woonga. Z początku nie wiedziałam, dlaczego właściwie się rozstali. Pomysł ten pojawił się w głowie Yumi dość nagle i nie rozumiałam go. Teraz jednak myślę, że zanosiło się na to od samego początku. Z każdym dniem na jaw wychodziły kolejne różnice dzielące tę dwójkę. Mieli zupełnie odmienne spojrzenie na przyszłość, różne priorytety w życiu. Yumi pragnęła stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa. Chciała wreszcie znaleźć kogoś, z kim stworzy udany związek, rodzinę. Woong zaś cenił sobie własny komfort i wolność. Lubił się spotykać z Yumi, ale nie był gotów się zaangażować. Myśl o ślubie go paraliżowała. Dziewczyna także sprawiała wrażenie dojrzalszej od chłopaka. Myślę, że dobrze się stało. Yumi wyniosła z tego związku doświadczenia, które uczyniły ją silniejszą. Twórcy odeszli od obrazu burzliwego rozstania, a postawili na pokojowe zakończenie pewnego rozdziału w życiu bohaterów. Ma to swoje plusy!

Yumi's Cells to pozycja idealna, jeśli chcecie obejrzeć coś spokojnego, lekkiego i uroczego, z dawką dobrego humoru. Oglądało mi się dość przyjemnie, a moja wewnętrzna romantyczka była zadowolona. Mimo wszystkich plusów, jakimi broni się ta drama, nie wiem, czy zechcę do niej wrócić i obejrzeć drugi sezon. Brakuje mi w niej czegoś, co by mnie zachęciło do śledzenia dalszych losów Yumi. Oceniam ją na 8/10 i myślę, że może się spodobać entuzjastom lekkich romansów i niecodziennych połączeń.  

Meteor Garden (2018)

Meteor Garden - pierwsza obejrzana przeze mnie chińska drama w życiu. Serial, który kocham i którego nienawidzę jednocześnie. Mam do niego ogromny sentyment, gdyż dawno żaden nie wywołał u mnie tylu skrajnych emocji, od piszczenia z radości i machania nogami, niczym mój Pikuś ogonkiem, gdy daję mu przysmaczek, przez wzburzenie tak silne, że poduszki latały po pokoju (cud, że telewizor przetrwał), do płaczu, ale to takiego potężnego (bardziej na tamtą chwilę płakałam tylko podczas Moon Lovers). Istny emocjonalny rollercoaster, który omal nie wyprowadził mnie z równowagi. 

I w tym przypadku mamy do czynienia z adaptacją mangi Hana Yori Dango autorstwa Yoko Kamio. Warto wspomnieć, że Meteor Garden to również remake tajwańskiej dramy o tym samym tytule z 2001 roku. W główne role wcielili się: Shen Yue, Dylan Wang, Darren Chen, Caesar Wu i Leon Leong. 

cr. mydramalist.com

Serial liczy 49 odcinków, średnio po 40 minut każdy. Czynnik ten z jednej strony sprawiał, że oglądało mi się go dość szybko, a z drugiej tak duża ilość odcinków stworzyła pole do ciągłego rozbudowywania fabuły, a ta momentami przybierała wręcz absurdalny w mojej opinii obraz. Pewne wątki były mocno przeciągnięte bądź zbędne, a to sprawiało, że całość zaczęła mi się dłużyć. Chwilami byłam już zmęczona fabułą, a kolejne wydarzenia były do bólu przewidywalne. Nie zapomniałam jednak o plusach, bo dzięki tak wielu epizodom mogliśmy poznać dość dobrze każdego z głównych bohaterów. Każdy miał swoje "pięć minut".

Dong Shancai jest świeżo upieczoną studentką na jednej z uczelni w Szanghaju. Jej rodzina ma niewielką działalność gastronomiczną. Nie są zamożni, ale dochody pozwalają im na spokojne życie. Dziewczyna nie spodziewa się, jak bardzo zmieni się jej życie, gdy już pierwszego dnia na uczelni jej drogi skrzyżują się z grupą czwórki najzdolniejszych i najpopularniejszych studentów na uniwersytecie, nazywanych F4. W dzikim tłumie Shancai upuszcza telefon, a ten zostaje niechcący nadepnięty przez jednego z chłopaków. Daoming Si jednak nie poczuwa się do winy i ignoruje prośby dziewczyny o pokrycie strat. Ta jednak nie daje za wygraną. Incydent z telefonem zapoczątkowuje nowy rozdział w życiu studentki, pełen szczęścia i smutku, gwałtownych zawirowań, nieoczekiwanych zdarzeń oraz trudnych wyborów. 

Shancai cechuje odwaga, pewność siebie i poczucie sprawiedliwości, podobnie jak jej koreańską odpowiedniczkę (post o Boys Over Flowers dostępny tutaj). Jednak polubiłam ją głównie za to, że była naturalną, prostą dziewczyną. I tutaj też ogromny plus dla chińskich twórców, że nie zrobili z niej dziwaczki. Shancai mimo trudniejszej sytuacji materialnej, nie brakowało klasy i taktu. Wiedziała, jak ma się zachować. To samo dotyczy jej rodziców, którzy nie starali się na siłę dopasować, udawać kogoś, kim nie są. Nie robili jej obciachu przy ludziach, kolokwialnie mówiąc. Dziewczyna nie odstawała też zbytnio od zamożniejszych znajomych. Nasi bogaci chłopcy owszem, zwracali na siebie uwagę i jednak te pieniądze były widoczne poprzez ich domy, auta, gadżety. Nie wyglądało to jednak jakoś nachalnie, krzykliwie czy kiczowato. Nie obnosili się ze swoim statusem społecznym, zachowywali się, jak typowa młodzież w ich wieku. Mieli ogromną świadomość, że ich pozycja jest efektem ciężkiej pracy rodziców i dziadków. Kontrast między warstwami społecznymi istnieje w tej dramie, jednak jest on mniej podkreślony, moim zdaniem. Odnoszę wrażenie, że może być to spowodowane czynnikami, jak chociażby otoczenie. Na uczelni chyba mniej zwraca się uwagę na strój, czy pochodzenie. Bohaterowie są też nieco starsi, to już nie licealiści. Są na pewno dojrzalsi, mają inne priorytety w życiu. Mimo to, nie zabrakło tu zabawnych sytuacji z powodu różnic klasowych. Chociażby moment, gdy Ah Si kupuje nowe sprzęty AGD do mieszkania Shancai, będąc zdruzgotanym stanem obecnych. Sam metraż lokum go szokował. Z drugiej strony podjął próbę życia bez luksusów, w wręcz spartańskich warunkach, chcąc być bliżej ukochanej.  

Moją uwagę przykuł sposób, w jaki Chińczycy ugryźli tę historię. Wątek przemocy jest obecny, jednak skupia się on na głównej parze. Ah Si na początku uprzykrza Shancai życie, robiąc jej psikusy, obrażając przy ludziach. Z czasem dziewczyna zaczyna wzbudzać jego zainteresowanie, jednak to nie zatrzymuje machiny złych nawyków chłopaka. Co mi się podobało, Chińczycy ukazali F4, jako chłopaków z dobrych domów, wybitnych studentów, którzy wbrew krążącym o nich plotkom, nie znęcali się nad nikim, a wręcz świecili przykładem. Byli grupą przyjaciół, znali się od dziecka. Wspólnie spędzali czas i grali w karty na zawodach. 

Trzeba wspomnieć koniecznie o relacji łączącej Shancai i Ah Si, bo przecież to ona jest głównym tematem dramy. Był to dla mnie wątek trudny do przełknięcia, bo choć mieli dobre, chwytające za serducho, pełne romantyzmu momenty, toksyczne zachowanie chłopaka, moim zdaniem je przyćmiewało. Ah Si był wredny dla Shancai, sprawiał jej wiele przykrości i grał na jej uczuciach, nie wspominając już sytuacji, gdzie cisnął nią o ścianę. Tłumaczył to miłością, z czasem też się zreflektował i nawet zachowywał, jak na kochającego partnera przystało. Nie można mu odmówić troski o Shancai i widać było, że szczerze ją kochał. Tak zakochanego bohatera w dramie chyba jeszcze nie widziałam. Mimo to, nie byłam w stanie polubić jego postaci, bardzo mnie denerwował (a mimo to płakałam na scenach w Londynie i serce mi pękało). Zadziwiała mnie też postawa Shancai, która znosiła humory chłopaka. Do dziś się zastanawiam, co ona w nim widziała? 

Poruszmy też temat bohatera, który teoretycznie jest "tym drugim", ale czy w praktyce tak jest? Jeszcze długo po obejrzeniu dramy, zastanawiałam się nad tym, jaką rolę pełnił Lei w tej całej historii. To właśnie na niego Shancai zwróciła uwagę w pierwszej kolejności. Był kompletnym przeciwieństwem wybuchowego Ah Si - oaza spokoju, kulturalny, artystyczna dusza. Obydwojgu udało się nawiązać prawdziwie przyjacielską relację. Lei zawsze wspierał Shancai w trudnych chwilach, pocieszał ją, był dla niej miły, troskliwy. Twórcy dostarczyli nam też kilka romantycznych scen z tą dwójką. Chłopak z jednej strony niezainteresowany związkiem z młodszą koleżanką, ciągle pojawiał się między główną parą bohaterów, trochę nawet mącił i grał nieczysto. Sama miałam czasem problem, by poprawnie odczytać jego intencje. Doszłam jednak do wniosku, że Lei od samego początku miał stanowić rodzaj mostu między Shancai i Ah Si, który ich połączy. Uciekając się do niewielkich intryg, sprawiał, że obojgu zaczęło na sobie zależeć. Wzbudzał zazdrość w przyjacielu, by ten bardziej się starał. Zwracał uwagę Shancai nie tylko na zalety, ale i wady ukochanego, by ta dobrze przemyślała swoją decyzję. Osobiście bardzo polubiłam jego postać i nie ukrywam, że to jego widziałam u boku głównej bohaterki. Na końcu jednak cieszyłam się, że sprawy przybrały taki, a nie inny tor.

Często się spotykam z sytuacją, gdzie w dramach, szczególnie tych romantycznych, wątki postaci drugoplanowych wydają mi się ciekawsze. Tak też było i w tym przypadku. Z całej czwórki, to właśnie Ximen i Meizuo wydawali mi się bardziej dojrzali i poukładani. Byli też dobrymi doradcami, głosem rozsądku, którego tak bardzo potrzebowali przyjaciele, choć sami zmagali się z sercowymi dylematami. Jeden bał się kochać, drugi kochał bez wzajemności. Z zapartym tchem śledziłam ich losy, a relacje, które stworzyli, były zdrowsze, spokojniejsze.  

Zakończenie, moim skromnym zdaniem, było jak nieśmieszny żart i nie wiem, co chcieli twórcy tym zabiegiem osiągnąć. Nigdy nie byłam tak poirytowana z powodu finału serialu. Czekałam na piękną ceremonię ślubną, stanowiącą wisienkę na torcie i rodzaj wytchnienia po pełnej przeszkód drodze do szczęścia. Dostałam jednak ogromny chaos, scenę od czapy, która nie wniosła nic do fabuły, a tylko podniosła mi ciśnienie. Coś, co powinno być w moim odczuciu jednym z najpiękniejszych wspomnień w życiu, przypominało koszmar senny. Miałam cały czas nadzieję, że to wszystko się Shancai śni. Mojej opinii nie uratował końcowy deszcz meteorytów, który był przepiękny. Gdyby nie ten ślub z horroru, całość oceniłabym bardzo wysoko.  Wątek matki Ah Si i jej niechęci do Shancai też zakończono, w moim odczuciu za szybko i nijak. Dziwne, że tak zatwardziała kobieta zmieniła momentalnie zdanie o wybrance syna, gdy ten znalazł sposób na uratowanie rodzinnej firmy.

Meteor Garden jest wciągającym romansidłem, które dostarczy z pewnością wiele frajdy podczas seansu. Spora dawka humoru, słodyczy, ale też i dramatu, każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Czasem brak mi było logiki w poczynaniach bohaterów. Ogromnym plusem dramy jest soundtrack, który idealnie wpasowywał się w fabułę. Fakt, iż piosenki są wykonywane przez aktorów odgrywających główne role, był dla mnie ogromnym zaskoczeniem i czyni OST jeszcze bardziej wyjątkowym. Mogę z czystym sercem polecić Wam tę dramę, jeśli szukacie czegoś nieskomplikowanego, uroczego lub chcecie zacząć oglądać dramy z innych krajów, niż Korea Południowa.  

Boys Over Flowers (2009)

Boys Over Flowers to jeden z klasyków koreańskich dram, które osobiście bardzo lubię, między innymi za ten klimat dawnych lat, od charakteryzacji i scenografii, przez humor, który bywa specyficzny, często określany jako  "cringe", do wręcz przerysowanych sytuacji, typowych dla komedii romantycznych. W tym przypadku również się nie zawiodłam. Seans sprawił mi wiele frajdy, choć w przypadku tej dramy nie byłam bezkrytyczna i znalazłam kilka elementów, do których mogłabym się przyczepić. Ale o nich później! 

cr. mydramalist.com

Warto wspomnieć, że jest to jedna z wielu powstałych do tej pory adaptacji mangi pt. "Hana Yori Dango", autorstwa Yoko Kamio. Mamy tu do czynienia z motywem "enemies to lovers". Biedna dziewczyna o dobrym sercu i bogaty chłopak, łobuz, który pod wpływem uczuć do koleżanki, postanawia się zmienić. Nie mogło też zabraknąć tu stałych elementów romantycznych dram, jak trójkąt miłosny czy apodyktyczny i surowy rodzic. 

W rolach głównych wystąpili: Gu Hye Seon, Lee Min Ho, Kim Hyun Joong, Kim Bum oraz Kim Joon. Drama liczy 25 odcinków i odniosła ogromny sukces w kraju. Była też początkiem rozkwitu karier młodych aktorów. 

Przejdźmy jednak do fabuły, gdyż to ona jest dzisiaj głównym tematem. Geum Jan Di jest licealistką z biednego domu, jej rodzina prowadzi małą pralnię chemiczną. Poznajemy ją w momencie, gdy jadąc z zamówieniem do klienta, zauważa ucznia, który zamierza skoczyć z dachu szkoły. Odważna dziewczyna ratuje niedoszłego samobójcę, a szkoła w ramach wdzięczności przyznaje jej stypendium. Jan Di przenosi się do jednego z najbardziej prestiżowych liceów, którego uczniowie pochodzą z bogatych domów. Przyciąga ona uwagę grupy czwórki najpopularniejszych uczniów w szkole, znanych jako F4 - synów najbardziej wpływowych rodzin, z Gu Joon Pyo na czele. Odstająca od kolegów nastolatka staje się obiektem kpin i szyderstw ze strony uczniów, a sytuacja może się jeszcze bardziej skomplikować, kiedy F4 rzucają jej wyzwanie. 

Istnieje pewne powiedzenie, że "kto się czubi, ten się lubi". I ono idealnie się wpasowuje w fabułę naszej dramy. Zarówno Jun Pyo, jak i Jan Di na początku nie pałają do siebie sympatią, a co gorsza, ich znajomość rozpoczyna się dość niefortunnie. Dziewczyna staje się ofiarą przemocy szkolnej, której wątek twórcy wysunęli na pierwszy plan, a chłopak jest jednym z agresorów. Sytuacja jednak szybko ulega zmianie. Młody bogacz zaczyna interesować się nową koleżanką, w sposób, jakiego się nie spodziewał. Jan Di wyraźnie zawróciła mu w głowie. Są kompletnie różni, nie szczędzą sobie uszczypliwości. Momentami przypominali mi stare małżeństwo. Tu jedno na drugie nadaje, narzeka, ale w głębi serca darzą się bardzo silnym uczuciem, troszczą się o siebie. Ich relacja nie była może sielankowa i idealna, ale w dobrych momentach miała swój urok. Te wszystkie charakterystyczne dla młodej miłości gesty, spojrzenia, pierwsze pocałunki, upominki, tworzyły niewinny, subtelny, romantyczny klimat. Na pewno odebrałam ich związek jako mniej toksyczny niż ten ukazany w wersji chińskiej. Jun Pyo dało się polubić, choć jego zachowanie w pewnych sytuacjach pozostawiało wiele do życzenia. 

Jun Pyo to moim zdaniem chłopak, który się w życiu pogubił. Pieniądze i brak uwagi rodziców zrobiły z niego zadufanego w sobie, opryskliwego łobuza. Tak przynajmniej prezentuje się na pierwszy rzut oka nasz główny bohater. Nie pomaga również wywierana od samego początku na niego presja przejęcia rodzinnego imperium. Był zdany jedynie na siebie, stąd jego nieufność, szorstkość i mur, który wokół siebie wybudował. Miło mi się patrzyło na jego przemianę, jak dzięki biednej koleżance zaczyna zmieniać swoje nastawienie, otwierać się na świat, dojrzewać, łagodnieć. Wyraźnie widać, że Jan Di ma na niego dobry wpływ. Na końcu staje przed nami jako odpowiedzialny, młody, pewny siebie, ale opanowany mężczyzna. Jedną ze scen, które mnie chwyciły za serce i ilustrowały właśnie tę zmianę na lepsze, była sytuacja, gdy Jun Pyo stanął w obronie Jan Di na dziedzińcu szkoły, a później opatrywał jej rany. Sama Jan Di jest moim zdaniem jedną z silniejszych żeńskich postaci. Cechuje ją odwaga, pewność siebie oraz poczucie sprawiedliwości. Kolejną ważną jej zaletą jest empatia. Zawsze jest gotowa wysłuchać i pomóc drugiej osobie. Potrafi dużo znieść, ale ma swoje granice.

Wątek, który mi się podobał w koreańskiej wersji bardziej to relacja Jan Di i Ji Hoo. Klasyczny przykład second lead syndrome, gdyż chłopak był tutaj tym, który w oczach wielu był lepszą partią dla głównej bohaterki. W przeciwieństwie do konkurenta, był serdeczny dla Jan Di, zawsze mogła na niego liczyć w trudnych chwilach. Zdawał sobie sprawę, że jest na przegranej pozycji, nie chciał stawać między dwójką drogich mu przyjaciół. Wybrał przyjaźń zamiast miłości. Myślę, że ta decyzja była dla niego trudna i wymagała pewnej odwagi. To też świadczy o tym, jak pozytywną i empatyczną był on postacią.

Wśród czwórki przyjaciół był też ktoś, kto zaskarbił sobie moją sympatię, nie będąc na pierwszym planie, a jego historia mnie poruszyła. Yi Jung nie wierzył w miłość i nie chciał się angażować w poważne relacje. W domu nie miał najlepszego wzorca, nie chciał by i jego życie w przyszłości tak wyglądało. Ga Eul miała być kolejną przygodą w jego życiu, jednak i jego serce zabiło mocniej. Dziewczyna za wszelką cenę chciała mu pokazać, że może być jeszcze szczęśliwy w miłości. Odniosłam też wrażenie, że sam Yi Jung był dojrzalszy od swoich kolegów. Jako osoba obserwująca z boku poczynania swoich przyjaciół, widział o wiele więcej i był dobrym materiałem na doradcę.

Weźmy pod lupę obraz społeczeństwa. Odniosłam wrażenie, jakby twórcy na siłę chcieli ukazać kontrast między biedakami, a bogaczami, tych pierwszych przedstawiając jako takich trochę nieokrzesanych dzikusów. Jan Di brakowało klasy i momentami ogłady, co mnie czasami gryzło, ale chyba miała taka być. Starała się dobrze wypadać na tle zamożniejszych kolegów, pozostając mimo wszystko sobą. Jej towarzyskie wpadki stanowiły element humorystyczny fabuły, ale też czyniły naszą bohaterkę naturalną. Zachowanie rodziny Jan Di  wprawiało mnie zaś momentami w zdumienie i osobiście nie byłam zaskoczona, gdy nastolatka czuła się zażenowana w ich towarzystwie. Ich próby dopasowania się do nowych znajomych Jan Di wyglądały bardzo sztucznie. Spójrzmy też na drugą stronę medalu, czyli bogaczy. Dużą rolę w wykreowaniu ich wizerunku odegrały ich stroje oraz fryzury. Na pewno rzuciły Wam się w oczy te dopasowane marynarki w różnych kolorach czy wzorach, futra, ułożone sztywno włosy, elementy które w obecnych czasach mogą sprawiać wrażenie kiczowatych. Zdecydowanie królował tu ogromny przepych, chłopcy pozornie sprawiali wrażenie wielkich paniczów, jednak gdy już się ich lepiej poznało, można było zauważyć w nich tę "zwyczajność". Nie różnili się zbytnio od innych nastolatków, jednak i tu nie mogło zabraknąć zabawnych sytuacji. Odkrywanie przez Jun Pyo rozrywek i zwyczajów biedaków oraz jego radość z takich drobnych rzeczy jak jedzenie na mieście, robienie kimchi czy wizyta w saunie, udzielała się również i mnie. Dobrze, że te różnice klasowe są uwzględnione, bo są one tu źródłem humoru, ale w chwilami, moim zdaniem twórcy przesadnie podeszli do tematu. 

Na koniec powiem kilka słów o zakończeniu, które wywarło na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Mamy złożoną obietnicę wspólnej przyszłości oraz przeskok w czasie. Bardzo logiczne, moim zdaniem rozwiązanie, często spotykane w k-dramach. W tym przypadku bohaterowie dostali czas, by przemyśleć pewne sprawy i jeszcze bardziej dojrzeć. Twórcy stworzyli nam książkowy happy end, w którym każdy bohater odnajduje szczęście. Duży plus za klasyczny finał, bez żadnych udziwnień.

Polecam Boys Over Flowers, chociażby jako ciekawostkę i myślę, że każdy fan k-dram powinien choć raz ją obejrzeć, gdyż to klasyk. Serial dostarcza masę emocji, a miłośnicy romantycznych historii i komedii znajdą tu coś dla siebie. Ja bawiłam się przednio i na długo zapamiętam tę dramę.

Twenty Five Twenty One (2022)

Przyznam szczerze, dawno żadna drama nie wywarła na mnie tak pozytywnego wrażenia. Po wielu tegorocznych rozczarowaniach trafiłam na prawdziwą perełkę - Twenty Five, Twenty One. 

cr. mydramalist.com

Twenty Five, Twenty One jest historią o sile przyjaźni, walce o własne marzenia, dorastaniu oraz tak ważnej w życiu młodych ludzi rzeczy, jaką bywa pierwsza miłość. Drama utrzymana w klimacie komedii, jednak nie zabrakło w niej gorzkich momentów oraz trudnych tematów. Przeplecione ze sobą wzloty i upadki bohaterów, szczęście spotykające się na drodze ze smutkiem. W moim odczuciu drama ta była bardzo ludzka, a bohaterowie od razu zdobyli moje serce. W role główne wcielili się Kim Tae Ri, Nam Joo Hyuk, Bona, Choi Hyun Wook i Lee Joo Myung. 

Nastoletnia baletnica przeżywa kryzys i myśli o porzuceniu baletu. Podczas pobytu u babci, w dawnym pokoju swojej mamy, niegdyś mistrzyni olimpijskiej w szermierce, odnajduje jej notes treningowy i tym samym pamiętnik. Ciekawska dziewczynka rusza w sentymentalną podróż do czasów młodości florecistki Na Hee Do. 

Akcja dzieje się głównie na przełomie końca lat '90 i początku lat '00. Uwielbiam klimat tamtych czasów i zawsze bardzo chętnie sięgam po seriale czy filmy ukazujące ten właśnie okres. Podczas seansu razem z mamą mogłam cofnąć się w czasie, nie tylko do czasów mojego dzieciństwa, ale też do chwil, kiedy ja sama byłam uczennicą. Moje życie też wyglądało podobnie do tego Hee Do i jej przyjaciół. Czatowałam w internecie ze znajomymi, biegałam do pobliskiej biblioteki po najnowsze tomy ulubionych powieści. Mama zaś, która w latach dziewięćdziesiątych była młodą dorosłą (simsomaniacy, jesteście tu?^^), z nostalgią patrzyła na dawne przedmioty i sprzęty ukazane w dramie, sposób w jaki ludzie radzili sobie w określonych sytuacjach. Tłumaczyła mi, jak działał pager. Serial jest istną podróżą w czasie dla starszych i ciekawym doświadczeniem dla młodszych widzów, którzy w ten sposób mogli się dowiedzieć, jak żyli ich rodzice czy starsze rodzeństwo. Ja na przykład się dowiedziałam, że technika w Korei rozwijała się trochę szybciej, niż u nas, a nastolatkowie mieli podobne zainteresowania do moich. 

Jednym z głównych tematów dramy była przyjaźń. To przy niej chciałabym się na chwilę zatrzymać. Twórcy przedstawili nam różne jej odsłony. Pierwsza z nich to przyjaźń łącząca Hee Do i Yu Rim. Dziewczyny poznały się przez internet. Nie zdradzając sobie prawdziwych imion i  szczegółów na swój temat, nawiązały ze sobą silną więź. Życie w realu jednak okazało się zupełnie inne. Gdy stanęły przed sobą jako koleżanki z drużyny oraz rywalki, nie pałały do siebie sympatią. Yu Rim była wredna dla nowej znajomej, choć Hee Do starała się przekonać ją do siebie. Zdecydowanie łatwiej było im się dogadać w sieci, gdzie były wolne od trosk świata zewnętrznego, anonimowe i nikt ich nie oceniał. Poza siecią miały swoje osobiste problemy, a presja ze strony społeczeństwa nie ułatwiała nawiązania relacji. Koniec końców, dziewczyny dowiadują się o sobie, a ich przyjaźń przezwycięża wszelkie burze i zawirowania. Drugim przykładem jest relacja Seung Wan i Ji Woonga. Tych dwoje zna się od małego, za sprawą ich matek, które również się przyjaźnią. Od zawsze trzymają się razem, co staje się narzędziem plotek wśród rówieśników. Nie szczędzą sobie szczerych, drobnych uszczypliwości, ale też są skłonni do poświęceń względem siebie. Ich relacja jest również dowodem na to, że przyjaźń między dziewczyną, a chłopakiem jest możliwa i nie zawsze musi ona przerodzić się w coś więcej. Wisienką na torcie, w mojej opinii była jednak relacja, jaką rozwinęli Yi Jin oraz Hee Do. Obydwoje poznali się w trudnym dla nich momencie w życiu, gdzie niejeden człowiek by się załamał. Chłopak wychował się w zamożnej rodzinie, jednak w czasach kryzysu firma rodzinna zbankrutowała, a on musiał zacząć sam zarabiać na własne utrzymanie. Ścigany przez wierzycieli ojca, nie mogąc znaleźć pracy bez studiów, czuł się nieszczęśliwy. Dziewczyna zaś została pozbawiona przez szkołę możliwości trenowania szermierki. Nie mająca wsparcia w rodzinie Hee Do nie załamuje się jednak i walczy o marzenia. Pogoda ducha nastolatki pomaga chłopakowi odnaleźć światełko w tunelu i gdy już myśli, że jest w sytuacji bez wyjścia, dziewczyna daje mu nadzieję, że może jeszcze nie wszystko stracone. 

Jak to właściwie jest z tą pierwszą miłością? Czy rzeczywiście jest ona tylko jakimś epizodem w naszym życiu? Kiedyś usłyszałam takie stwierdzenie, że pierwsza miłość jest tą, dzięki której dojrzewamy. I myślę, że idealnie się ono wpisuje w fabułę naszej dramy. Yi Jin i Hee Do, choć ich drogi się rozeszły, wiele sobie zawdzięczają. Stworzyli piękną relację w oparciu o przyjaźń, zaufanie, wzajemny szacunek i wsparcie. Oboje byli dla siebie motywacją, jedno uczyło się czegoś od drugiego. Ich związek, choć krótki, pozwolił zbudować im fundamenty pod ich przyszłość. Osobiście jednak bardzo cierpiałam z ich powodu, że nie przetrwali próby. Okazuje się jednak, że właśnie ta pierwsza osoba, którą pokochamy, może być tą jedyną. Takim przykładem są Ji Woong i Yu Rim, którzy przetrwali rozłąkę i trudne chwile. Jak widzicie, nie ma rzeczy niemożliwych i tak naprawdę nigdy nie wiadomo, co nas w życiu spotka.

Jak już wcześniej wspomniałam, drama porusza wiele ważnych kwestii, takich jak skutki kryzysu gospodarczego, bieda, ale chyba najbardziej uderzył mnie wątek przemocy w szkole, gdzie to nauczyciel był agresorem. Nie byłam i dalej nie jestem w stanie pojąć, jak dorośli mogli nie dostrzegać tego problemu, a co gorsza umywać ręce. Podziwiałam Seung Wan za jej odwagę i postawę w obliczu niesprawiedliwości. Była moją małą wielką bohaterką. 

Twenty Five, Twenty One to zdecydowanie drama dla całej rodziny. Mamy tu ciekawie przedstawiony wątek sportowy, subtelny lecz chwytający za serce wątek romantyczny oraz obraz szczerej, bezwarunkowej przyjaźni, której życzę każdemu z Was. Bohaterowie to prości ludzie, z którymi łatwo się utożsamić, a sama drama jest tak przyjemna i ciepła w odbiorze, że oglądanie jej było dla mnie czystą przyjemnością. Polecam Wam ją z całego serca!

The Hymn of Death (2018)

Woleli odejść razem, niż żyć osobno...  

Zapraszam Was na pierwszą recenzję z serii "2022 Drama Challenge", w której to Wy wybraliście dramy, o których będę pisać. Dziękuję za wszystkie propozycje!

Dzisiaj chciałbym podzielić się z Wami opinią o "The Hymn of Death", czyli krótkiej k-dramie biograficznej, opowiadającej historię pisarza Kim Woo Jina oraz śpiewaczki Yoon Sim Deok. W główne rolę wcielili się Lee Jong Suk i Shin Hye Sun. 

cr. mydramalist.com

Oglądając "The Hymn of Death", w pierwszej kolejności uderzyły mnie różnice między życiem moim,  a bohaterów. W momencie, gdy ich poznajemy, są oni studentami, mają po dwadzieścia kilka lat, czyli tyle, ile ja mam w tej chwili. W moich oczach jednak wyglądali oni tak dojrzale, zachowywali się również jak na dorosłych przystało. Tacy, bym powiedziała, młodzi, ale poważni już ludzie. Zaczęłam się mocno zastanawiać, czy aby nie czas na mnie, by spoważnieć? Z drugiej strony, cieszy mnie, że czasy pozwalają mi na bycie czasami beztroską i niepoważną. Myślę, że młodzi ludzie wtedy mieli zupełnie inne spojrzenie na świat i inny system wartości. Żyli w okupowanym kraju, musieli pilnować się na każdym kroku, uważać co głośno mówią, co robią. Takie sytuacje sprawiają chyba, że człowiek szybciej dorasta. To, co dla obecnych młodych dorosłych zdaje się być czymś trudnym, dla ludzi w tamtych czasach mogło być mniej istotne, bo były rzeczy znacznie ważniejsze.

Co mnie urzekło w tej produkcji, to świat przedstawiony. Pierwsza połowa XX. wieku, wciąż widoczne tradycyjne elementy strojów i budynków, przeplatające się z zachodnimi, nowoczesnymi wpływami. Ciekawym kontrastem był w moim odczuciu widok kobiet na ulicach, zarówno w hanbokach, jak i pięknych, nowoczesnych sukniach. W pamięć zapadł mi też budynek komisariatu policji, który bardzo mi przypominał niektóre z łódzkich pofabrykanckich pałacyków. Do tego przepiękne ścieżki otoczone roślinnością, rozmaite drzewa i krzaczki, morze, które zdawałoby się nie mieć końca. Zakochałam się w krajobrazie przedstawionym w tejże dramie.

Ośmieliłam się stwierdzić, że z naszych głównych bohaterów los boleśnie sobie zakpił. Ich historia bardzo mnie poruszyła, a fakt iż jest ona prawdziwa, spotęgował uczucie smutku, jakie odczuwałam podczas seansu. Od samego początku mieli pod górkę, ich ścieżki się rozchodziły i ponownie schodziły. Dużo ryzykowali, gdyż Woo Jin był żonaty, a romanse nie były dobrze postrzegane. Ich uczucie, moim zdaniem, mimo iż zakazane, było piękne i dojrzałe. Obydwoje byli dla siebie wsparciem w trudnych momentach, a nawet natchnieniem. Podobał mi się sposób, w jaki twórcy przedstawili wątek romantyczny w tej dramie. Subtelnie, bez przesytu tych typowo romantycznych scen, ale przy tym czuć było pewnego rodzaju intymność między bohaterami. Pełne uczucia prywatne listy, wspólne rozmowy o życiu, sztuce. Gesty, choć delikatne, były bardzo wymowne. Czułam chemię między nimi. Napotykali mnóstwo przeszkód, stawali przed ogromnymi dylematami, aż w pewnym momencie znaleźli się w sytuacji, gdzie jakiej decyzji by nie podjęli, ucierpieliby na tym. Woo Jin, wracając do domu, do żony i chorego ojca, by przejąć obowiązki w rodzinnej firmie, straciłby szansę, by dalej pisać. Sim Deok, starając się chronić rodzinę i zapewnić jej dobry byt, musiałaby zdradzić swoją ojczyznę, czego robić nie chciała. Obydwoje też straciliby siebie nawzajem. Było to dla mnie osobiście bardzo bolesne i niesprawiedliwe, że jedynym wyjściem z sytuacji, jakie uznali za słuszne, była wspólna śmierć. Woleli odejść razem, niż żyć osobno. Pewnie ktoś pomyśli, że może był to akt tchórzostwa z ich strony, taka ucieczka od problemów. Ja jednak nie zamierzam oceniać ich decyzji, nie mam do tego prawa. Ubolewam za to nad ich losem, bo myślę, że nie zasłużyli na to, by ich historia miała tak tragiczny finał. Przypominali mi trochę szekspirowskich Romea i Julię. 

Woo Jin kochał pisać, było to jego wielką pasją. Niestety, z jakiegoś powodu konserwatywny ojciec mu tego zabraniał. Z początku myślałam, że może jest to zwykły kaprys starszego pana, który chciał, by syn zajął się firmą i rodziną, a nie fanaberiami, z których nie ma zysku. Uważałam, jako osoba obserwująca z boku, jako widz, że można połączyć obowiązek z pasją. Teraz jednak zastanawiam się, czy ojcu Woo Jina nie chodziło też o to, by po prostu chronić syna. Być może obawiał się, że jego twórczość może nie spodobać się ówczesnej władzy i może sprowadzić na chłopaka i ich rodzinę problemy? Inne podejście, w mojej ocenie bardziej liberalne do pasji dzieci mieli rodzice Sim Deok. Mimo trudnej sytuacji materialnej pozwalali dzieciom realizować się twórczo. Była to jednak pewnego rodzaju inwestycja. Pieniądze wykorzystane na naukę miały sprawić, że w przyszłości dzięki swoim umiejętnościom, dzieci zapewnią rodzinie lepszy byt. Nasza główna bohaterka swoje zarobione dzięki śpiewaniu pieniądze oddawała rodzicom. Można powiedzieć, że była żywicielką rodziny, a presja wywierana na nią była ogromna. Skoro o inwestycjach mowa, warto też zwrócić uwagę na zjawisko aranżowanych małżeństw, dość częste w dawnych czasach. Przeważnie swatano ze sobą osoby o podobnym statusie społecznym, a często takie małżeństwa niosły korzyści dla rodzinnych interesów. Bardzo podobna sytuacja pojawia się w kontekście głównej bohaterki, którą planowano wydać za bogacza, który w zamian miał opłacić jej rodzeństwu zagraniczne studia, a rodzicom zapewnić życie w dostatku. Czy to aby nie kupczenie własnym dzieckiem? Nie podobał mi się szantaż emocjonalny w wykonaniu matki śpiewaczki, typu "umrzyjmy najlepiej z głodu". Miałam też podejrzenia, co do ojca pisarza, który rzekomo podupadł na zdrowiu po wyjeździe syna. Czy aby na pewno tak było?

Podsumowując, w trzy godziny, bo tyle mniej więcej trwa całość, twórcy pokazali nam najważniejsze momenty z życia bohaterów, bez zbędnych wypełniaczy czasowych. Zobaczyliśmy piękne uczucie między dwojgiem bliskich sobie ludzi, obraz społeczeństwa w tamtych czasach, jego problemy i zwyczaje, szczyptę historii oraz przepiękne krajobrazy, a to wszystko przy akompaniamencie idealnie wpisującego się w klimat serialu soundtracku. Na wspomnienie tej dramy wciąż kłuje mnie w sercu, ale polecam ją gorąco. Warto usiąść i pochłonąć ją w jeden wieczór. Tylko nie zapomnijcie o chusteczkach! Z pewnością się przydadzą!